Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2016

'Όταν Φεύγουν Τα Σύννεφα'', Απόσπασμα, σελ. 43-44

Ανέκαθεν ζήλευα τους ποιητές που με λίγες μόνο λέξεις μπορούσαν να περιγράψουν μια ολόκληρη ζωή. Κάποτε είπα σ’ έναν από τους μεγαλύτερους, ήμουν από τους τυχερούς που τον πρόλαβαν ζωντανό, ότι πιστεύω πως κάθε ποίημα αποτελεί ένα ολόκληρο βιβλίο. Είναι μοναδικό το χάρισμα της ποίησης και των δημιουργών της, όταν μέσα σ’ ελάχιστους στίχους, μπορούν να συμπεριλάβουν και να περιγράψουν τόσα πολλά πράγματα.
«Ναι έτσι είναι» μου απάντησε σκεφτικός, «μόνο που σήμερα η ζωή τρέχει μ’ άλλους ρυθμούς και η ποίηση σιγά σιγά παραγκωνίζεται. Δεν γίνεται πια τραγούδι στο στόμα των ανθρώπων και ξέρεις γιατί;»
Δεν ήξερα, δεν το είχα σκεφτεί, αλλά έτσι ήταν, δίκιο είχε. Εδώ και είκοσι χρόνια, ίσως και περισσότερα, όλο και λιγότερα ανθολόγια εύρισκες στα βιβλιοπωλεία, όλο και λιγότερες ποιητικές συλλογές εκδίδονταν, όλο και λιγότεροι ποιητές ανθοφορούσαν με τα λόγια τους στο μυαλό μας. Δεν ήξερα λοιπόν να του απαντήσω το γιατί, μόνο τις διαπιστώσεις του παρέθεσα κι ύστερα έμεινα να τον κοιτάζω αμήχανος. Μ’ ακούμπησε απαλά στον ώμο και πλησίασε το στόμα του στο αυτί μου. Μου είπε χαμηλόφωνα, σχεδόν συνωμοτικά…
«Τη φοβούνται την ποίηση νέε μου. Η ποίηση είναι ποτάμι, οι λέξεις της είναι ορμητικές, δυνατές, και κοφτερές σαν λάμες. Το κάθε ποίημα είναι ένα σύνθημα, μια εξέγερση ενώ κάποιοι θέλουν ν’ αποκοιμίσουν το μυαλό μας. Να μας λείπει αυτό το φρούτο σκέφτηκαν και σταδιακά άρχισαν να το εφαρμόζουν. Σε λίγα χρόνια όλοι εμείς θα μπούμε στα μουσεία. Άλλες εποχές, άλλα τερτίπια. Αλλάζουν τον Έλληνα, στερώντας του το δικαίωμα να ονειρεύεται…»
Σοφά λόγια που επιβεβαιώθηκαν όλα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου