Τρίτη, 28 Ιουνίου 2016

Άννα Γαλανού - Οι περισπωμένες


Πάντα μου άρεσαν οι περισπωμένες, αυτά τα καπάκια, όπως τα έλεγα στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού, όπου και τα έβαζα σωρηδόν. Καλημέρα έγραφα κι έβαζα μια περισπωμένη από δω ίσαμε την άλλη άκρη της σελίδας. Σαν ένα μεγάλο μουστάκι έμοιαζε.
Μου άρεσε κι η λέξη: πε ρι σπω με νη… είχε διάρκεια και μαζί έτρεχε σαν νεράκι στο στόμα μου.
«Δεν βάζουμε Αννούλα παντού περισπωμένη, συνήθως στα ου και ω και επιπλέον στα…», μου εξηγούσε στην αρχή υπομονετικά ο δάσκαλος.
Μα εγώ εκεί, ήταν να μην πάρω φόρα.
«Μάλιστα κύριε» του απαντούσα και την άλλη μέρα ξανά τα ίδια.
Μετά από λίγες μέρες άρχισαν οι τιμωρίες.
«Γράψε μου 100 φορές που βάζουμε περισπωμένη κι άλλες 100 που βάζουμε οξεία»
Ξημερωνόμουν να γεμίζω σελίδες με το καλοξυσμένο μολυβάκι, με καθαρά γράμματα χωρίς μουτζούρες, να γράφω τους κανόνες της οξείας και της περισπωμένης… και την άλλη μέρα ξανά τιμωρία, γιατί το χούι μου είχε μείνει για τα καλά. Σε κάθε φωνήεν που έβλεπα, πάρε κι από μια περισπωμένη πιο μεγάλη κι από το μουστάκι του κυρίου Μιχάλη, που πια είχε αποκάμει μαζί μου και δεν ήξερε τι άλλη τιμωρία να μου βάλει.
Όσες φορές με σήκωνε στον πίνακα να του πω τους κανόνες, τους έλεγα σαν νεράκι,  ‘’η προπαραλήγουσα δεν περισπάται, όταν η λήγουσα είναι μακρά…’’  κι όταν με έβαζε να γράφω κείμενο, έψαχνε την οξεία με το μικροσκόπιο.
Δεν καταλάβαινα τίποτα, ούτε από απειλές του τύπου, ‘’θα σε αφήσω στην ίδια τάξη’’, ούτε από τιμωρίες του στυλ ‘’όρθια στο ένα πόδι, με την πλάτη γυρισμένη στην τάξη’’.


Μια μέρα με φώναξε στο γραφείο του, επισήμως. Με άφησε να στέκω όρθια μπροστά του, κάμποση ώρα, δήθεν πως ήταν απασχολημένος με τον χάρτη της Μεσοποταμίας, κι ύστερα σήκωσε τα μυωπικά μάτια του και με ρώτησε αυστηρά.
«Πες μου γιατί το κάνεις αυτό;»
«Ποιο;» έκανα την ανήξερη εγώ.
«Γιατί βάζεις παντού περισπωμένες; Αφού ξέρεις όλους τους κανόνες. Το κάνεις επίτηδες, για να μου σπάσεις τα νεύρα;»
«Όχι κύριε, ποτέ δεν θα έκανα κάτι τέτοιο» απάντησα σεμνά, ενώ μέσα μου έτρεμα. Φοβόμουν που ήμουν στο γραφείο του, μόνο όταν έκανες κάτι πολύ κακό σε φώναζαν εκεί και φυσικά η τιμωρία που σε περίμενε ήταν πολύ μεγάλη.
«Τότε γιατί το κάνεις; Την αλήθεια να μου πεις»
«Μου αρέσουν οι περισπωμένες κύριε, τις λατρεύω. Μόνο γιαυτό το κάνω»
Με κοίταξε για λίγο παραξενεμένος και μετά μου είπε να φύγω.
Έσκυψα το κεφάλι κι έφυγα, χωρίς να μπορώ να πιστέψω ότι δεν θα έπαιρνα αποβολή και ότι δεν θα αναγκαζόμουν να πάω στο σχολείο την άλλη μέρα με τον πατέρα μου.
Την άλλη μέρα με σήκωσε στον πίνακα.
Γράφε μου είπε.
Μπορῶ, γελῶ, ἀγαπῶ, φῶς, Ἀθηνᾶ, ωραῖος, δῶρο, σχολεῖο, γῆ, μῆλο, κῆπος, ὦμος, συγγενεῖς, τοῖχος, Ἡρακλῆς, ἐντελῶς νοῦς, ἀφοῦ, εὐτυχῶς… και πολλά ακόμα ρήματα, επιρρήματα, αντωνυμίες και ουσιαστικά, που όλα μα όλα έπαιρναν περισπωμένη.
Την άλλη μέρα έγινε το ίδιο, και την παράλλη και πάλι το ίδιο. Επί ένα μήνα κάθε πρωί, βρισκόμουν στον πίνακα κι έγραφα λέξεις που όλες έπαιρναν περισπωμένη. Τις είχα μάθει πια απέξω, τις ήξερα μία προς μία. Μέχρι που τις βαρέθηκα!
Ένα πρωί λοιπόν του είπα:
«Κύριε, σήμερα δεν μπορώ να σηκωθώ με πονάει η κοιλιά μου»
«Καλώς» μου απάντησε
Αλλά και την άλλη μέρα με πονούσε η κοιλιά μου  και όλη την επόμενη εβδομάδα, μέχρι που ο κύριος δεν με ξαναφώναξε πρωί πρωί στον πίνακα κι εγώ άρχισα να εφαρμόζω στις εκθέσεις μου, όλους τους κανόνες της γραμματικής και να βάζω τις περισπωμένες και τις οξείες ανάλογα, στην σωστή τους θέση.

Μου έμεινε όμως το απωθημένο της περισπωμένης, κι όταν καταργήθηκε το πολυτονικό σύστημα και τις έχασα όλες με  μιας, το παλιό παράπονο άρχισε και πάλι να με καίει. Μόνο οξείες έβλεπα, παντού πια έβαζαν μόνο οξείες!
Ευτυχώς έμεινε το επίθετο μου, που τελειώνει σε –οῦ, κι έτσι με στυλό ή με καλοξυσμένο μολύβι γεμίζω ολόκληρες σελίδες, κοινώς βγάζω το άχτι μου, κάθε φορά που με πιάνει η νοσταλγία της ίσιας, μακριάς ή τεθλασμένης σαν μουστάκι γραμμής.


῎Αννα Γαλανοῦ

Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2016

Ζωγραφική - Τότε που τραγουδούσαν οι Θεοί

Όταν ένα βιβλίο γίνεται έμπνευση...αποτυπώνεται με κάθε μορφή τέχνης! 
Ζωγραφική σε πιάτα από την Μαρία Τερζούδη, εμπνευσμένα από το βιβλίο μου 
"Τότε που τραγουδούσαν οι Θεοί"



Εφημερίδα Πελοπόννησος - Συνέντευξη Κρίστυ Κουνινιώτη

'Αννα Γαλανού: «Ας κρατήσουμε τη σημαία της ελπίδας ψηλά»

Συνέντευξη στην Κρίστυ Κουνινιώτη


1. Στο βιβλίο σας αποτυπώνετε ποικίλους κόσμους: Τον ματαιόδοξο και απατηλά λαμπερό της τηλεόρασης, τον στυγνό και ανελέητο των επιχειρήσεων, αλλά και τον υγιή, αυτόν των δίκαιων ανθρώπων. Πώς άρχισε να ξετυλίγεται, στον νου σας, το νήμα της γραφής του;
Μιλάτε για το εφήμερο, το απωθημένο και το σωστό. Έτσι θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν οι τρεις άξονες που οριοθετούν τους ήρωες μου και τις ιστορίες που δημιουργώ γύρω από αυτούς. Οι δυο πρώτοι, δυστυχώς, αποτελούν την πραγματικότητα του 21ου  αιώνα. Το κυνήγι της προβολής, του κέρδους, της ματαιοδοξίας, επί της ουσίας το κυνήγι του τίποτα, λειτουργεί σαν δέλεαρ εφησυχασμού, ώστε οι προσδοκίες μας να μινιμάρονται ολοένα και περισσότερο. Για μένα η δικαίωση και η κάθαρση είναι το ζητούμενο και αυτό επιδιώκω σε όλα μου τα βιβλία. Είναι η γεύση που θέλω να αφήνω, σαν τελευταία ελπίδα, στους αναγνώστες μου. Δεν δυσκολεύτηκα να βρω την άκρη του νήματος, είναι πανεύκολο. Αρκεί να παρακολουθήσει κάποιος με προσοχή ένα δελτίο ειδήσεων.
  
2. Τρεις γυναίκες και δυο άντρες οι κεντρικοί σας ήρωες. Διαφορετικοί αλλά και όμοιοι σε κάποια σημεία. Ποιος απ’ όλους σας ζόρισε περισσότερο;
Με ζόρισε ο Κώστας, που εκτός από τον ρόλο ενός από τους πλέον κεντρικούς μου ήρωες, τον όρισα και σαν αφηγητή της ιστορίας, σε Α΄ Ενικό πρόσωπο και Ενεστώτα. Είναι ένας χαρακτήρας με αρκετά μυθοπλαστικά στοιχεία, γιατί σήμερα δεν είναι εύκολο να συναντήσεις έναν τέτοιο άνδρα. Επιχειρηματίας μεν, αλλά μπορεί να ονειρεύεται και να ταξιδεύει με πυξίδα στίχους ποιημάτων, λόγια παλιών ανθρώπων με αξίες και οράματα, δεν ψάχνει την επιβεβαίωση μέσα στα πλούτη του, αλλά στην μυρωδιά της θάλασσας και στην αιωνιότητα του βότσαλου. Λατρεύει τ’ αστέρια, γιατί τα θεωρεί σεμνά. Ένας πραγματικά ξεχωριστός άνθρωπος, που λατρεύω κυριολεκτικά.
  
3. Πεπρωμένο: Ο ρόλος του κυρίαρχος στη ζωή τους. Μοιάζει τρομακτικό να γινόμαστε μαριονέτες στα χέρια του… Του ξεφεύγεις;
Πολύ δύσκολο να ξεφύγεις από το πεπρωμένο, την ειμαρμένη των αρχαίων φιλοσόφων, ‘’το γραφτό’’, όπως το αποκαλούμε λαϊκά, από την αρχαιότητα ως τις μέρες μας. Είναι πράγματι τρομακτικό να μην μπορείς να παρέμβεις, να νιώθεις ανίσχυρος μπροστά σε κάποια πράγματα που συμβαίνουν τελείως απρόοπτα και σου αλλάζουν μια για πάντα την ζωή σου. Πιστεύω στο πεπρωμένο και είμαι οπαδός της ρήσης, ‘’δεν σχεδιάζω τίποτα, μιλώ μόνο για το τώρα’’.

4. Μέσα από την ιστορία σας, καταδεικνύεται και η σημασία της επίδρασης των γονιών στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του ατόμου. Θεωρείτε το «στίγμα» της ανεξίτηλο;
Πολύ καίρια η ερώτηση σας. Ήταν συνειδητή η επιλογή μου να βάλω την Χριστίνα να μεγαλώσει χωρίς πατέρα, τον Αλέξη χωρίς μητέρα και την Ελίνα χωρίς κανένα γονέα. Όμως και στους γονείς, έδωσα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, για να φανεί ξεκάθαρα, πόσο μπορούν να επηρεάσουν τον χαρακτήρα των παιδιών τους. Η Χριστίνα γίνεται ανασφαλής, ο Αλέξης καιροσκόπος και αδίστακτος και η Ελίνα επιθετική και ανικανοποίητη. Θέλω επίσης να τονίσω, πως πιστεύω απόλυτα στον θεσμό της οικογένειας, την οποία θεωρώ καταλύτη πολλών πραγμάτων και καταστάσεων. 

5. Ανατροπές και γερές δόσεις σασπένς, στοιχεία του βιβλίου σας. Έχετε φλερτάρει ποτέ με την ιδέα να επιχειρήσετε μια βουτιά στα νερά της αστυνομικής λογοτεχνίας;
Μετά το περυσινό μου βιβλίο ‘’Σμαράγδι στη Βροχή’’, αλλά με μεγαλύτερη επίταση μετά την κυκλοφορία του ‘’Όταν Φεύγουν τα Σύννεφα’’, έχω δεχτεί, κυρίως από αναγνώστες μου και μάλιστα αρκετούς, την ίδια ερώτηση. Κάποιοι μάλιστα παρακλητικά με προτρέπουν να ασχοληθώ με το αστυνομικό μυθιστόρημα. Δεν μπορώ να αποκλείσω τίποτα, δεν ξέρω τι θα γράψω στο μέλλον, για την ώρα όμως, κάτι τέτοιο δεν είναι στα προσεχή μου σχέδια.

6. Εχει τύχει, αλήθεια, να σας επισκεφθούν στα όνειρά σας ήρωες των βιβλίων σας, αφού έχει μπει η τελεία;
Ποτέ δεν έχει γίνει αυτό, στα όνειρα μου δηλαδή. Αντίθετα όμως έρχονται και με ενοχλούν πολλές φορές οι μορφές τους, κυρίως όταν βρίσκομαι χαλαρή,  σε ‘’νιρβάνα’’, όπως συνηθίζω να λέω. Έρχονται απροειδοποίητα και με τσιγκλούν με την παρουσία τους, κυρίως παραπονούμενοι, ότι κάτι ξέχασα να προσθέσω στον χαρακτήρα τους, ότι τους αδίκησα ή τους υπερεκτίμησα. Ναι, έχουμε και τέτοια τερτίπια.

7. «Για να πολεμήσεις κάτι, πρώτα πρέπει να το αποδεχτείς σαν γεγονός. Να πεις ‘‘συμβαίνει σε εμένα, επηρεάζει τη ζωή μου, τις επιλογές μου, το μέλλον μου’’» γράφετε. Μια μεγάλη αλήθεια, που απαιτεί, ωστόσο, να καταδυθείς εντός σου… Μας επιτρέπει η αγχωτική καθημερινότητα τέτοιου είδους καταδύσεις;
Εμείς είμαστε εκείνοι που επιλέγουμε και βάζουμε προτεραιότητες, πάντα βέβαια σε άμεση σχέση με τις επιδιώξεις και τον χαρακτήρα μας. Όταν κρύβουμε τα σκουπίδια κάτω από το χαλί, κάποια στιγμή, θα γλιστρήσουμε και θα πέσουμε ή θα γίνουν τόσα πολλά που δεν θα επιτρέψουν στο χαλί να τα σκεπάσει. Η αγχωτική καθημερινότητα έχει πολλά σκουπίδια, πολλές λάθος επιλογές, λάθος ανθρώπους που περιστρέφονται γύρω μας και μας αποπροσανατολίζουν από τις ουσιαστικές μας αναζητήσεις. Κρατάμε μια μεγάλη γόμα, ώστε καθημερινά να κάνουμε πολλά ‘’σβου’’. Από κει και πέρα η ''κατάδυση’’ στο εντός της ψυχής μας γίνεται πάρα πολύ πιο εύκολη και το ουσιαστικό, πιο ανώδυνη και χωρίς κόστος.

8. «Ο φόβος νεκρώνει κάθε επιθυμία για δημιουργία, για αντίδραση, για νεωτεριστικές σκέψεις» διαβάζουμε, να λέει χαρακτήρας του βιβλίου σας, με αφορμή τον τρόμο και την ανασφάλεια που προκαλούν, σήμερα, στον κόσμο οι ειδήσεις. Η άποψή σας περί δυνατότητας αντίδρασης;
Το πρώτο είναι να παραδεχτούμε ότι φοβόμαστε. Να μην φοβηθούμε να πούμε, ότι, ναι, δεν είμαι καλά. Δεν φοβάμαι να το πω. Σας λέω ένα απλό, καθημερινό παράδειγμα. Επίσης να μην μπερδεύουμε την ανασφάλεια με τον φόβο, είναι πολύ σημαντικό αυτό, ειδικά στην αβεβαιότητα της εποχής που διάγουμε. Η δειλία, ο φόβος και η ανασφάλεια είναι τα τρία κακά του 21ου αιώνα. Αν δεν τα δαιμονοποιήσουμε, ναι, πιστεύω ότι μπορούμε καίρια να αντιδράσουμε.

9. «Οταν φεύγουν τα σύννεφα», λοιπόν… Στη χώρα μας, βλέπετε να…μετατοπίζονται καθόλου; Και κατά πού;
Τα σύννεφα δεν ανατέλλουν, δύουν όμως. Συνήθως εμφανίζονται από δυτικά, και δύουν δυτικά… Η χώρα μας είναι ένα απέραντο μπλε ουρανού και θάλασσας, αυτό είναι και το μεγάλο της ατού. Έχει ξεπεράσει μεγαλύτερους σκοπέλους από τον σημερινό, τους ξέρουμε όλοι, και έχει επιβιώσει μια χαρά. Το ίδιο θα γίνει και τώρα. Προσωπικά περισσότερο φοβάμαι την κρίση και την έκπτωση σε αξίες και ιδέες παρά την οικονομική, η οποία με βεβαιότητα κάποια στιγμή θα ξεπεραστεί. Ας κρατήσουμε την σημαία της ελπίδας ψηλά, το έχει ανάγκη η ψυχή μας.  
  
10. Τα χρώματα με τα οποία βάφετε την καθημερινότητά σας -ακόμα κι εν μέσω μουντάδας;
Το μενεξελί είναι ένα χρώμα που κατ’ ουδένα τρόπο δεν μπορείς να το αγνοήσεις, όμως ταυτόχρονα η παρουσία του δεν σε αφήνει ανεπηρέαστο. Είναι ένα χρώμα που περιέχει μέσα του το γαλάζιο και το κόκκινο, χρώματα της ελπίδας και του έρωτα. Χρώματα καθαρά που ο συνδυασμός τους μεταμορφώνεται στη μελαγχολία κάθε χαμένης στιγμής. Επιλέγω μενεξελί στην καθημερινότητά μου. Με κρατά σε εγρήγορση.

"Φιλαναγνώστης" - Όταν Φεύγουν τα Σύννεφα

 Βιβλιοκριτική, με την ματιά της Βιργινίας Αυγερινού


«…Έτσι είναι όμως η ζωή, ένας κύκλος. Όλα ξεκινούν και τελειώνουν από εκεί που άρχισαν, τίποτα δεν γίνεται στην τύχη. Όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο, γεγονότα και καταστάσεις, είτε καλά, είτε όχι …οδηγούν κατά έναν περίεργο τρόπο στην αλήθεια, στην εξιλέωση, στη συγνώμη, στην απονομή δικαιοσύνης…»


Κατερίνα Τσεμπερλίδου - κριτική

Όταν φεύγουν τα Σύννεφα
Εκδόσεις Διόπτρα

Ένα σύγχρονο μυθιστόρημα που συνδυάζει όσα θα ήθελες από ένα βιβλίο: έρωτα, πλεκτάνες και ανατροπές, αστυνομική πλοκή, οικονομικές συγκρούσεις.

'Όταν Φεύγουν Τα Σύννεφα'', Απόσπασμα, σελ. 43-44

Ανέκαθεν ζήλευα τους ποιητές που με λίγες μόνο λέξεις μπορούσαν να περιγράψουν μια ολόκληρη ζωή. Κάποτε είπα σ’ έναν από τους μεγαλύτερους, ήμουν από τους τυχερούς που τον πρόλαβαν ζωντανό, ότι πιστεύω πως κάθε ποίημα αποτελεί ένα ολόκληρο βιβλίο. Είναι μοναδικό το χάρισμα της ποίησης και των δημιουργών της, όταν μέσα σ’ ελάχιστους στίχους, μπορούν να συμπεριλάβουν και να περιγράψουν τόσα πολλά πράγματα.
«Ναι έτσι είναι» μου απάντησε σκεφτικός, «μόνο που σήμερα η ζωή τρέχει μ’ άλλους ρυθμούς και η ποίηση σιγά σιγά παραγκωνίζεται. Δεν γίνεται πια τραγούδι στο στόμα των ανθρώπων και ξέρεις γιατί;»
Δεν ήξερα, δεν το είχα σκεφτεί, αλλά έτσι ήταν, δίκιο είχε. Εδώ και είκοσι χρόνια, ίσως και περισσότερα, όλο και λιγότερα ανθολόγια εύρισκες στα βιβλιοπωλεία, όλο και λιγότερες ποιητικές συλλογές εκδίδονταν, όλο και λιγότεροι ποιητές ανθοφορούσαν με τα λόγια τους στο μυαλό μας. Δεν ήξερα λοιπόν να του απαντήσω το γιατί, μόνο τις διαπιστώσεις του παρέθεσα κι ύστερα έμεινα να τον κοιτάζω αμήχανος. Μ’ ακούμπησε απαλά στον ώμο και πλησίασε το στόμα του στο αυτί μου. Μου είπε χαμηλόφωνα, σχεδόν συνωμοτικά…
«Τη φοβούνται την ποίηση νέε μου. Η ποίηση είναι ποτάμι, οι λέξεις της είναι ορμητικές, δυνατές, και κοφτερές σαν λάμες. Το κάθε ποίημα είναι ένα σύνθημα, μια εξέγερση ενώ κάποιοι θέλουν ν’ αποκοιμίσουν το μυαλό μας. Να μας λείπει αυτό το φρούτο σκέφτηκαν και σταδιακά άρχισαν να το εφαρμόζουν. Σε λίγα χρόνια όλοι εμείς θα μπούμε στα μουσεία. Άλλες εποχές, άλλα τερτίπια. Αλλάζουν τον Έλληνα, στερώντας του το δικαίωμα να ονειρεύεται…»
Σοφά λόγια που επιβεβαιώθηκαν όλα.

Σάββατο, 11 Ιουνίου 2016

Ένας Ουρανός μ' Αστέρια - Κώστας Γαλανός

Το τραγούδι που επαναλαμβάνεται μέσα στο βιβλίο, δοσμένο μέσα απο την υπέροχη φωνή και ερμηνεία του Κώστα Γαλανού

Η Ιουλία Ιωάννου συνομιλεί με την Άννα Γαλανού για το vivlio-life.gr


«Ψάχνω χρόνια για μια αγάπη που θα με κάνει να γονατίσω μπροστά της, που θα δώσει νόημα σ’ όλες αυτές τις στιγμές και τις λεπτομέρειες που συνιστούν την αληθινή ζωή. Δύσκολο πράγμα η αγάπη, πολύ δύσκολο».

«Η καρδιά δεν λαθεύει, ξέρει να διαλέγει και να πονάει ξέρει»…

«Εσύ δεν διαλέγεις με την καρδιά σου, γιε μου, με τα μάτια σου διαλέγεις και με το σώμα. Άμα σε πονέσει από την αρχή η καρδιά, τότε ναι, τότε μόνο διάλεξες σωστά».

«Πόσο μελαγχολικό είναι να περιμένεις. Κάτι, οτιδήποτε. Πόσο μακραίνει ο χρόνος, πόσο θαμπώνουν οι μέρες, πόσο ξεθωριάζουν οι χαρές. Καμιά φορά αναρωτιόμουν αν ήμουν εγώ ο απαιτητικός της ζωής, εκείνος που ήθελε να γίνεται καθετί στην ώρα του…ή μήπως συνέβαινε ακριβώς το αντίθετο; Μήπως άφηνα πάντα πολλά περιθώρια, μήπως ήμουν πολύ υποχωρητικός;»

«Έτσι όμως είναι η ζωή, ένας κύκλος. Όλα ξεκινούν και τελειώνουν από εκεί που άρχισαν, τίποτα δεν γίνεται στην τύχη. Όλα συμβαίνουν για κάποιον λόγο, γεγονότα και καταστάσεις, είτε καλά είτε όχι, οδηγούν κατά έναν περίεργο τρόπο στην αλήθεια, στην εξιλέωση, στη συγγνώμη, στην απονομή δικαιοσύνης».

ΕΡΤ 3 - Συνέντευξη στην Φωτεινή Μπαλογιάννη

Η συγγραφέας των best sellers Άννα Γαλανού στον 9,58Fm της ΕΡΤ3

          με αφορμή το τελευταίο της βιβλίο «Όταν φεύγουν τα Σύννεφα» Εκδόσεις Διόπτρα 

ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΠΑΡΕΑΣ: Η άποψη μας για το "Όταν Φεύγουν τα σύννεφα" Άννα ...

ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΠΑΡΕΑΣ: Η άποψη μας για το "Όταν Φεύγουν τα σύννεφα" Άννα ...:  "Όταν Φεύγουν τα σύννεφα" Συγγραφέας: Άννα Γαλανού Εκδόσεις: Διόπτρα            

Δεν είναι η πρώτη φορά που διαβάζω βιβλίο της Άννας Γαλανού, αλλά σε αυτό το βιβλίο εντόπισα μια ιδιαίτερη καινοτομία, ενα ιδιαίτερο ταλέντο που αποδεικνύει πόσο μεστή, πολύπλευρη και εξελισσόμενη συγγραφέας είναι...

http://vivliopareas.blogspot.gr/2016/06/blog-post_9.html

ΚΡΗΤΗ TV - ΚΑΛΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ

Όταν Φεύγουν τα Σύννεφα - Το νέο μυθιστόρημα της Άννας Γαλανού

Παρουσίαση στο Ρέθυμνο

Βιβλιοπωλείο Κλαψινάκης - Ρέθυμνο
Παρουσίαση : Δρ Μανώλης Καμπανάκης - Στέλιος Μπαγουράκης 

Συνέντευξη στον Μαρίνο Κουνάδη

Η Άννα Γαλανού στην εκπομπή "notebook" 
του Team Fm 102 (Ρέθυμνο)