Τρίτη, 8 Σεπτεμβρίου 2015

Το μεγαλείο των Τεχνών...: ΣΜΑΡΑΓΔΙ ΣΤΗ ΒΡΟΧΗ της Άννας Γαλανού - Book review...

Το μεγαλείο των Τεχνών...: ΣΜΑΡΑΓΔΙ ΣΤΗ ΒΡΟΧΗ της Άννας Γαλανού - Book review...


....... Ένα οδοιπορικό μέσα στο χρόνο, ένα ταξίδι σε ποικίλους τόπους κι εποχές που η κάθε μία κρύβει τις δικές της αλήθειες και τα δικά της μυστικά. Ένα μυθιστόρημα με παραστατική, ζωντανή αφήγηση που αποφεύγει επιδέξια να γίνει φλύαρη. Μία ιστορία πλημμυρισμένη από συναισθήματα που δεν οδηγούν ούτε για μια στιγμή σε φτηνούς μελοδραματιμσούς που αποσκοπούν στο να προκαλέσουν την συγκίνηση του αναγνώστη. Ένα αφήγημα που θυμίζει κάτι από παλιό σινεμά, με πηγαίο ρομαντικό, γλώσσα πότε ωμή και ρεαλιστική και πότε διακρινόμενη από ένα διακριτικό λυρισμό. Ένα βιβλίο η ιστορία του οποίου ρέει σαν καθάριο νερό και αγγίζει την ψυχή σου, και όπου μέσα από πόνο, δυσκολίες, κακουχίες, μιλάει για την αλήθεια της ζωής και της καρδιάς, οδηγώντας σε ένα λυτρωτικό φινάλε που η μοίρα ξεπληρώνει αυτά που πρέπει και όπου ο καθένας παίρνει αυτό που του αξίζει.

Πέμπτη, 25 Ιουνίου 2015

'Αννα Γαλανού - Συνέντευξη εφ' όλης της ύλης

από την Καλλιόπη Κρητικού




1.         Ποια ήταν η αφορμή να γράψετε το διήγημα «Με αντίπαλο τη ζωή» για το οποίο βραβευτήκατε με το πρώτο βραβείο;

Πριν πολλά χρόνια έμενα στον Πειραιά και απέναντι από το σπίτι μου έμενε ένας πολύ ηλικιωμένος άνδρας. Ζούσε ολομόναχος σ’ ένα παλιό διώροφο και ήταν πάντα απεριποίητος, σχεδόν κουρελής. Όσες όμως φορές επιχείρησε κάποιος από την γειτονιά να τον φροντίσει, εκείνος ήταν πάντα αρνητικός. Στα μάτια του υπήρχε απόγνωση και παραίτηση. Μιλούσε πολύ σπάνια κι όσες φορές προσπάθησα να του πιάσω την κουβέντα, απέφευγε ακόμα και να με κοιτάξει. Τον συναντούσα κυρίως στο φούρνο της γειτονιάς, κανένας δεν ήξερε την ιστορία του και γιατί ήταν τόσο  απελπισμένος. Αυτός ο άνθρωπος ήταν η αφορμή για να γράψω το διήγημα ‘’Με αντίπαλο τη ζωή’’. 
 
2.         Ποιος είναι ο στόχος μέσα από τη συγγραφή βιβλίων;
Δεν υπάρχει κανένας στόχος όταν ξεκινώ να γράψω. Είναι το μόνο πράγμα που δεν σκέφτομαι, δεν με απασχολεί καν. Δεν υπάρχουν επίσης ούτε χρονικά όρια και κανόνες. Τις περισσότερες φορές η ιστορία βιάζεται να βγει από μέσα μου, με πιέζουν οι ήρωες ώστε να τους επιτρέψω να παίξουν τους ρόλους τους. Είναι μια διαδικασία επίπονη και χρονοβόρα, γιατί για μένα τίποτα δεν γίνεται εύκολα κι ανώδυνα.

3.         Ποια είναι η πιο μεγάλη δυσκολία όταν γράφετε ένα παιδικό βιβλίο;
Η συγγραφή παιδικών βιβλίων και μάλιστα εκείνων που αναφέρονται σε πολύ μικρά παιδάκια δεν είναι καθόλου απλό πράγμα. Τα μικρά παιδιά έχουν στο νου τους, περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο, το παιχνίδι και κουράζονται με τα πολλά λόγια. Άλλωστε ζούμε και στην εποχή της ταχύτητας και της εικόνας που το ενισχύει αυτό. Γιαυτό λοιπόν πρέπει με πολύ λίγες και κατανοητές λέξεις να περιγράψω μια ιστορία και να καταφέρω να περάσω το μήνυμα που θέλω. Η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετωπίζω είναι να περιγράψω οτιδήποτε με μια μόνο πρόταση

4.         Πέστε μας δυο λόγια για το νέο σας βιβλίο.
Το βιβλίο λέγεται Σμαράγδι στη Βροχή και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα. Η ιστορία του περιγράφει τρεις δεκαετίες, εκείνες του ’40, του ’50 και του ’60 στην μεταπολεμική Ελλάδα με επίκεντρο τρεις μεγάλες πόλεις. Πειραιά, Θεσσαλονίκη, Αθήνα. Δίνω έμφαση στον Πειραιά όπου είναι η πόλη με τα πέντε διαφορετικά πρόσωπα, όπως είναι κατ’ επέκταση και ολόκληρη η Ελλάδα. Ο προσφυγικός Πειραιάς, ο Πειραιάς της μετανάστευσης – λιμάνι, ο Πειραιάς των ρεμπέτηδων, ο Πειραιάς της Τρούμπας και ο αστικός Πειραιάς. Η ηρωίδα  μου η Σμαράγδα χάνει την μνήμη της στον βομβαρδισμό της πόλης και καλείται να ζήσει μια ζωή που κάποιοι άλλοι έχουν διαλέξει γιαυτήν. Για πολλά χρόνια πορεύεται με άλλο όνομα και ουσιαστικά χωρίς ταυτότητα. Αδιέξοδες καταστάσεις την ακολουθούν για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, ώσπου παίρνει την μοίρα και την ζωή στα χέρια της. Ένας μεγάλος και λυτρωτικός έρωτας της δίνει την ορμή και την αυτοπεποίθηση να αντιδράσει και να περάσει στον αντίποδα της ζωής που ζούσε μέχρι τότε. Μου ζητήσατε να σας περιγράψω με δυο λόγια το βιβλίο, όμως αυτό έχει μια πολύ μεγάλη ιστορία, ιδιαίτερη αγωνία και ίντριγκα που είναι αδύνατον να περιγραφεί σε τόσο περιορισμένο χώρο.

5.         Τα βιβλία σας φέρουν ψήγματα αληθινών ιστοριών μέσα τους ή είναι ιστορίες που εσείς έχετε φανταστεί από την αρχή μέχρι το τέλος;
Δεν γράφω ποτέ μυθιστορήματα που βασίζονται σε πραγματικές ιστορίες που μου έχουν αφηγηθεί ή που γνωρίζω. Τα μυθιστορήματά μου βασίζονται αποκλειστικά σε ιστορίες και ήρωες που πλάθω εγώ. Πιστεύω απόλυτα πως ο συγγραφέας καλείται να γράψει μια ιστορία δική του, να της προσδώσει όλα εκείνα τα στοιχεία που πρέπει, ώστε  να την κάνει να φαίνεται αληθινή, οι ήρωες του να έχουν υπόσταση, να μην είναι χάρτινοι και να τοποθετηθούν σωστά στον χρόνο και στον τόπο που διαδραματίζεται το βιβλίο. Μέσα στα δικά μου βιβλία θα βρείτε πολλά κομμάτια της ψυχής μου, διάφορα ιστορικά και τοπογραφικά στοιχεία, έθιμα άλλων εποχών και τραγούδια. Επίσης θα βρείτε πολλά και δυνατά συναισθήματα που με εκφράζουν τόσο σαν άνθρωπο όσο και σαν συγγραφέα. 

6.         Ποιόν/ποια  συγγραφέα έχετε σε περίοπτη θέση στην καρδιά σας και ποιο βιβλίο του/της αγαπάτε ιδιαίτερα;
Ο κατάλογος είναι μεγάλος και ατέλειωτος. Είναι πολλοί και πολλές έλληνες και ξένοι συγγραφείς, άλλωστε διαβάζω πάρα πολύ, τουλάχιστον δυο βιβλία την εβδομάδα. Εκείνο μόνο που μπορώ να σας πω είναι πως δεν πάω πουθενά χωρίς να έχω μαζί μου τα άπαντα του Οδυσσέα Ελύτη. Είναι ο ποιητής της ψυχής μου, είναι εκείνος που εδώ και πολλά χρόνια με εμπνέει, με συγκινεί και με κάνει να παίρνω βαθιές ανάσες.

7.         Υπάρχει κάποιο από τα βιβλία σας που αγαπάτε περισσότερο και γιατί;
Κάθε βιβλίο μου είναι ένα ξεχωριστό κομμάτι της ψυχής μου κι όλα μαζί είναι η ίδια η ψυχή μου. Αν λείπει ένα θα είναι λειψή! Έτσι η απάντηση μου είναι όχι, δεν ξεχωρίζω κανένα. Όλα έχουν να πουν πολλά πράγματα, όλα γράφουν για τον άνθρωπο, για την δύναμη της αγάπης, για την δικαίωση μιας πορείας ζωής, για την ανάσταση της ψυχής. Όλα έχουν πολλά μηνύματα και για όλα έχω πονέσει πολύ.

8.         Ποιος ήρωας βιβλίου σας, σας «ταλαιπώρησε» περισσότερο και γιατί;
Με την έννοια ‘’ταλαιπώρησε’’ πάρα πολλοί ή μάλλον οι περισσότεροι. Κανένας μου ήρωας δεν είναι απλός αλλά κι αυτοί που στην αρχή ξεγελούν τον αναγνώστη πως τάχα μου είναι αυτό που φαίνονται, τελικά δεν είναι έτσι! Μου αρέσουν οι ήρωες και οι αντιήρωες που έχουν να πουν πολλά, που σκέφτονται σύνθετα, που έχουν στο πίσω μέρος της σκέψης τους και την άλλη όψη της ζωής. Εν προκειμένω για το τελευταίο βιβλίο, Σμαράγδι στη βροχή, ξεκίνησα να το γράφω από τον Νοέμβριο του 2012! Αυτό από μόνο του λέει πάρα πολλά. Την ηρωίδα μου τη Νάντια ή Σμαράγδα, έπρεπε να την περιγράψω και με τα δυο της πρόσωπα, τονίζοντας τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του καθενός. Ναι, αν έπρεπε να επιλέξω ανάμεσα σε όλους μου τους ήρωες, η Σμαράγδα ήταν εκείνη που με ‘’ταλαιπώρησε’’ περισσότερο.

9.         Ποια είναι η μεγαλύτερη γοητεία κατά τη συγγραφή ενός θεατρικού έργου;
Έχω γράψει δυο μόνο θεατρικά, το δε πρώτο ‘’Το τέλος μιας κωμωδίας’’, έχει πάρει από την ΕΡΤ το δεύτερο βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου θεατρικού συγγραφέα. Ακούστε, το θεατρικό έργο είναι κάτι τελείως διαφορετικό από όλα τα άλλα είδη του γραπτού λόγου. Εδώ υπάρχει η αμεσότητα του διαλόγου, το δρώμενο είναι εν τη πράξει, δεν έχεις περιθώρια υπεκφυγής, ο από μηχανής Θεός μπορεί να είναι δυσδιάκριτος, αν υπάρχει τελικά, η περιγραφή περιορίζεται μόνο σε σκηνοθετικά τερτίπια και ευρήματα. Αυτή είναι  όμως και η γοητεία του θεατρικού έργου που δεν μοιάζει με κανένα άλλο. Είναι θέατρο, δεν είναι βιβλίο. Το ταξίδι του θεατή είναι μοναδικό, η γοητεία είναι στο μικρό κείμενο, στην ατάκα και στο δρώμενο επί σκηνής.

10.       Ποιο από τα βιβλία σας θα θέλατε να ανεβάσετε ως θεατρική παράσταση;
Δεν το έχω σκεφτεί. Ίσως όλα θα μπορούσαν, όποιος έχει διαβάσει τα βιβλία μου, ξέρει πολύ καλά πως εν πολλοίς ‘’σκηνοθετώ’’ τους ήρωες μου. Αυτό το παιχνίδι μου αρέσει πολύ, μάλλον σκέφτομαι με θεατρικό τρόπο όταν γράφω τα μυθιστορήματά μου!

11.       Αν έπρεπε να διαλέξετε 5 βιβλία αγαπημένων σας συγγραφέων ποια θα ήταν αυτά;
Σίγουρα το ένα θα ήταν το ‘’Αναφορά στον Γκρέκο’’, του Νίκου Καζαντζάκη. Για μένα αυτό το βιβλίο αποτελεί σταθμό στη ζωή μου τόσο σαν άνθρωπο, όσο και σαν συγγραφέα. Το επόμενο θα ήταν ‘’Η Ζωή εν Τάφω’’ του Στρατή Μυριβήλη. Θα επέλεγα επίσης Μενέλαο Λουντέμη, Νίκο Καββαδία και φυσικά Οδυσσέα Ελύτη.

12.       Θεωρείτε ότι οι συγγραφείς σήμερα θα πρέπει να επικοινωνούν μέσω των μέσων μαζικής δικτύωσης με τους αναγνώστες τους ή θα πρέπει να είναι αποστασιοποιημένοι;
 Καλώς η κακώς η εποχή που ζούμε έχει ανάγκη από επικοινωνία μέσω των κοινωνικών μέσων δικτύωσης. Δεν το θεωρώ καθόλου κακό ο συγγραφέας να ανιχνεύει και να επικοινωνεί με τους αναγνώστες του χρησιμοποιώντας όλη τη σύγχρονη τεχνολογία. Πώς αλλιώς θα μπορούσε να γίνει άλλωστε; Ακόμα και πριν την ανακάλυψη της γραφής οι άνθρωποι επικοινωνούσαν ανέκαθεν.  Στην αρχή με την φωτιά και με τους ήχους κι αργότερα με τα ταχυδρομικά περιστέρια κ.ο.κ. Κατ’ ουδένα τρόπο θεωρώ πως ο συγγραφέας πρέπει, ειδικά σήμερα, να είναι στον κόσμο του, αποστασιοποιημένος και αμέτοχος. Γίνονται τόσα πολλά που οφείλει και πρέπει να παίρνει θέση και πιστεύω ότι η σύγχρονη μορφή επικοινωνίας είναι ό,τι καλύτερο γιαυτό. Με λελογισμένη χρήση βέβαια, όχι από το ένα άκρο στο άλλο.

13.       Έχετε κάποιο μότο στη ζωή σας;
Να ζούμε το σήμερα και να παλεύουμε για το αύριο. Να κοιτάμε πάντα χαμηλά και να μην ξεχνάμε ποτέ από πού ξεκινήσαμε και ποιοι μας βοήθησαν στη ζωή μας.

14.       Ποιο βιβλίο διαβάζετε αυτό τον καιρό;
Έχω αγοράσει πάνω από 25 βιβλία για το καλοκαίρι με πολλά και διάφορα θέματα. Χθες ξεκίνησα να διαβάζω του Λεονάρδο Παδούρα ‘’Οι Αιρετικοί’’.

15.       Τι είδος μουσικής προτιμάτε;
Ακούω πολλά είδη μουσικής, ανάλογα με την ώρα και την διάθεση. Προτιμώ την μουσική της Ανατολίας, τα ρεμπέτικα και τον Γιάννη Πάριο.

ΜΕ ΕΚΤΙΜΗΣΗ,
ΚΡΗΤΙΚΟΥ ΚΑΛΛΙΟΠΗ

Κυριακή, 21 Ιουνίου 2015

Άννα Γαλανού - Λόκο



Ο Λόκο είναι μια σειρά παιδικών βιβλίων που γράφηκαν με πολλή αγάπη και υμνούν την φιλία, την αγάπη την συντροφικότητα.















Η σειρά απευθύνεται σε παιδάκια προσχολικής και πρώτης σχολικής ηλικίας.  
Οι πληροφορίες μάθησης είναι δοσμένες με χιουμοριστικό και απλό τρόπο ώστε τα παιδιά να τις εμπεδώνουν χωρίς να κουράζονται.


Ο Λόκο είναι ένας σκύλος που για πολύ καιρό ζει μόνος του ώσπου μια μέρα δυο γατούλες η Μίνα και η Ρένα αποφασίζουν να κτυπήσουν την πόρτα του και να ζητήσουν να γίνουν φίλοι.


Αυτή η χαρούμενη παρέα μαθαίνει μαζί πολλά πράγματα. Η φιλία, το πιο αγνό και δυνατό συναίσθημα, είναι αυτό που ενώνει όλο τον κόσμο.


Οι τρεις φίλοι ανακαλύπτουν μαζί πολλά πράγματα, χαίρονται με τις απλές καθημερινές χαρές, παίζουν όμορφα παιχνίδια και μαθαίνουν να ξεχωρίζουν τια αξίες της παρέας και της συντροφικότητας. 


Ο Λόκο και οι φίλες του οι γάτες, η Μίνα και η Ρένα είναι η μικρογραφία της όμορφης παιδικής ξεγνοιασιάς, των αγνών αισθημάτων και της άδολης αγάπης.


Από τις εκδόσεις Διόπτρα κυκλοφορούν τα πρώτα τρία βιβλία του Λόκο:
1.      Ο Λόκο και οι γάτες του
2.      Ο Λόκο στο Χιόνι
3.      Ο Λόκο στο σχολείο

Η εξαιρετική εικονογράφηση του Λόκο έγινε από τον Γιώργο Σγουρό

Σάββατο, 2 Μαΐου 2015

ΣΜΑΡΑΓΔΙ ΣΤΗ ΒΡΟΧΗ


ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ ΣΕ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ - ΛΑΡΙΣΑ - ΒΟΛΟ

    Θεσσαλονίκη 27 Απριλίου 2015

          Το συγκεκριμένο βιβλίο ‘’Σμαράγδι στη βροχή», έχει στοιχεία πραγματικότητας ή είναι καθαρή μυθοπλασία;
Όλα τα ιστορικά και πολιτισμικά στοιχεία που αναφέρονται στο βιβλίο είναι πραγματικά. Η έρευνα μου πέραν της βιβλιοθήκης Αθηνών, όπου βρήκα σπουδαία στοιχεία για τις δεκαετίες του 40, του 50 και του 60, που δεν έχω ζήσει, επεκτάθηκε και σε συγγραφείς όπως ο Χρηστάκης, που ηθογραφεί την παλιά Αθήνα και τις αστικές, λαϊκές και καθημερινές συνήθειες των Αθηναίων, ο Πετρόπουλος για το ρεμπέτικο και τους παλιούς ρεμπέτες,  ο Πειραιώτης λογοτέχνης Γιάννης Χατζημανωλάκης για τον βομβαρδισμό, αλλά και πολλά άλλα στοιχεία για τον παλιό Πειραιά και τέλος ο Γιώργος Ιωάννου για την παλιά Θεσσαλονίκη.
Η ιστορία όμως του βιβλίου είναι προϊόν καθαρής μυθοπλασίας. (απόσπασμα συνέντευξης στον Ελεύθερο Τύπο)

Λάρισα 28 Απριλίου 2015

Περιγράφετε έντονα και εύγλωττα τις συνθήκες της Τρούμπας του 50. Οι συνθήκες της Κρίσης στην Ελλάδα του σήμερα πόσο ανάλογες είναι με τότε;
Πιστεύω ότι δεν μπορεί να υπάρξει σύγκριση του τότε με το τώρα, ακόμα κι αν οι συνθήκες φαίνονται να μοιάζουν. Η συγκεκριμένη περίοδος, πριν το ’40 είχε το χαρακτηριστικό της μετεγκατάστασης των προσφύγων στην ευρύτερη περιοχή του Πειραιά, η φτώχεια, ο αναλφαβητισμός, οι συνθήκες διαβίωσης, για παράδειγμα, σε πολλές περιπτώσεις υπήρχε μόνο ένα πηγάδι σε κάθε γειτονιά, ήταν τελείως διαφορετικές από εκείνες που βιώνουμε σήμερα. Η Τρούμπα δημιουργήθηκε ακριβώς στο κέντρο της πόλης του Πειραιά, με την ανοχή όλων, όταν έκλεισαν τα Βούρλα. Υπήρχε όμως το υπόστρωμα για να γίνει. Σήμερα δεν υπάρχει. Σήμερα η κρίση εξορίζει τα καλύτερα μυαλά της χώρας μας και τα ωθεί σε μια ακούσια μετανάστευση ή δημιουργεί την κάστα του επιστήμονα άνεργου ή στην καλύτερη περίπτωση του υποαπασχολούμενου.
Θεωρώ πως η σημερινή κατάσταση είναι πλέον απεχθέστατη από την κατάσταση του τότε. (Απόσπασμα από συνέντευξη στην Χαριτίνη Μαλισσόβα και στην εφημερίδα Θεσσαλία)

Βόλος 29 Απριλίου 2015

Γιατί επιλέξατε να ξεκινήσετε το πρώτο μέρος του βιβλίου σας με τη φράση του Οδυσσέα Ελύτη «Μη μ’ αφήνετε να τρέξω γιατί θα χαθώ. Δεν μου δόθηκε η ευκαιρία να κλάψω αλλά φοβάμαι.»
Χρησιμοποιώ συνειδητά την φράση από το υπέροχο έργο του Οδυσσέα Ελύτη ‘’Μαρία Νεφέλη’’, γιατί εκφράζει απόλυτα το πρώτο μέρος του βιβλίου μου. Η ηρωίδα μου δεν έχει επιλογές, δεν της δόθηκε καμιά ευκαιρία να ζήσει αυτό που θα επέλεγε η ίδια, αφού άλλοι καθόρισαν εξ’ αρχής την πορεία της ζωής της. Είναι ένα παράπονο, αλλά και μια έκκληση μαζί στον Θεό, στο σύμπαν, στους ανθρώπους, μια κραυγή απόγνωσης και μια συγνώμη γιαυτά που θα διαβάσει ο αναγνώστης στο πρώτο μέρος του βιβλίου.(Απόσπασμα από συνέντευξη στην Δώρα Τζανή και στην Θεσσαλική Press)
Άννα Γαλανού  http://annagalanou.gr/

Δευτέρα, 6 Απριλίου 2015

ΣΜΑΡΑΓΔΙ ΣΤΗ ΒΡΟΧΗ

Η Νάντια είναι μια όμορφη λαϊκή τραγουδίστρια που εμφανίζεται ξαφνικά και ταράζει τα νερά της νυχτερινής Αθήνας του ‘60.
Ο κόσμος τη λατρεύει, την αποθεώνει, όμως κανείς πραγματικά δεν ξέρει τίποτα για το παρελθόν της.
Ποια είναι στ’ αλήθεια ;

Πίσω από τη μαγική παρουσία της κρύβεται μια τραγική διαδρομή, μεγάλα μυστικά, ανείπωτες αλήθειες κι ένας μεγάλος έρωτας, ένα πάθος χωρίς προηγούμενο.
Ποια είναι η σχέση της με τη Σμαράγδα που για χρόνια περιπλανιέται στους δρόμους μιας χαμένης μνήμης κι ενός τραγικού παρελθόντος αναζητώντας την ταυτότητά της.
Τι ρόλο παίζει στη ζωή της η Ελμά μια από τις πιο διάσημες ρεμπέτισσες του Πειραιά;
Ο Άλκης, ο Ζαννής και ο Μενέλαος είναι οι άνδρες που κρατούν όλα τα κλειδιά για να ανοίξουν το παράθυρο της μνήμης και την πόρτα τη ζωή της.

Από τον Πειραιά της δεκαετίας του ‘40 και του ’50 στη λαϊκή Θεσσαλονίκη και στην αστική Αθήνα του ’60.
Μια τραγική ιστορία και μια διαδρομή γεμάτη ανατροπές, αλλά κι ένας μεγάλος έρωτας που παλεύει για να βγει κερδισμένος μέσα από τη λύτρωση ενός πικρού παρελθόντος.


Δευτέρα, 23 Φεβρουαρίου 2015

Άννα Γαλανού - Λόκο



Ο Λόκο είναι ένα σκυλάκι, όχι όμως οποιοδήποτε σκυλάκι !

Αγαπημένες του φίλες είναι δυο γατούλες, η Μίνα και η Ρένα ...

Αυτή η όμορφη και χαρούμενη παρέα πρωταγωνιστεί σε πολλές ιστορίες , από τις οποίες οι τρεις πρώτες θα κυκλοφορήσουν από τις εκδόσεις Διόπτρα στις 25 Φεβρουαρίου 2015.

Όλες οι ιστορίες είναι γραμμένες με πολύ τρυφερότητα, αγάπη, φιλία και ζεστασιά !

Για όλα τα παιδάκια της προσχολικής και πρώτης σχολικής ηλικίας

Σάββατο, 14 Φεβρουαρίου 2015

ΑΝΝΑ ΓΑΛΑΝΟΥ - ''ΗΜΕΡΗΣΙΟΣ ΤΗΣ ΑΧΑΪΑΣ''

Συνέντευξη στη Μαίρη Κουμπάρου και στην εφημερίδα ''ΗΜΕΡΗΣΙΟΣ ΤΗΣ ΑΧΑΪΑΣ''

1. Ποια ήταν η σχέση σας με το βιβλίο πριν την συγγραφή;

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου είμαι με ένα βιβλίο στο χέρι. Διάβαζα τα πάντα, ακόμα και αποκόμματα από εφημερίδες που εκείνη την εποχή έφερνε ο πατέρας στο σπίτι από το καφενείο. Λάτρευα τα βιβλία και ότι είχε σχέση με τον γραπτό λόγο. Όλα μου τα χαρτζιλίκια τα έδινα στον πατέρα μου που κατέβαινε συχνά στη πόλη του  Ηρακλείου για να μου αγοράσει κάποιο καινούριο βιβλίο και θυμάμαι την αγωνία μου μέχρι να γυρίσει και να μου το δώσει.
Το πρώτο βιβλίο που διάβασα ήταν από τις εκδόσεις Άγκυρα, το ‘’Χωρίς Οικογένεια’’, του Έκτορα Μαλό.

2. Πότε γράψατε για πρώτη φορά και σε ποία μορφή του έντεχνου λόγου;

Το κίνητρο για να γράψω ένα μεγάλο και ολοκληρωμένο έργο αποτέλεσε ένας διαγωνισμός της ΕΡΤ για νέους θεατρικούς συγγραφείς. Μέχρι τότε έγραφα διηγήματα, ποίηση, χρονογραφήματα και άλλα μικρότερα κείμενα. Είχα πάρει το πρώτο Παγκρήτιο βραβείο για τη συγγραφή ενός κειμένου πάνω στο βιβλίο ‘’Αναφορά στο Γκρέκο’’ του Νίκου Καζαντζάκη και την αμέσως επόμενη χρονιά απέσπασα το πρώτο Πανελλήνιο βραβείο για μια μελέτη που έκανα συνολικά πάνω στο έργο του Νίκου Καζαντζάκη. Ακολούθησαν και άλλες διακρίσεις όπως ένα δεύτερο Πανελλήνιο βραβείο για το ποίημα μου ‘’Άδειος κόσμος’’ και ένα πρώτο Πανελλήνιο βραβείο με το διήγημα μου ‘’ Με Αντίπαλο Τη Ζωή’’.
Ουσιαστικά όμως το πρώτο ολοκληρωμένο βιβλίο που έγραψα ήταν το θεατρικό έργο ‘’Το τέλος μιας κωμωδίας’’. Απέσπασα το δεύτερο βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου θεατρικού συγγραφέα και το έργο μεταγλωττίστηκε στα Ισπανικά και στα Πορτογαλικά.

3. Τι σας έλκει περισσότερο στην συγγραφή από ότι σε  άλλες ίσως μορφές τέχνης;

Γενικά είμαι καλλιτεχνική φύση. Μου αρέσουν όλες οι μορφές της τέχνης περισσότερο η μουσική και η ζωγραφική και φυσικά πάνω απ’ όλα η συγγραφή. Η τάση μου από μικρή ήταν  να ζωγραφίζω τις δικές μου εικόνες με λέξεις. Μου άρεσε αυτό το παιχνίδι και το έκανα συχνά. Έλεγα το βράδυ τα δικά μου παραμύθια μόνη μου κουκουλωμένη ως το λαιμό, και έψαχνα ήρωες και τέλος πάντα καλό, για να έχω ένα όμορφο ύπνο με ταξιδιάρικα όνειρα.
Φαίνεται ήταν μοιραίο να γράψω βιβλία. Ποτέ δεν φαντάστηκα κάπως αλλιώς τον εαυτό μου.



4. Έχετε ήδη ένα αξιοπρόσεκτο συγγραφικό έργο, πως επιλέγετε την θεματολογία των βιβλίων σας;

Αν σας πω ότι με επιλέγει αυτή; Γιατί κάπως έτσι πάει τελικά. Όμως επί της ουσίας επειδή είμαι ένας άνθρωπος που ανέκαθεν με απασχολούσαν και με απασχολούν τα κοινωνικά ζητήματα, ξεκινώ πάντα από κείνη την αφετηρία. Κάτι που μου αρέσει ή που με ενοχλεί απ’ όλα όσα βλέπω, αποτελεί για μένα κίνητρο να το περιγράψω σε κάποιο βιβλίο μου, να το αναλύσω και να το αναπτύξω. Πάντα μέσα σε κοινωνικές καταστάσεις αναπτύσσω και τους ρόλους των ηρώων μου, που είναι μεν καθημερινοί άνθρωποι αλλά όχι και τόσο απλοί. Προσπαθώ να είμαι δίκαιη και να τους δίνω την ανάσα της διαφορετικής άποψης και γιαυτό δεν περιγράφω ποτέ προσωπικές  μου εμπειρίες. Μόνο προβληματισμούς.

5. Πάντα ο έρωτας, αληθινός, δύσκολος, γριφώδης, παθιασμένος μας κρυφοκοιτάζει μέσα από τις σελίδες των βιβλίων σας. Γιατί πιστεύετε τόσο στην δύναμή του;

Όλα αυτά τα επίθετα που αναφέρεται είναι χαρακτηριστικά των ανθρώπων που ζουν τον έρωτα. Γιατί ο έρωτας σαν συναίσθημα διακρίνεται μόνο από ένα, είναι ανυπάκουος κι όταν ένα τόσο δυνατό συναίσθημα δεν υπακούει σε κανενός τις προσταγές τότε αποκτά ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Είναι λοιπόν ανυπάκουος και τρελός. Πιστεύω στη δύναμη του γιατί θεωρώ ότι έτσι πρέπει να βιώνονται όλα τα μεγάλα πράγματα χωρίς συμβιβασμούς. Όταν συμμορφώνεσαι στο πρέπει ζεις μια όμορφη και ήρεμη ζωή, όμως παύεις να είσαι ερωτευμένος. Κινητήρια δύναμη για όλους τους μυθιστοριογράφους ήταν ανέκαθεν ο έρωτας. Όλοι οι μεγάλοι, Ουγκώ, Τολστόι, Ντοστογιέφσκι επένδυσαν ακριβώς σ’ αυτόν για να γράψουν διαχρονικά αριστουργήματα.

6. Ποιο ήταν το πρωταρχικό κύτταρο δημιουργίας του βιβλίου σας "Τότε που τραγουδούσαν οι θεοί", μια αφήγηση, ένα τυχαίο γεγονός;

Ανέκαθεν ήθελα να γράψω ένα βιβλίο που θα έθιγε τις κοινωνικές και ταξικές διαφορές που χρόνια ταλανίζουν τις ανθρώπινες σχέσεις. Η έμπνευση ήταν μια σκέψη που έκανα παρατηρώντας κάποιο απόγευμα έναν μικρό κορμό από δένδρο που επέπλεε στη θάλασσα. Αμέσως μόλις το είδα μου δημιουργήθηκε έντονα μια παράξενη αίσθηση μοναξιάς. Σκέφτηκα ότι σαν να αποκόπηκε βίαια η ζωή του, δεν μπόρεσε ν’ ανθίσει και κατέληξε να είναι ένα άχρηστο κομμάτι ξύλου. Αυτή η εικόνα με οδήγησε να σκεφτώ ένα παραμύθι, που υπάρχει μέσα στο βιβλίο. Είναι το παραμύθι του ξυλοκόπου… Το αφηγείται ο παππούς στον εγγονό. Εκεί βρήκα και τους δυο βασικούς ήρωες του βιβλίου που ξεκίνησε να δημιουργείται μέσα στο μυαλό μου. Η συνέχεια ήταν να πλέξω την ιστορία… Το αποτέλεσμα είναι το βιβλίο που έχετε στα χέρια σας. 

7. Πόσο χρόνο, κόπο κι έρευνα απαιτήθηκε να καταβάλετε για την ολοκλήρωση του;

Το βιβλίο ‘’Τότε που τραγουδούσαν οι Θεοί’’ ξεκίνησε να γράφεται πριν από τρία χρόνια. Ολοκλήρωσα πρώτα το κεντρικό κομμάτι του βιβλίου το οποίο ήθελε αρκετό ψάξιμο και μεγάλη έρευνα για τον τρόπο ζωής των τσιγγάνων και πέρυσι στη Λέρο το ολοκλήρωσα, γράφοντας επί τρεις μήνες για δεκατρείς ώρες κάθε μέρα. 

8. Μέσα από τον Πέρσαλφ εκφράζετε έναν ιδιαίτερο κοινωνικό προβληματισμό όσον αφορά τον ρατσισμό και τις προκαταλήψεις που αυτός δημιουργεί, τι σας ώθησε να ασχοληθείτε με αυτό;

Το θέμα ρατσισμός είναι ανατριχιαστικό. Ποτέ μου δεν μπόρεσα να δεχτώ πόσο απάνθρωπος μπορεί να γίνει κάποιος απέναντι σ' ένα συνάνθρωπό του. Ο ρατσισμός είναι διαχρονικό φαινόμενο των οργανωμένων κοινωνιών και έχει πολλές μορφές. Δεν περιορίζεται μόνο στη κυριολεξία του όρου: race = ράτσα, φυλή. Υπάρχει ο εθνικός, ο θρησκευτικός, ο κοινωνικός, ο ρατσισμός ανάμεσα στις γυναίκες και άνδρες, ΑΜΕΑ, τριτοκοσμικές και πλούσιες χώρες, όμως τον συναντάμε και σε πολλές άλλες μορφές, πιο καθημερινές. Χονδρός-αδύνατος, όμορφος-άσχημος, μορφωμένος-αμόρφωτος και η ουρά είναι ατελείωτη. Λέω ΟΧΙ σε κάθε μορφή του, λέω ναι στις ιδιαιτερότητες των ανθρώπων, αγαπάμε τους ανθρώπους γι' αυτό που είναι, επειδή κανένας δεν είναι ανώτερος από κανέναν.

9. Σας συναντάμε σε κάποιον ήρωα ή ηρωίδα σας ή πιστεύετε πως πρέπει να είναι αυτοδύναμοι κι ανεπηρέαστοι;

Η γνώμη μου ανέκαθεν είναι πως ο κάθε συγγραφέας οφείλει να παραθέτει σε κάθε βιβλίο την άποψη του και φυσικά όχι την αυτοβιογραφία του. Όταν όμως περιγράφω τέτοιου είδους θέματα, σαφώς και δεν μπορώ να μένω απαθής και ανεπηρέαστη. Έτσι λοιπόν διατυπώνω κάποιες θέσεις και απόψεις μου, τις οποίες δικαιολογώ πάντα, μέσα από συγκεκριμένες πράξεις των ηρώων μου. Φυσικά ο καθένας θα πάρει πάντα εκείνο που του αναλογεί. Ποτέ δεν τους βάζω στο ίδιο τσουβάλι.

10. Είσαστε έτοιμη για το επόμενο συγγραφικό σας πόνημα;

Ναι θα κυκλοφορήσει τον Απρίλιο το καινούριο μου βιβλίο. Γράφεται δυο χρόνια και κάτι και είναι μια πολυσύνθετη κοινωνική ιστορία.
Ελπίζω ο κόσμος να το αγκαλιάσει κι αυτό με την αγάπη του όπως και τα τέσσερα προηγούμενα μου.


Δευτέρα, 19 Ιανουαρίου 2015

Άννα Γαλανού - Πρόσωπα Κρήτης

Άννα Γαλανού: «Οι ήρωες των βιβλίων μου με ακολουθούν πάντα» 


Συνέντευξη στα Πρόσωπα Κρήτης και στην κυρία Αμαλία Αγγελάκη 


H Άννα Γαλανού γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης. Τα βιβλία της γνωρίζουν τεράστια επιτυχία. Για να γράψει, φεύγει, χάνεται, απομονώνεται. Βιώνει την υπόθεση, ζει μέσα από τους ήρωες των έργων τους και πολλές φορές επιτρέπει να την επηρεάσουν συναισθηματικά.
Η Άννα Γαλανού αγαπά αυτό που κάνει. Το κάνει με πάθος και ένταση, ώστε με περηφάνια να παραδίδει τα συγγραφικά «παιδιά» της στο κοινό.
Το τελευταίο της βιβλίο « Τότε που τραγουδούσαν οι Θεοί», είναι best seller και η ίδια λέει για το έργο της αυτό : «Το Τότε που τραγουδούσαν οι Θεοί είναι ένα τραγούδι της ψυχής, διαφορετικό για τον κάθε ένα από εμάς, μιας και η ψυχή του καθενός τραγουδά ένα διαφορετικό τραγούδι».

Πως ξεκινήσατε να γράφετε το πρώτο σας βιβλίο;
Το κίνητρο για να γράψω ένα μεγάλο και ολοκληρωμένο έργο αποτέλεσε ένας διαγωνισμός της ΕΡΤ για νέους θεατρικούς συγγραφείς. Μέχρι τότε έγραφα διηγήματα, ποίηση, χρονογραφήματα και άλλα μικρότερα κείμενα. Είχα πάρει το πρώτο Παγκρήτιο βραβείο για τη συγγραφή ενός κειμένου πάνω στο βιβλίο ‘’Αναφορά στο Γκρέκο’’ του Νίκου Καζαντζάκη και την αμέσως επόμενη χρονιά απέσπασα το πρώτο Πανελλήνιο βραβείο για μια μελέτη που έκανα συνολικά πάνω στο έργο του Νίκου Καζαντζάκη. Ακολούθησαν και άλλες διακρίσεις όπως ένα δεύτερο Πανελλήνιο βραβείο για το ποίημα μου ‘’Άδειος κόσμος’’ και ένα πρώτο Πανελλήνιο βραβείο με το διήγημα μου ‘’ Με Αντίπαλο Τη Ζωή’’.
Ουσιαστικά όμως το πρώτο ολοκληρωμένο βιβλίο που έγραψα ήταν το θεατρικό έργο ‘’Το τέλος μιας κωμωδίας’’. Απέσπασα το δεύτερο βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου θεατρικού συγγραφέα και το έργο μεταγλωττίστηκε στα Ισπανικά και στα Πορτογαλικά.
Υπήρξε κάποιος που σας ενέπνευσε;
Για να γράψω οτιδήποτε, ακόμα κι ένα μικρό κείμενο πρέπει να υπάρχει πάντα ένα κίνητρο ή κάτι άλλο που να μου δημιουργήσει την ανησυχία της δημιουργίας. Αυτό μπορεί να είναι ένα πρόσωπο, μια συναισθηματική κατάσταση, ένα ταξίδι ή ακόμα και η σιωπή της μοναξιάς. Η έμπνευση λοιπόν διαφέρει από βιβλίο σε βιβλίο, ποτέ δεν είναι ίδια και ποτέ δεν είναι ενιαία. Γιαυτό και πολλές φορές για να ολοκληρώσω ένα βιβλίο μπορεί να χρειαστώ τρεις μήνες ή τρία χρόνια. Προσπαθώ να μην πιέζω τον εαυτό μου να ολοκληρώσω κάτι σε συγκεκριμένο χρόνο και γιαυτό το λόγο κάθε φορά κάνω συμβόλαιο για ένα μόνο βιβλίο. Αρνούμαι να μπω στη διαδικασία της εύκολης παραγωγής.
Ποιος είναι ο ήρωας από τα βιβλία σας που αγαπάτε περισσότερο;
Δεν υπάρχει μια μόνο απάντηση σε τούτη την ερώτηση. Έχω πει πολλές φορές ότι οι ήρωες των βιβλίων μου ζουν για πάντα μέσα μου και με ακολουθούν. Πολλές φορές – κι αυτό γίνεται άθελα μου – μετά από καιρό, προσπαθώ να ανιχνεύσω τη ζωή τους μετά. Ακούγεται ίσως παράλογο, όμως είναι αλήθεια. Θα μου επιτρέψετε να παραθέσω ένα κείμενο μου για καταλάβουν οι αναγνώστες σας πως ακριβώς αντιμετωπίζω κάθε φορά τους ήρωες των βιβλίων μου.
Οι ήρωες…
Με μελαγχολούν οι ήρωες, με τρομάζουν και δεν με αφήνουν σε ησυχία. Με προκαλούν να ζωγραφίσω τη ψυχή τους, να βάλω μελάνι στα χέρια τους για να χαράξουν πορείες, αφήνοντας με απέξω τις περισσότερες φορές… Κάνω αγώνα δρόμου να τους φθάσω, να τους πιάσω από το χέρι, από τα μαλλιά, να τους κλείσω το στόμα, να τους φασκιώσω τα όνειρα και να τους οδηγήσω! Με ξεγελούν εύκολα ότι τα κατάφερα, όμως… είναι ψέμα. Πάντα με κάνουν ότι θέλουν.
Οι ήρωες…
Γελούν και κλαίνε στην ίδια σελίδα, αγαπούν, ερωτεύονται, πεθαίνουν, ζωντανεύουν, παντρεύονται, χωρίζουν, φεύγουν… φεύγουν… μου ξεφεύγουν κι όλο τρέχω ξωπίσω τους. Μπορεί όλα αυτά να γίνονται σε ένα μόνο κεφάλαιο, αναρωτιέμαι πολλές φορές; Μήπως τους κουβαλώ μέσα μου; Μήπως είναι δικά μου πετάγματα σε άλλες ζωές; Μήπως;; Πόσα μήπως; Λίγα σε σχέση με το πόσα περνάω.
Οι ήρωες…
Ξέρουν να σκάβουν τη γη, ξέρουν να διαβάζουν τ” άστρα, να λένε παραμύθια, να μαζεύουν όνειρα ξεχασμένα σε παλιούς χρόνους, ξέρουν να λένε τη δική τους αλήθεια, να ταξιδεύουν σε μακρινές χώρες, να έχουν πολλές πατρίδες, να παίζουν μουσικές όλων των λαών του κόσμου, και μετά να μου κλείνουν πονηρά το μάτι και να ξεκουράζουν τα όμορφα όνειρα τους στο δικό μου ξάγρυπνο μυαλό.
Οι ήρωες…
Αγαπώ τους ήρωες των βιβλίων μου. Δεν θέλω να ζουν μια συνηθισμένη ζωή, δεν θέλω να ακουμπούν στο καθημερινό παιχνίδι μιας ίδιας μονοτονίας, δεν θέλω ν” αρκούνται στα λίγα, μετά από πολλά βασανιστήρια ψυχής και σώματος. Αν το αξίζουν διεκδικούν τη λύτρωση, τη δικαιοσύνη και στο τέλος σιγά σιγά τα παίρνουν όλα… Ό,τι τους αξίζει το παίρνουν.
Οι ήρωες μου, αγαπούν τη ζωή κι εγώ αγαπώ αυτούς.

Υπάρχει κάποιο βιβλίο που το ζηλέψατε; Που θα θέλατε να το είχατε γράψει εσείς;
Δεν σκέφτομαι ποτέ έτσι. Γενικά λατρεύω τα βιβλία, μια ζωή θυμάμαι τον εαυτό μου να είναι μ’ ένα βιβλίο στο χέρι. Είναι διαφορετικό για μένα να διαβάζω ένα βιβλίο που με διακτινίζει στα ουράνια και η σκέψη μου να είναι ‘’Αχ, γιατί να μην το έχω γράψει εγώ’’.  Κάθε συγγραφέας έχει τον δικό του τρόπο να ερεθίζει το θυμικό μου, να με ταξιδεύει, να με κάνει να ονειρεύομαι, να κλαίω, να θυμώνω,  να ονειρεύομαι. Σε κάθε αγαπημένο μου βιβλίο – και είναι πολλά – εγώ απολαμβάνω το ταξίδι.
Πως έρχεται η έμπνευση κάθε φορά σε κάθε νέο βιβλίο;
Για να εμπνευστώ μια ιστορία για μένα πρώτο και κυρίαρχο ζήτημα είναι αφ’ ενός ο ανθρώπινος παράγοντας και αφ’ ετέρου ένα κοινωνικό θέμα. Για μένα η έμπνευση δεν έρχεται ποτέ για παράδειγμα, κοιτάζοντας ένας όμορφο ηλιοβασίλεμα ή ένα ευωδιαστό κήπο. Όταν όμως μέσα στο κήπο υπάρχει κάποιος άνθρωπος κάθιδρος και ταλαιπωρημένος που σκάβει ή μια γυναίκα που προσπαθεί να κλαδέψει, τότε το μάτι μου εστιάζεται στα πρόσωπα τους κι όχι στο φόντο που τα περιβάλλει. Το ίδιο συμβαίνει κι όταν δω να περπατάει κάποιος ξέσκεπος στη βροχή, όταν ένα πρόσωπο είναι σαν να βγαίνει από μια άλλη εποχή… τότε ναι. Εκεί ανακαλύπτω τους ήρωες της επόμενης ιστορίας μου. Το ανθρώπινο πρόσωπο λοιπόν σε όλες τις εκφράσεις του, αποτελεί για μένα τη μοναδική πηγή έμπνευσης. Τα κοινωνικά θέματα πλαισιώνουν πάντα εκείνα τα πρόσωπα, γιαυτό τα βιβλία μου δεν είναι μονοσήμαντα, ούτε απλές ερωτικές ιστορίες.
Η οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα είναι πολύ δύσκολη για όλους μας. Ένας συγγραφέας μπορεί να επιβιώσει;
Τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα σήμερα σε όλους τους τομείς και ειδικά στο βιβλίο. Οι περισσότεροι συγγραφείς αμείβονται ελάχιστα και κάποιες φορές καθόλου, δυστυχώς. Η αγορά μας είναι πολύ μικρή και ο πνευματικός κάματος ουδέποτε αξιολογήθηκε ή αμείφθηκε όπως έπρεπε, ούτε καν σαν εργασία δεν αναγνωρίζεται. Και όμως η πνευματική εργασία τις περισσότερες φορές σε εξουθενώνει, σε στραγγίζει. Ο κάθε συγγραφέας πρέπει να πουλά πάρα πολλά βιβλία, κι αυτό είναι πολύ δύσκολο σε μια τόσο μικρή αγορά, η δε φορολογία που έχουμε οι συγγραφείς αγγίζει περίπου το 28%.
Χωρίς λοιπόν άλλα εισοδήματα ή βοήθεια από άλλα μέλη της οικογένειας, με τα έξοδα που προκύπτουν από μετακινήσεις, κοινωνικές επαφές και άλλες δραστηριότητες, για τον κάθε συγγραφέα τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα.
Έρχεστε συχνά στην Κρήτη. Σας λείπει;
Φυσικά και έρχομαι, όχι όμως όσο θα ήθελα, ιδίως τα τελευταία χρόνια, λόγω των περιοδειών μου σε όλη την Ελλάδα. Στη Κρήτη μένουν όλοι οι συγγενείς μου, η μητέρα μου, τα αδέλφια μου, ο ανιψιός μου, ξαδέλφια μου, θείοι και θείες. Παλιοί και καινούριοι φίλοι μου και αρκετοί συμμαθητές μου. Μου λείπει πάρα πολύ. Κάποιες δε φορές τόσο που με πιάνουν τα κλάματα. Ο τόπος μου έχει άλλη μυρωδιά, άλλα χώματα κι όταν έρχομαι, με το που αντικρίζω από μακριά αυτή τη γη, πάντα δακρύζω. Το ίδιο κι όταν φεύγω. Το όνειρο μου είναι να καταφέρω κάποια στιγμή να μείνω μόνιμα στο νησί. Αυτή είναι μεγάλη μου επιθυμία αλλά και προτεραιότητα.
Το γεγονός ότι δεν μένετε εδώ, αλλά στην Αθήνα, πιστεύετε βοήθησε στην εξέλιξη της καριέρας σας;
Φαντάζομαι δεν εννοείτε τη συγγραφή, γιατί ουδέποτε αντιμετώπισα το να γράφω βιβλία σαν επάγγελμα, κι ούτε πρόκειται. Η εργασία μου για πολλά χρόνια ήταν πάνω στην προβολή και διαφήμιση, όπως και στο σχεδιασμό εντύπων. Θεωρήθηκα από τις πιο πετυχημένες σ’ αυτό το χώρο. Ναι λοιπόν, από αυτή την άποψη η πρωτεύουσα μου άνοιξε πολλές πόρτες που στην επαρχία δεν υπάρχουν. Μου έδωσε άλλες δυνατότητες και μεγάλες προοπτικές. Η επαρχία και ειδικά πιο παλιά, δεν θα μπορούσε να με καλύψει βιοποριστικά.
Ένας συγγραφέας μπορεί να γράψει παντού και αν αξίζει θα διακριθεί και θα πάρει τη θέση του.
Αμαλία Αγγελάκη