Τετάρτη, 9 Ιουλίου 2014

Ήλιος και Έρωτας


Καλοκαίρι! Έρωτες που ξεκινούν πάνω στα ζεστά βότσαλα, μουσικές που στέλνουν οι καρδιές στα διαφανή σύννεφα του πρωινού, στο χάραγμα μιας ακόμα μέρας που ανατέλλει ανυποψίαστη.

Μια τέτοια μέρα βγήκε διστακτικός μέσα από τη θάλασσα ο ήλιος, έπαιξε για λίγο ντροπαλά με τα χρυσά μαλλιά της Βασιλικής, ξέρανε το αλάτι στα μπράτσα της κι αμέσως σαν την είδε ν’ ανοίγει τα μάτια της και να τον κοιτά καταπρόσωπο χωρίς φόβο και δισταγμό, την ερωτεύτηκε.

Άμαθος ήταν στον έρωτα, δεν ήξερε πώς να συμπεριφερθεί και αμέσως έψαξε σύννεφο να κρύψει τη φλόγα που άρχισε να τον καίει. Δεν ήθελε βλέπεις να δείξει ότι δεν ήξερε τα καμώματα του μικροσκοπικού θεού, του Έρωτα, που αιώνες τώρα τον έβλεπε να γυροφέρνει από δω κι από κει με το βέλος του, να τρυπά καρδιές και να εξαφανίζεται σχεδόν αμέσως.

Και του το είχε πει κάποτε… ‘’Θα ‘ρθει κι η σειρά σου ήλιε και τότε δεν θα ξέρεις που να κρυφτείς’’. Μα ο ήλιος περήφανος και τολμηρός έριξε τότε πάνω του την πιο καυτή του ακτίνα, για  να τον τιμωρήσει καίοντας τον… Ακόμα θυμόταν το ειρωνικό του γέλιο σαν πέταξε πιο γρήγορα κι από το φως και κρύφτηκε στη καρδιά ενός παλικαριού.
Τώρα όμως! Αχ, πώς κατάφερε και τον βρήκε με το τόξο του, μήπως τον παραφύλαγε; Ίσα που τόλμησε να ξεμυτίσει από τη θάλασσα και μπλέχτηκε μέσα στο απλωμένο χρυσάφι των μαλλιών της κοπέλας.

Η Βασιλική αναδεύτηκε καθώς ένοιωσε το χάδι του ήλιου στο πρόσωπό της. Άνοιξε απότομα τα μάτια της και τον είδε, ίδιο με πύρινη μπάλα στην άκρη της θάλασσας. Του χαμογέλασε με αγάπη και τα πράσινα μάτια της έγιναν τεράστια από την έκπληξη σαν τον είδε να κάνει μια μεγάλη τούμπα και να κρύβεται πίσω από το μικρό λόφο δεξιά της. Ανασηκώθηκε και περίμενε. Σε λίγο τον είδε που ξεμύτισε και πάλι, αλλά μόλις το χαμόγελο της έγινε ξεφωνητό χαράς, ο ήλιος κρύφτηκε ξανά. Η καρδιά του άρχισε να λιώνει από έρωτα, οι ίδιες οι πύρινες φλόγες του άρχισαν να τον καίνε και τα δάκρυα της ψυχής του έγιναν μικρές λαμπερές κουκίδες που γέμισαν τον ουρανό.

Η Βασιλική ξαφνικά είδε με έκπληξη πολλούς ήλιους, αμέτρητους, να τρέχουν αλαφιασμένοι πάνω κάτω στον ουρανό κι ύστερα να γίνονται ηλιόσκονη και να πέφτουν στη γη. Τα μαλλιά της γέμισαν ήλιους… η ίδια έγινε ήλιος και ενώθηκε με τους άλλους.
Ξαφνικά βρέθηκε να ταξιδεύει στο κέντρο του ουρανού και να βλέπει όλο τον κόσμο σαν μια μικρή γαλαζωπή μπάλα, ίσα στην άκρη του σύμπαντος. Ο ήλιος την τράβηξε κι άλλο στην αγκαλιά του, ακόμα πιο δυνατά, με μεγαλύτερο πάθος κι η Βασιλική αφέθηκε στη ζεστασιά και στην αγάπη του.

Χαμογέλασαν στον Θεό Έρωτα που τους κοίταζε περιπαιχτικά. ‘’Νόμιζες δεν θα τα κατάφερνα με σένα, έ;’’ είπε στον ήλιο. ‘’Τώρα πρέπει να παραδεχτείς πως η δύναμη μου είναι μεγαλύτερη από τη δική σου. Είμαι πιο μεγάλος Θεός, ο μεγαλύτερος’’, συνέχισε να τον προκαλεί. Ο ήλιος όμως αντί να θυμώσει και να τον κυνηγήσει, του χαμογέλασε και φίλησε με πάθος τη Βασιλική.
Κανένας δεν μπορεί να σου αντισταθεί Έρωτα’’, του είπε και συνέχισε το ταξίδι του πάνω στον απέραντο ουρανό, καλωσορίζοντας το καλοκαίρι που έσκαγε μύτη από την άκρη της θάλασσας.

Καλό καλοκαίρι σε όλους

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου