Δευτέρα, 23 Φεβρουαρίου 2015

Άννα Γαλανού - Λόκο



Ο Λόκο είναι ένα σκυλάκι, όχι όμως οποιοδήποτε σκυλάκι !

Αγαπημένες του φίλες είναι δυο γατούλες, η Μίνα και η Ρένα ...

Αυτή η όμορφη και χαρούμενη παρέα πρωταγωνιστεί σε πολλές ιστορίες , από τις οποίες οι τρεις πρώτες θα κυκλοφορήσουν από τις εκδόσεις Διόπτρα στις 25 Φεβρουαρίου 2015.

Όλες οι ιστορίες είναι γραμμένες με πολύ τρυφερότητα, αγάπη, φιλία και ζεστασιά !

Για όλα τα παιδάκια της προσχολικής και πρώτης σχολικής ηλικίας

Σάββατο, 14 Φεβρουαρίου 2015

ΑΝΝΑ ΓΑΛΑΝΟΥ - ''ΗΜΕΡΗΣΙΟΣ ΤΗΣ ΑΧΑΪΑΣ''

Συνέντευξη στη Μαίρη Κουμπάρου και στην εφημερίδα ''ΗΜΕΡΗΣΙΟΣ ΤΗΣ ΑΧΑΪΑΣ''

1. Ποια ήταν η σχέση σας με το βιβλίο πριν την συγγραφή;

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου είμαι με ένα βιβλίο στο χέρι. Διάβαζα τα πάντα, ακόμα και αποκόμματα από εφημερίδες που εκείνη την εποχή έφερνε ο πατέρας στο σπίτι από το καφενείο. Λάτρευα τα βιβλία και ότι είχε σχέση με τον γραπτό λόγο. Όλα μου τα χαρτζιλίκια τα έδινα στον πατέρα μου που κατέβαινε συχνά στη πόλη του  Ηρακλείου για να μου αγοράσει κάποιο καινούριο βιβλίο και θυμάμαι την αγωνία μου μέχρι να γυρίσει και να μου το δώσει.
Το πρώτο βιβλίο που διάβασα ήταν από τις εκδόσεις Άγκυρα, το ‘’Χωρίς Οικογένεια’’, του Έκτορα Μαλό.

2. Πότε γράψατε για πρώτη φορά και σε ποία μορφή του έντεχνου λόγου;

Το κίνητρο για να γράψω ένα μεγάλο και ολοκληρωμένο έργο αποτέλεσε ένας διαγωνισμός της ΕΡΤ για νέους θεατρικούς συγγραφείς. Μέχρι τότε έγραφα διηγήματα, ποίηση, χρονογραφήματα και άλλα μικρότερα κείμενα. Είχα πάρει το πρώτο Παγκρήτιο βραβείο για τη συγγραφή ενός κειμένου πάνω στο βιβλίο ‘’Αναφορά στο Γκρέκο’’ του Νίκου Καζαντζάκη και την αμέσως επόμενη χρονιά απέσπασα το πρώτο Πανελλήνιο βραβείο για μια μελέτη που έκανα συνολικά πάνω στο έργο του Νίκου Καζαντζάκη. Ακολούθησαν και άλλες διακρίσεις όπως ένα δεύτερο Πανελλήνιο βραβείο για το ποίημα μου ‘’Άδειος κόσμος’’ και ένα πρώτο Πανελλήνιο βραβείο με το διήγημα μου ‘’ Με Αντίπαλο Τη Ζωή’’.
Ουσιαστικά όμως το πρώτο ολοκληρωμένο βιβλίο που έγραψα ήταν το θεατρικό έργο ‘’Το τέλος μιας κωμωδίας’’. Απέσπασα το δεύτερο βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου θεατρικού συγγραφέα και το έργο μεταγλωττίστηκε στα Ισπανικά και στα Πορτογαλικά.

3. Τι σας έλκει περισσότερο στην συγγραφή από ότι σε  άλλες ίσως μορφές τέχνης;

Γενικά είμαι καλλιτεχνική φύση. Μου αρέσουν όλες οι μορφές της τέχνης περισσότερο η μουσική και η ζωγραφική και φυσικά πάνω απ’ όλα η συγγραφή. Η τάση μου από μικρή ήταν  να ζωγραφίζω τις δικές μου εικόνες με λέξεις. Μου άρεσε αυτό το παιχνίδι και το έκανα συχνά. Έλεγα το βράδυ τα δικά μου παραμύθια μόνη μου κουκουλωμένη ως το λαιμό, και έψαχνα ήρωες και τέλος πάντα καλό, για να έχω ένα όμορφο ύπνο με ταξιδιάρικα όνειρα.
Φαίνεται ήταν μοιραίο να γράψω βιβλία. Ποτέ δεν φαντάστηκα κάπως αλλιώς τον εαυτό μου.



4. Έχετε ήδη ένα αξιοπρόσεκτο συγγραφικό έργο, πως επιλέγετε την θεματολογία των βιβλίων σας;

Αν σας πω ότι με επιλέγει αυτή; Γιατί κάπως έτσι πάει τελικά. Όμως επί της ουσίας επειδή είμαι ένας άνθρωπος που ανέκαθεν με απασχολούσαν και με απασχολούν τα κοινωνικά ζητήματα, ξεκινώ πάντα από κείνη την αφετηρία. Κάτι που μου αρέσει ή που με ενοχλεί απ’ όλα όσα βλέπω, αποτελεί για μένα κίνητρο να το περιγράψω σε κάποιο βιβλίο μου, να το αναλύσω και να το αναπτύξω. Πάντα μέσα σε κοινωνικές καταστάσεις αναπτύσσω και τους ρόλους των ηρώων μου, που είναι μεν καθημερινοί άνθρωποι αλλά όχι και τόσο απλοί. Προσπαθώ να είμαι δίκαιη και να τους δίνω την ανάσα της διαφορετικής άποψης και γιαυτό δεν περιγράφω ποτέ προσωπικές  μου εμπειρίες. Μόνο προβληματισμούς.

5. Πάντα ο έρωτας, αληθινός, δύσκολος, γριφώδης, παθιασμένος μας κρυφοκοιτάζει μέσα από τις σελίδες των βιβλίων σας. Γιατί πιστεύετε τόσο στην δύναμή του;

Όλα αυτά τα επίθετα που αναφέρεται είναι χαρακτηριστικά των ανθρώπων που ζουν τον έρωτα. Γιατί ο έρωτας σαν συναίσθημα διακρίνεται μόνο από ένα, είναι ανυπάκουος κι όταν ένα τόσο δυνατό συναίσθημα δεν υπακούει σε κανενός τις προσταγές τότε αποκτά ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Είναι λοιπόν ανυπάκουος και τρελός. Πιστεύω στη δύναμη του γιατί θεωρώ ότι έτσι πρέπει να βιώνονται όλα τα μεγάλα πράγματα χωρίς συμβιβασμούς. Όταν συμμορφώνεσαι στο πρέπει ζεις μια όμορφη και ήρεμη ζωή, όμως παύεις να είσαι ερωτευμένος. Κινητήρια δύναμη για όλους τους μυθιστοριογράφους ήταν ανέκαθεν ο έρωτας. Όλοι οι μεγάλοι, Ουγκώ, Τολστόι, Ντοστογιέφσκι επένδυσαν ακριβώς σ’ αυτόν για να γράψουν διαχρονικά αριστουργήματα.

6. Ποιο ήταν το πρωταρχικό κύτταρο δημιουργίας του βιβλίου σας "Τότε που τραγουδούσαν οι θεοί", μια αφήγηση, ένα τυχαίο γεγονός;

Ανέκαθεν ήθελα να γράψω ένα βιβλίο που θα έθιγε τις κοινωνικές και ταξικές διαφορές που χρόνια ταλανίζουν τις ανθρώπινες σχέσεις. Η έμπνευση ήταν μια σκέψη που έκανα παρατηρώντας κάποιο απόγευμα έναν μικρό κορμό από δένδρο που επέπλεε στη θάλασσα. Αμέσως μόλις το είδα μου δημιουργήθηκε έντονα μια παράξενη αίσθηση μοναξιάς. Σκέφτηκα ότι σαν να αποκόπηκε βίαια η ζωή του, δεν μπόρεσε ν’ ανθίσει και κατέληξε να είναι ένα άχρηστο κομμάτι ξύλου. Αυτή η εικόνα με οδήγησε να σκεφτώ ένα παραμύθι, που υπάρχει μέσα στο βιβλίο. Είναι το παραμύθι του ξυλοκόπου… Το αφηγείται ο παππούς στον εγγονό. Εκεί βρήκα και τους δυο βασικούς ήρωες του βιβλίου που ξεκίνησε να δημιουργείται μέσα στο μυαλό μου. Η συνέχεια ήταν να πλέξω την ιστορία… Το αποτέλεσμα είναι το βιβλίο που έχετε στα χέρια σας. 

7. Πόσο χρόνο, κόπο κι έρευνα απαιτήθηκε να καταβάλετε για την ολοκλήρωση του;

Το βιβλίο ‘’Τότε που τραγουδούσαν οι Θεοί’’ ξεκίνησε να γράφεται πριν από τρία χρόνια. Ολοκλήρωσα πρώτα το κεντρικό κομμάτι του βιβλίου το οποίο ήθελε αρκετό ψάξιμο και μεγάλη έρευνα για τον τρόπο ζωής των τσιγγάνων και πέρυσι στη Λέρο το ολοκλήρωσα, γράφοντας επί τρεις μήνες για δεκατρείς ώρες κάθε μέρα. 

8. Μέσα από τον Πέρσαλφ εκφράζετε έναν ιδιαίτερο κοινωνικό προβληματισμό όσον αφορά τον ρατσισμό και τις προκαταλήψεις που αυτός δημιουργεί, τι σας ώθησε να ασχοληθείτε με αυτό;

Το θέμα ρατσισμός είναι ανατριχιαστικό. Ποτέ μου δεν μπόρεσα να δεχτώ πόσο απάνθρωπος μπορεί να γίνει κάποιος απέναντι σ' ένα συνάνθρωπό του. Ο ρατσισμός είναι διαχρονικό φαινόμενο των οργανωμένων κοινωνιών και έχει πολλές μορφές. Δεν περιορίζεται μόνο στη κυριολεξία του όρου: race = ράτσα, φυλή. Υπάρχει ο εθνικός, ο θρησκευτικός, ο κοινωνικός, ο ρατσισμός ανάμεσα στις γυναίκες και άνδρες, ΑΜΕΑ, τριτοκοσμικές και πλούσιες χώρες, όμως τον συναντάμε και σε πολλές άλλες μορφές, πιο καθημερινές. Χονδρός-αδύνατος, όμορφος-άσχημος, μορφωμένος-αμόρφωτος και η ουρά είναι ατελείωτη. Λέω ΟΧΙ σε κάθε μορφή του, λέω ναι στις ιδιαιτερότητες των ανθρώπων, αγαπάμε τους ανθρώπους γι' αυτό που είναι, επειδή κανένας δεν είναι ανώτερος από κανέναν.

9. Σας συναντάμε σε κάποιον ήρωα ή ηρωίδα σας ή πιστεύετε πως πρέπει να είναι αυτοδύναμοι κι ανεπηρέαστοι;

Η γνώμη μου ανέκαθεν είναι πως ο κάθε συγγραφέας οφείλει να παραθέτει σε κάθε βιβλίο την άποψη του και φυσικά όχι την αυτοβιογραφία του. Όταν όμως περιγράφω τέτοιου είδους θέματα, σαφώς και δεν μπορώ να μένω απαθής και ανεπηρέαστη. Έτσι λοιπόν διατυπώνω κάποιες θέσεις και απόψεις μου, τις οποίες δικαιολογώ πάντα, μέσα από συγκεκριμένες πράξεις των ηρώων μου. Φυσικά ο καθένας θα πάρει πάντα εκείνο που του αναλογεί. Ποτέ δεν τους βάζω στο ίδιο τσουβάλι.

10. Είσαστε έτοιμη για το επόμενο συγγραφικό σας πόνημα;

Ναι θα κυκλοφορήσει τον Απρίλιο το καινούριο μου βιβλίο. Γράφεται δυο χρόνια και κάτι και είναι μια πολυσύνθετη κοινωνική ιστορία.
Ελπίζω ο κόσμος να το αγκαλιάσει κι αυτό με την αγάπη του όπως και τα τέσσερα προηγούμενα μου.