Τετάρτη, 4 Ιουνίου 2014

Εφημερίδα Πατρίδα Ηρακλείου - Συνέντευξη


“Για μένα happy end σημαίνει απονομή δικαιοσύνης”


“Σε περίοδο κρίσης όλοι κοιτάζουμε να χρεώσουμε σε κάποιον τη φτώχεια και τη μιζέρια που άλλοι αποφάσισαν για μας”

Μια αντισυμβατική ιστορία αγάπης γίνεται ο καμβάς για να ''κεντήσει'' η βραβευμένη Κρητικιά συγγραφέας Άννα Γαλανού θέματα που μιλούν για τις ταξικές και κοινωνικές διαφορές και τον ρατσισμό. 

Η κρητικιά συγγραφέας Αννα Γαλανού μιλά στην “Π” με αφορμή το νέο της βιβλίο
Tης Αντωνίας Κουτσάκη

Το 4ο βιβλίο της με τίτλο ''Τότε που τραγουδούσαν οι Θεοί'' που κυκλοφορεί απο τις εκδόσεις ΔΙΟΠΤΡΑ, είναι ένα ερωτικό μυθιστόρημα με κοινωνικές προεκτάσεις καθώς οι ήρωες κινούνται μέσα στις προκαταλήψεις και τα ''πρέπει'', που άλλοι όρισαν γι 'αυτούς.
Όπως λέει η ίδια μιλώντας στην "Π": "Ο ρατσισμός δεν ορίζεται μόνο από το χρώμα του δέρματος, την καταγωγή και τη θρησκεία, αλλά επεκτείνεται και σε πιο καθημερινά θέματα. Φτωχός πλούσιος, όμορφος άσχημος, μορφωμένος αμόρφωτος και μια ατέλειωτη αλυσίδα. Επίσης τα ΑμΕΑ που συχνά απο αδιαφορία δεν σεβόμαστε τις αναάγκες τους, τα άτομα με ιδιαιτερότητες και πολλά άλλα. Όταν λοιπόν κάποιο απ' όλα αυτά τα θέματα γίνει δικό μας ''πρόβλημα'' τότε μόνο αρχίζουμε να προβληματιζόμαστε και να αναζητούμε λύσεις''.

Το θέμα του βιβλίου κέρδισε σύντομα τους αναγνώστες καθώς το ανέδειξαν σε best seller σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα!
Στη συνέντευξη που παραχώρησε στην ''Π'' η συγγραφέας μιλά για το νέο της βιβλίο, την πηγή έμπνευσης της αλλά και μελλοντικά της σχέδια. 


Φτάσαμε αισίως στο τέταρτο βιβλίο σας με τίτλο ‘’ Τότε που τραγουδούσαν οι θεοί’’ που πραγματεύεται μεταξύ άλλων το θέμα των ταξικών διαφορών και του έρωτα .Τι αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για να καταπιαστείτε μ’ αυτό;
Οι ταξικές και οι κοινωνικές διαφορές ανάμεσα στους ανθρώπους που ενίοτε ακουμπούν τα όρια του ρατσισμού, είναι ένα θέμα που με απασχολούσε ανέκαθεν. Συνήθως τις αντιλαμβανόμαστε όταν κτυπήσουν και τη δική μας πόρτα, γιατί ο ρατσισμός δεν ορίζεται μόνο από το χρώμα του δέρματος, την καταγωγή και τη θρησκεία, αλλά επεκτείνεται και σε πιο καθημερινά θέματα. Φτωχός πλούσιος, όμορφος άσχημος, παχύς αδύνατος, μορφωμένος αμόρφωτος και μια ατέλειωτη αλυσίδα. Επίσης τα ΑΜΕΑ που συχνά από αδιαφορία δεν σεβόμαστε τις ανάγκες τους, τα άτομα με ιδιαιτερότητες και πολλά άλλα. Όταν λοιπόν κάποιο απ’ όλα αυτά τα θέματα γίνει δικό μας ‘’πρόβλημα’’ τότε αρχίζουμε να προβληματιζόμαστε και να αναζητούμε λύσεις.
Η έμπνευση ήταν δεδομένη από την στιγμή που είχα σκοπό να γράψω και να ασχοληθώ με το θέμα των ταξικών και κοινωνικών διαφορών.
Το τέταρτο βιβλίο μου έχει εκδοθεί, από τις εκδόσεις Διόπτρα τις οποίες και ευχαριστώ για την αγάπη και τη ζεστασιά που το αγκάλιασαν από την πρώτη στιγμή.

Μπορούν οι κοινωνικές και ταξικές διαφορές στις μέρες μας  να παίξουν τον ρόλο που είχαν στο παρελθόν όσον αφορά στις σχέσεις των ανθρώπων ή έχουν αμβλυνθεί στο πέρασμα του χρόνου ;
Κατά τη γνώμη μου δεν έχουν καθόλου αμβλυνθεί. Εξακολουθούν να αποτελούν ένα βασικό πρόβλημα ανάμεσα στις σχέσεις των ανθρώπων και ιδιαίτερα την περίοδο κρίσης που διανύουμε. Όταν επικρατεί φτώχεια στις κοινωνίες και ανισομερής κατανομή του πλούτου, ώστε να υπάρχουν απίστευτα πλούσιοι και …’’οι άλλοι’’, τότε οι δεύτεροι ψάχνουν εξιλαστήρια θύματα για να ‘’χρεώσουν’’ διάφορα. Την πληρώνουν πάντα οι πιο αδύναμοι, οι φτωχοί και οι οικονομικοί μετανάστες. Το θέμα αυτό είναι τεράστιο, δεν εξαντλείται σε μια απάντηση, όμως ας μην έχουμε αυταπάτες ότι έχει ξεπεραστεί. Ας αναλογιστεί καθένας από μας πόσες φορές εκφράζει αποστροφή για κάποιον, αγνοώντας τον παράγοντα άνθρωπο.

Ο  Σαρτρ έλεγε ‘’ Μόνο στις αποφάσεις μας είμαστε σημαντικοί’’. Στα διλλήματα που αντιμετωπίζουν οι ήρωες σας με τι γνώμονα κινούνται για να πετύχουν αυτό που επιθυμούν;
Αυτό που έλεγε ο Σαρτρ είναι και η βάση των οργανωμένων δημοκρατικών κοινωνιών. Όμως πέρα από τις φιλοσοφικές αναζητήσεις έρχεται πολλές η ίδια η ζωή που αποφασίζει ερήμην σου. Σε αναγκάζει με τους δικούς της τρόπους να δεις αλλιώς κάποια πράγματα, προτάσσοντας τετελεσμένα γεγονότα. Άρα δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για τις αποφάσεις που πολλές φορές εξαναγκάζεσαι να πάρεις.
Στο βιβλίο μου, ‘’Τότε που τραγουδούσαν οι Θεοί’’, οι ήρωες μου από ένα σημείο και μετά παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους. Τους αναγκάζω να το κάνουν, γιατί η άλλη λύση είναι η απόλυτη καταστροφή τους. Και αυτό το μήνυμα είναι συμβολικό. Τίποτα σε αυτό το βιβλίο δεν είναι τυχαίο. Πολλές φορές τους βάζω να υπερβαίνουν τους εαυτούς τους και να ξεφεύγουν από διλλήματα που ενώ φαίνονται σωστά, στο τέλος θα φθάσουν σε αδιέξοδο αν τα ακολουθήσουν. Τους αφήνω να οδηγηθούν εκεί κάποιες φορές μόνο και μόνο για να καταλάβουν τι είδους ζωή θα ζήσουν αν πάρουν αυτό το δρόμο της φθοράς

Η μοίρα παίζει ρόλο;
Η μοίρα είναι ένα στοιχείο της αρχαίας τραγωδίας, ή μάλλον ο βασικός κορμός της, που μου αρέσει πολύ και την χρησιμοποιώ συχνά σε όλα μου τα βιβλία. Όχι όμως με την έννοια, ‘’φταίει το κακό το ριζικό μας’’, που έγραψε ο μεγάλος μας ποιητής Κώστας Βάρναλης, αλλά σε πιο αρχέτυπο ρόλο. Υπό αυτή την έννοια, οι ήρωες μου καθοδηγούνται να ζήσουν το ‘’μοιραίο’’, να φορέσουν την μάσκα της τραγικότητας και να περάσουν κάποιο διάστημα της ζωής τους καμουφλαρισμένοι πίσω της. Για λίγο όμως. Τους επαναφέρω με ορμή στο παρόν, τους δείχνω την κατεύθυνση της ζωής και τους αφήνω να με καθοδηγήσουν αν θέλουν να παλέψουν ή να υποκύψουν. Συνήθως παλεύουν.

Ο ένας εκ των ηρώων σας ήρωας σας είναι τσιγγάνος  σε μια εποχή κρίσης όχι μόνο οικονομικής αλλά και αξιών. Είναι αυτός ο λόγος  που γιγαντώνεται ο ρατσισμός;
Θα μπορούσε να είναι και ένας βοσκός που από επιλογή του ζει ολομόναχος σ’ ένα μιτάτο στον Ψηλορείτη. Ο Ρομά ήρωας μου κουβαλά τη φιλοσοφία μιας ολόκληρης φυλής, παρεξηγημένης φυλής, που οι περισσότεροι την γνωρίζουμε πολύ επιφανειακά. Αποτελούν μια μειονότητα της ελληνικής κοινωνίας, όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι σε όλα τα άλλα είναι Έλληνες πολίτες με όλες τις υποχρεώσεις και δικαιώματα που απορρέουν από αυτό.
Τα περισσότερα ολοκληρωτικά καθεστώτα, ιστορικά, ανδρώθηκαν σε εποχές οικονομικής κρίσης. Είπα και πιο πάνω ότι τότε όλοι κοιτάζουμε τον διπλανό μας, κάποιον πρέπει να χρεώσουμε για την φτώχεια, την απαξίωση και τη μιζέρια που κάποιοι άλλοι αποφάσισαν ότι πρέπει να ζήσουμε για τα επόμενα χρόνια.
Δέστε τι έγινε στην Αφρική, την πιο πλούσια ήπειρο κάποτε. Οι πολιτισμένοι Ευρωπαίοι έκοψαν όλα τα δένδρα της για να ντύσουν τα σπίτια τους με ξύλο τικ και έβενο. Τα σαφάρι που οι ίδιοι επίσης οργάνωναν εξαφάνισαν όλα τα άγρια ζώα της, ελάχιστα απ’ αυτά ζουν πλέον σε πάρκα, ο πλούσιος ορυκτός της πλούτος μετατράπηκε σε πέτρες πολλών καρατίων για την αφρόκρεμα της Ευρώπης και μετά έβαλαν και σε πόλεμο τους φυλάρχους για να πουλήσουν τα όπλα τους. Το αποτέλεσμα το βλέπουμε καθημερινά. Εκατομμύρια εξαθλιωμένοι κάτοικοί της αναζητούν ένα πιάτο φαί, στις Ευρωπαϊκές χώρες, με τη στάμπα του μαύρου μετανάστη. Ένα απλό παράδειγμα… μέσα στα τόσα πολλά.

Ενσωματώνετε στο βιβλίο σας άλλα στοιχεία της νεοελληνικής  πραγματικότητας ;
Βεβαίως. Το βιβλίο είναι γραμμένο σε δύο χρόνους. Το παρελθόν που αφορά περί τα σαράντα χρόνια πριν, με το σήμερα, γίνεται με ένα αργό ρυθμό νοσταλγικού φλας μπακ, που χρωματίζει την κοινωνία του τότε και του τώρα. Πολλοί θα θυμηθούν πράγματα που έζησαν πριν χρόνια και οι νεώτεροι θα μάθουν πολλά που ίσως δεν ξέρουν. Δεν είναι λαογραφικές οι περιγραφές μου, είναι επί το πλείστον κοινωνικές και αφορούν την ζωή σε επαρχίες, χωριά και πόλεις του τότε. Για το σήμερα κάνω σύγκριση ανάμεσα στη πόλη των Αθηνών με ένα πανέμορφο νησί των Δωδεκανήσων, τη Λέρο, το μέρος που έγραψα και το βιβλίο αυτό.

Αλλάζατε κάθε φορά τόπο που σας εμπνέει για να γράψετε  ένα βιβλίο σας;
Έχω πει πολλές φορές ότι προσωπικά δεν με ούτε το σαλόνι μου, ούτε το γραφείο μου, έτσι κάθε φορά που έχω ανάγκη να γράψω φεύγω. Κάποια μέρη είναι προσχεδιασμένα στο μυαλό μου, έχω την ιστορία και θέλω να ζήσω εκεί για να τα περιγράψω. Κάποια άλλα όχι. Η Λέρος για παράδειγμα δεν ήταν μέσα στα σχέδια μου, όμως με ενέπνευσε το νησί και το αποτέλεσμα είναι το βιβλίο που συζητάμε τώρα. Γενικά μου αρέσει να περπατώ στα μέρη που περιγράφω, να πιάνω τους ήχους και να ζω με τους ρυθμούς τους, να αναπνέω τον αέρα τους και να ακούω την ντοπιολαλιά. Περισσότερο απ’ όλα μου αρέσει να γνωρίζω τους ανθρώπους και να ενσωματώνομαι όσο μου το επιτρέπουν στη ζωή τους.

Πιστεύετε στο ‘’happy end’’ ή σας καθοδηγούν οι ήρωες σας για το τέλος που θα δώσετε στην ιστορία σας;
Happy end για μένα σημαίνει απονομή δικαιοσύνης. Υπό αυτή την έννοια ναι, καθοδηγώ τα πράγματα προς τα εκεί. Δεν μου αρέσουν τα βιβλία που οι συγγραφείς οδηγούν σε αδιέξοδο τους ήρωες τους, που δίνουν ένα σουρεάλ τέλος για τους αναγνώστες τους. Αυτό σε ταινία είναι μια χαρά. Όμως ένα βιβλίο πρέπει να έχει αρχή, κορύφωση και τέλος. Προτιμώ το καλό τέλος, προτιμώ ο καθένας να πάρει αυτό που του αξίζει, αυτό για το οποίο έχει ή δεν έχει αγωνιστεί να κερδίσει. Σαν άνθρωπος είμαι και μαχητής και αισιόδοξη κι αφού δεν βλέπω ποτέ τα πράγματα με μαύρο ή άσπρο χρώμα, βάζω πολλές ροζ και κόκκινες πινελιές στο τέλος κάθε βιβλίου μου.

‘’Οι τρείς φωτιές’’, το  προηγούμενο  βιβλίο σας αλλά και το τελευταίο  έγιναν best sellers.   Μπορεί αυτό να λειτουργήσει και αρνητικά για έναν συγγραφέα;
Το ‘’Τότε που τραγουδούσαν οι Θεοί’’ είναι το τρίτο best seller στη σειρά που ο κόσμος έχει ήδη αγκαλιάσει  και τα μηνύματα που παίρνουμε καθημερινά είναι αμέτρητα.
Εκδοτικά προηγήθηκαν ‘’Το παράπονό μου μια κραυγή’’ και ‘’Οι τρεις φωτιές’’. 
Δεν πιστεύω ότι το best seller μπορεί να λειτουργήσει αρνητικά για ένα συγγραφέα. Αντίθετα είναι μια δικαίωση γιαυτόν. Τις πωλήσεις τις κάνει ο κόσμος, οι αναγνώστες. Δεν γράφουμε για τον εαυτό μας, ούτε για τους φίλους μας. Αν λοιπόν οι αναγνώστες σε τιμούν αγοράζοντας το βιβλίο σου, η χαρά είναι μεγάλη. Εγώ πάντα έτσι το προσλαμβάνω. Εξ’ άλλου συγγράφουμε, δεν είμαστε σταρ για να πάρουν τα μυαλά μας αέρα.

Έχετε ήδη την επόμενη ιδέα στο μυαλό σας;
Γράφω μια πολύ ξεχωριστή ιστορία…

Άννα Γαλανού http://apopseiskaieikones.blogspot.gr/

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου