Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2016

Ραδιόφωνο... Η μεγάλη μου αγάπη

Ήμουν παιδάκι όταν ο πατέρας αγόρασε ένα μικρό κόκκινο τρανζίστορ, με τετράγωνο χεράκι και δυο λευκά στρογγυλά κουμπιά,  κάτω δεξιά. Έμοιαζε σαν ένα μεγάλο και παράξενο παιχνίδι και γιαυτό τρόμαξα πολύ όταν άκουσα τη δυνατή και άγνωστη φωνή που έβγαινε μέσα απ’ αυτό το παιχνίδι. 

Θυμάμαι πως για λίγο έβαλα τα κλάματα. Οι γονείς μου γελούσαν με την αντίδραση μου, παρέμεναν ήρεμοι και ατάραχοι. Ελάχιστη ώρα αργότερα, η φωνή ξαφνικά σταμάτησε και μια υπέροχη μελωδία ξεχύθηκε μέσα από το κόκκινο κουτί.

Το τραγούδι ήταν υπέροχο και η μουσική θεϊκή. Πρώτη φορά άκουγα μουσική μαζί με λόγια. Ως τότε ήξερα πολλά τραγούδια, οι γονείς μου τραγουδούσαν πολύ συχνά, όμως λόγια ντυμένα με μουσική, άκουγα για πρώτη φορά.

Το τραγούδι ήταν ‘’Το φεγγάρι είναι κόκκινο’’, του Μάνου Χατζιδάκι. Ευτυχώς η μητέρα μου ήξερε τα λόγια κι έτσι ήταν το πρώτο τραγούδι που έμαθα να ψιθυρίζω την αρχή και να λέω με ορμή στην συνέχεια.

Σιγά σιγά μπήκα για τα καλά στην μαγεία του ραδιοφώνου και όταν οι δρόμοι του χωριού, κάποια χρόνια αργότερα ερήμωναν για να παρακολουθήσει ο κόσμος τον συνταγματάρχη Βαρτάνη, στον ‘’Άγνωστο Πόλεμο’’ ή τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο στο ‘’Λούνα Παρκ’’, θύμωνα απίστευτα. Το θεωρούσα πολύ μεγάλη απιστία.

Τα χρόνια πέρασαν κι εγώ πάντα εκεί, μέχρι σήμερα. Κολλημένη σε σταθμούς, σε μουσικές που με ταξιδεύουν, σε φωνές που δεν γνωρίζω τα πρόσωπά τους κι ούτε επιθυμώ να τα γνωρίσω. Μου αρκεί να ακούω τις φωνές τους.
Να ταξιδεύω…

Να ονειρεύομαι …

Κείμενο : Άννα Γαλανού http://apopseiskaieikones.annagalanou.gr/

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου