Κυριακή, 5 Οκτωβρίου 2014

Ισίδωρος Ζουργός - Σκηνές από τον βίο του Ματίας Αλμοσίνο


Κάθε φορά που διαβάζω ένα βιβλίο, ένα οδοιπορικό της ψυχής, όπως αυτό,  αναστατώνομαι για μέρες.
Άφησα λοιπόν να περάσει αρκετός καιρός, για να ξαναδιαβάσω το τελευταίο βιβλίο του Ισίδωρου Ζουργού ‘’Σκηνές από τον βίο του Ματίας Αλμοσίνο’’


Αυτό το ταξίδι είναι μακρύ, μεγάλο, τραγικό τις περισσότερες φορές, όμως ο ήρωας, ο Ματίας, είναι γεννημένος εξ’ αρχής για τα δύσκολα. Σπουδάζει γιατρός, γίνεται διάσημος, αλλά τόσο οι συνθήκες, όσο και το ‘’μικρόβιο’’ της περιπλάνησης, τον κάνουν να ταξιδεύει συνέχεια. «…από τους πλούσιους κερδίζω χρήματα για να ζω κι από τους φτωχούς ύπνο ελαφρύ», είναι η άποψη του για τα εγκόσμια.

Το ταξίδι του ξεκινά από τη Βασιλεία, διασχίζει τις Άλπεις, φθάνει στην Βενετία, στην Πάντοβα, στη Σαλονίκη, ξανά στη Βενετία, στο Τζάντε, ξανά στη Σαλονίκη, φθάνει στην Κωνσταντίνου πόλη, στο Λονδίνο, στο Άμστερνταμ, στη Γερμανία, διασχίζει τις Δαλματικές Άλπεις, τα Καρπάθια όρη, φθάνει στη Μολδαβία και από κει στη Μόσχα για να καταλήξει τελικά στο Άγιο όρος.

Οι θρησκείες μαζί με το ταξίδι ακολουθούν και εναλλάσσονται μέσα στο μυαλό του Ματίας. Κατάγεται από Εβραϊκή οικογένεια, αλλά στο μέρος που ζουν δεν τολμούν να το αναφέρουν πουθενά. Είναι κρυπτοεβραίοι που συνυπάρχουν μαζί με τους Προτεστάντες. Στη Γαληνοτάτη, τη Βενετία ή Σερενίσιμα, όπως την αναφέρει ο συγγραφέας, γνωρίζει τον Καθολικισμό αλλά και την Ορθοδόξη Χριστιανική Πίστη από τους Γραικούς της πόλης. Στη Κωνσταντινούπολη, όπου γίνεται ο πιο ονομαστός γιατρός, ζει ανάμεσα σε μουσουλμάνους, στο Λονδίνο δηλώνει άθεος. Πάντα όμως στο μυαλό του υπάρχει σαν μια γλυκιά υπενθύμιση, πως μόνο η Ορθοδοξία, εκτός από το Θεό, λατρεύει και τη μάνα… αναφερόμενος στην Παναγία.

Όλο αυτό το οδοιπορικό, συμβαίνει τον 16ο αιώνα και είναι απόλυτα τεκμηριωμένο από τον συγγραφέα, με ιστορικά, επιστημονικά, τοπογραφικά, ηθογραφικά και θρησκευτικά στοιχεία, (υπάρχουν οι ανάλογες παραπομπές), όπως και υπαρκτά και σημαντικά πρόσωπα που διαδραμάτισαν σπουδαίο ρόλο στην εξέλιξη της επιστήμης, αλχημιστές, βοτανολόγοι, αναθεωρητές, μαθηματικοί, γιατροί. Όλοι αυτοί έζησαν και ξαναζούν μέσα από το βιβλίο, σαν τιμώμενα πρόσωπα, με τις ανακαλύψεις και τα συγγράμματα που άφησαν πίσω τους.

Εκείνο που μου έκανε την μεγαλύτερη εντύπωση είναι ο ήρωας. Μια εξόχως δυνατή προσωπικότητα, που από τις πρώτες κιόλας σελίδες, σου δημιουργεί την βεβαιότητα ότι δεν ανήκει στην φαντασία του συγγραφέα, αλλά ότι υπήρξε πραγματικά και πως εμείς διαβάζουμε την ιστορία του.


Ο Ισιδώρος Ζουργός, σ’ αυτό το βιβλίο πραγματικά μεγαλουργεί. Με συγκίνησε βαθύτατα η δωρική περιγραφή των συχνών και έντονων συναισθηματικών καταστάσεων που δημιουργεί για τον Ματίας, η θλίψη που ακολουθεί τον ήρωα του ακόμα και σε καθημερινές σκηνές του βίου του, ο αγώνας του που είναι διαρκής και που μαζί με τις νόσους εξερευνά και την ψυχή των ασθενών, η μεγαλοθυμία και η στωικότητα του.

Το πλέον σημαντικό στοιχείο, που δείχνει και το μεγαλείο του βιβλίου είναι ότι όσο δύσκολα και επίπονα κι αν είναι κάποια γεγονότα, δεν κάνουν τον ήρωα να υποχωρήσει ή να υπαναχωρήσει από τις αρχές του, ούτε στο ελάχιστο, ενώ είναι επίσης έντονο και σε όλο του το μεγαλείο, το στοιχείο αναζήτησης της ψυχής, από την αρχή ως το τέλος.

Σ’ αυτήν την υπέροχη ιστορία υπάρχει μια συγκαλυμμένη αισιοδοξία, και λέω συγκαλυμμένη γιατί ο ήρωας δεν φαίνεται ποτέ χαρούμενος, όμως παράλληλα βιώνει τη χαρά με όλο του το είναι, την ρουφάει και δεν θέλει να την πει, ίσως γιατί πιστεύει ότι τα μεγάλα πράγματα τα ζούμε, δεν τα λέμε. Υπάρχει μια πάλη με το κατεστημένο της εποχής, ένας ‘’αφορισμός’’  για τους διάφορους τσαρλατάνους πίστης, ιδεών, εύκολου πλουτισμού και για τους οπορτουνιστές.

Αναδεικνύει τη φιλία, σαν υπέρτατο αγαθό, και κάπως έτσι τελειώνει και το βιβλίο … Μ’ ένα γράμμα από τον ήρωα σ’ ένα φίλο του πεθαμένο από χρόνια, στον μοναδικό φίλο του. Ένα γράμμα που όπως και τα προηγούμενα, δεν θα φθάσει ποτέ στον παραλήπτη, παρά μόνο στα δικά μας μάτια. Ένα γράμμα ανάγκης, αγάπης, κατανόησης… μια εξομολόγηση.

Το βιβλίο είναι πραγματικά ένας σταθμός για την Ελληνική λογοτεχνία. Εύκολο στο διάβασμα, δεν σε κουράζει με ανούσιες περιγραφές και παλιλλογίες, με γλώσσα βατή, αναλυτική, γλαφυρή, φορτισμένο συναισθηματικά. Κάθε σελίδα του δημιουργεί ένα έντονο αίσθημα λύτρωσης.

Υπέροχο βιβλίο, υψηλών προδιαγραφών και απαιτήσεων.

Άννα Γαλανού http://apopseiskaieikones.blogspot.gr/

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου