Παρασκευή, 30 Μαΐου 2014

Άννα Γαλανού - Εφημερίδα Πελοπόνησσος - Συνέντευξη

Άννα Γαλανού: «Όχι στον ρατσισμό, ναι στις ιδιαιτερότητες των ανθρώπων»

Συνέντευξη στην Κρίστυ Κουνινιώτη, στην εφημερίδα ''Πελοπόννησος''


Βρέθηκε στο «Λιθογραφείον» τη Δευτέρα 12 Μαΐου, για την παρουσίαση του βιβλίου της «Τότε που τραγουδούσαν οι θεοί». Εκδήλωση, που διοργάνωσαν οι εκδόσεις «Διόπτρα» και η Γωνιά του Βιβλίου, στο πλαίσιο του maydayz. Αυθόρμητη, γελαστή, φιλική η Αννα Γαλανού, εκφράζοντας, κατ' αρχάς, την ανάγκη να ευχαριστήσει τις εκδόσεις της, που τη στηρίζουν, μιλάει για τις ταξικές διαφορές, τον ρατσισμό αλλά και τον ανίκητο έρωτα. Τονίζει τη σημασία που έχουν για τον άνθρωπο οι ρίζες του, σχολιάζει τη σημερινή αθλιότητα, και ως υπεύθυνη πολίτης, περήφανη για τη χώρα της, στέλνει μήνυμα στους υποψήφιους των εκλογών. Για να μη βυθιστούμε άλλο.

Ποια ήταν η αρχή του νήματος για να αρχίσετε να πλέκετε τον μύθο του νέου σας βιβλίου;
Εδώ και πολύ καιρό, υπήρχε στο μυαλό μου η σκέψη αυτής της ιστορίας, χωρίς να έχω καν σχηματοποιήσει τους ήρωες Το περασμένο καλοκαίρι βρισκόμουν στη Λέρο κι ένα απόγευμα σε μια έρημη παραλία είδα στη θάλασσα έναν απογυμνωμένο κορμό που το κύμα τον πηγαινόφερνε μέσα έξω. Τον κοίταζα και σκεπτόμουν ότι λίγο καιρό πριν ο ίδιος κορμός ήταν αναπόσπαστο κομμάτι ενός δένδρου, που πάνω στα φυλλώματά του έκτιζαν φωλιές τα πουλιά, χάριζαν τη σκιά τους στους διαβάτες και τις φθινοπωριάτικες λιακάδες το χαλί από τα φύλλα τους ήταν ένα ιδανικό σημείο για τρυφερές αγκαλιές. Μονολόγησα θυμάμαι: Τελικά τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται, πάντα κάτι άλλο κρύβεται πίσω του. Σχεδόν ταυτόχρονα σκέφτηκα και «Το παραμύθι του ξυλοκόπου», που το αφηγείται ο παππούς στον εγγονό του. Χάρηκα, γιατί είχα βρει ήδη τους δυο βασικούς ήρωες της ιστορίας. Τις επόμενες μέρες το βιβλίο άρχισε σιγά-σιγά να παίρνει σάρκα και οστά.

«Πρέπει να βλέπουμε κι αυτά που δεν φαίνονται» το νόημα του παραμυθιού. Η μαγεία αυτή πότε και πώς γίνεται αντιληπτή;
Αυτή η φράση είναι πεποίθησή μου, χαρακτηρίζει και αποτελεί βασικό σημείο αναφοράς του βιβλίου. Αυτό το συμπέρασμα δεν είναι διδακτικό, είναι επιβεβλημένο, διότι αν το παρακάμψεις και προχωρήσεις χωρίς να σκέφτεσαι ότι κάθε νόμισμα έχει πάντα δυο όψεις, είσαι αναγκασμένος κάποια στιγμή να αντιμετωπίσεις και την άλλη πλευρά της ζωής. Αυτός είναι ο νόμος της ισορροπίας των πραγμάτων. Ενα συμμετρικό «δίδαγμα» και χρηστικό ταυτόχρονα για όλους όσοι θέλουμε να κοιτάζουμε τα πράγματα κατάματα.

Γράφετε για τις ταξικές διαφορές. Παλιότερα, τους έδιναν υπερβολική σημασία. Στις μέρες μας;
Φοβάμαι ότι όσο περνούν τα χρόνια οι κοινωνίες γίνονται ολοένα και πιο συντηρητικές. Τα συνθήματα και οι αγώνες του περασμένου αιώνα παραχώρησαν βίαια τη θέση τους στην ανάγκη επιβίωσης. Το χρήμα συρρικνώνεται μέρα με τη μέρα στους ελάχιστους και το χάσμα ανάμεσα στους απίστευτα πλούσιους και στους τρομακτικά φτωχούς μεγαλώνει. Αυτό, δυστυχώς, λειτουργεί καταλυτικά στους ανθρώπους, γιατί υπερτονίζει τις κοινωνικές, ταξικές, φυλετικές και θρησκευτικές διαφορές, τις ιδιαιτερότητες και πολλά άλλα. Δεν είμαι πολύ αισιόδοξη, κυρία Κουνινιώτη, για το συγκεκριμένο θέμα. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι πρέπει να το παλέψουμε, αυτό το οφείλουμε πρωτίστως στον εαυτό μας.

Γιατρός η ηρωίδα σας, απόφοιτος δημοτικού ο ήρωάς σας. Το χάσμα στο μορφωτικό επίπεδο, δεν δυσκολεύει κάπως τα πράγματα;
Και όχι μόνο γιατρός, σνομπ, κακομαθημένη και απαιτητική. Δεν την έβαλα τυχαία έτσι. Ηθελα να υπερτονίσω τις διαφορές, ανάμεσα στους δυο τους, για να γίνει πιο έντονη και πιο δραματική η προσγείωση της ηρωίδας μου στην ωμή πραγματικότητα. Ο αγαπημένος της μπορεί μεν να είναι απόφοιτος Δημοτικού, αυτή όμως αντιλαμβάνεται αμέσως ότι δεν μπορεί να ζήσει μακριά του και ότι η ζωή της χωρίς αυτόν είναι κενό σημείο. Ετσι αρχίζω και μοιράζω το παιχνίδι με ίσους όρους ανάμεσά τους. Γιατί το δίλημμα δεν αφορά πλέον μόνο αυτήν, αλλά και αυτόν. Τον εξωθώ σε πιο δραματικές αποφάσεις, του βγάζω δεξιότητες και αναζητήσεις που μέχρι τότε τις κρατούσε μόνο για τον εαυτό του. Αρχίζει να παλεύει για να κρατηθεί όρθιος, να διεκδικήσει τη θέση του δίπλα της με όρους διαφορετικούς από της απλής επιβίωσης που είχε συνηθίσει τόσα χρόνια.

Θίγετε και το ζήτημα του ρατσισμού. Τι συναισθήματα σας προκαλεί αυτή η αγριότητα στον 21ο αιώνα;
Το θέμα ρατσισμός είναι ανατριχιαστικό. Ποτέ μου δεν μπόρεσα να δεχτώ πόσο απάνθρωπος μπορεί να γίνει κάποιος απέναντι σ' ένα συνάνθρωπό του. Ο ρατσισμός είναι διαχρονικό φαινόμενο των οργανωμένων κοινωνιών και έχει πολλές μορφές. Δεν περιορίζεται μόνο στη κυριολεξία του όρου: race = ράτσα, φυλή. Υπάρχει ο εθνικός, ο θρησκευτικός, ο κοινωνικός, ο ρατσισμός ανάμεσα στις γυναίκες και άνδρες, ΑΜΕΑ, τριτοκοσμικές και πλούσιες χώρες, όμως τον συναντάμε και σε πολλές άλλες μορφές, πιο καθημερινές. Χονδρός-αδύνατος, όμορφος-άσχημος, μορφωμένος-αμόρφωτος και η ουρά είναι ατελείωτη. Λέω ΟΧΙ σε κάθε μορφή του, λέω ναι στις ιδιαιτερότητες των ανθρώπων, αγαπάμε τους ανθρώπους γι' αυτό που είναι, επειδή κανένας δεν είναι ανώτερος από κανέναν.

Οι γονείς της ηρωίδας σας της κρύβουν την αλήθεια για να την προστατεύσουν. Είστε υπέρ ή κατά της αποκάλυψης της αλήθειας;
Το ρητό «η αλήθεια είναι πικρή, η αλήθεια πληγώνει», δεν είναι τυχαία βγαλμένο. Γενικά είμαι υπέρ των αληθινών σχέσεων και της αληθινής ζωής. Στο συγκεκριμένο σημείο του βιβλίου, θεωρώ ότι οι γονείς έκαναν λάθος να μην πουν εξ αρχής τις δικές τους αλήθειες στη κόρη τους. Ομως μιλάμε για μια καθαρή μυθοπλασία, που καταλήγει στο συμπέρασμα ότι καμιά φορά από την αμέτρητη αγάπη μας, ειδικά στα παιδιά μας, μπορεί να δημιουργήσουμε προβληματικούς ανθρώπους.

Οταν αγνοείς το παρελθόν, σε κυνηγάει
«Μικροί θεοί είμαστε όλοι μας» λέει ο σοφός τσιγγάνος παππούς. Ως τέτοιοι, τι μπορούμε να κάνουμε στην υπό κατάρρευση εποχή μας;
Τους μικρούς θεούς που καθένας μας κουβαλά μέσα του, τους αποτελούν η ψυχή και τα συναισθήματα μας. Το τραγούδι τους είναι ολάκερη η ύπαρξή μας και είναι πάντα διαφορετικό. Το τραγούδι της ψυχής του κάθε ανθρώπου δεν μοιάζει με κανενός άλλου. Κουβαλάμε θεούς μέσα μας κι αυτοί είναι που μας κάνουν και χαμογελάμε, αγαπάμε, ελπίζουμε, ονειρευόμαστε και προσδοκούμε πάντα ένα καλύτερο αύριο. Θέλουν, όμως, το κανάκεμά τους, τον γλυκό λόγο και την αλήθεια για να μπορέσουν να μας δώσουν όλα τα παραπάνω. Αν τους αγνοήσουμε, φεύγουν μακριά και πετάνε σ' άλλες ψυχές που τους περιμένουν και τους καλοδέχονται.

Στα βιβλία σας είναι φανερή η σημασία που δίνετε στο παρελθόν και στις ρίζες.
Πολύ σωστά το τοποθετείτε. Είναι πεποίθησή μου ότι όταν αγνοείς το παρελθόν σου πάντα σε κυνηγάει, πάντα σου υπενθυμίζει με πολλούς τρόπους ποιος είσαι, πώς ξεκίνησες και πού πορεύεσαι. Το παρελθόν είναι το διαβατήριο για το μέλλον. Ξεκινάω το βιβλίο με τη φράση «τις σωστές αποφάσεις τις παίρνουν οι άνθρωποι που ξέρουν το παρελθόν τους. Το παρόν θα είναι κι αυτό αύριο παρελθόν και το μέλλον παραμένει μια σκοτεινή τρύπα που κανείς μας δεν ξέρει τι κρύβει μέσα της». Οι ρίζες μας αποτελούν πάντα σημείο αναφοράς της πορείας μας. Μας χαρακτηρίζουν, μας ξεχωρίζουν και μας οδηγούν.

Το μυθιστόρημά σας υμνεί τον απόλυτο έρωτα. Ο γενικός μαρασμός που επικρατεί, αφήνει περιθώρια να παλέψεις γι' αυτόν;
Ο έρωτας πάνω απ' όλα αγνοεί τη σφαίρα της λογικής. Είναι ισοπεδωτικός, αντιστέκεται στα «πρέπει» και στους κοινούς κανόνες και κουβαλά πάντα τη τρέλα του έφηβου. Είμαι αισιόδοξη γιατί άντεξε αυτός ο θεός, αιώνες τώρα, σε κάθε είδους καταστροφές, πολέμους, δεινά και συμφορές. Είναι ένας αγέραστος νεαρός που στοχεύει ασύστολα… Κι αυτό μου αρέσει. Είναι ο μόνος ίσως ανίκητος θεός και του έχουν όλοι υποκλιθεί από αρχής γενέσεως του κόσμου. Ναι, πιστεύω απόλυτα ότι ο αγώνας αυτός πάντα έχει σαν στόχο ακριβώς το κέντρο του κύκλου.

Τελειώνοντας κάθε σας βιβλίο, οι ήρωες σας πού πηγαίνουν;
Ποτέ δεν τελειώνει ένα βιβλίο για μένα. Πιάνω πολλές φορές τον εαυτό μου να σκέφτεται τη συνέχεια, πώς έζησαν αυτοί οι άνθρωποι που έγραψα τις ιστορίες τους. Πάντα τους έχω στο μυαλό μου ζωντανούς, υπαρκτά πρόσωπα κι όχι χάρτινα. Καμιά φορά θυμάμαι την Ερατώ, τη Φωτεινή, τη Ζεϋνέπ, τον Αργύρη την Κατερίνα, τον Φίλιππο, τη Λένικα, τον Πέρσαλφ και ανατριχιάζω. Δακρύζω, ναι συμβαίνει και αυτό. Υπάρχουν μέσα μου όλοι τους. Αυτό είναι ευχή και κατάρα μαζί. Ζω μαζί τους, είμαι υποχρεωμένη σε όλη μου τη ζωή να τους κουβαλώ.

ΠΑΤΡΑ: ΜΙΑ ΠΟΛΗ ΖΩΝΤΑΝΗ
Απ' όσο έχετε γνωρίσει την πόλη μας, τις φορές που την έχετε επισκεφθεί, πώς σας φάνηκε;
Στη Πάτρα σπούδασε η καλύτερη φίλη μου, και έρχομαι πολλά χρόνια. Από τα φοιτητικά μου. Μου αρέσει η πόλη σας, έχει ζωή, έχει ζωντάνια, έχει όμορφους ανθρώπους και πολύ όμορφη αγορά. Πάντα πριν φύγω κάτι αγοράζω. Μου αρέσουν οι ανηφοριές της πιο πολύ από την παραλία της, τα αρχαία της και ο κόσμος που δεν την αφήνει να ησυχάσει ποτέ. Επίσης, η πόλη σας είναι πάντα μπροστά σε κοινωνικούς αγώνες. Αυτό μου αρέσει ακόμα πιο πολύ.

ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΜΕΛΛΟΝ
Από το κυνήγι της επαγγελματικής καταξίωσης και του πλούτου, περάσαμε στην αντίπερα όχθη. Τι διαπιστώνετε, παρατηρώντας τους ανθρώπους, επί οικονομικής κρίσης;
Ο κάθε άνθρωπος, όταν χάνει την αξιοπρέπεια της απλής επιβίωσης και ψάχνει στα σκουπίδια να φάει, ναι, τότε δεν μπορείς να τον μαζέψεις στη συνέχεια. Εκεί καταρρίπτεται ο μύθος της εξαθλιωμένης μάζας και περνάμε στην άλλη πλευρά, «ποιος θα μου δώσει να φάω». Ο απόλυτος εξευτελισμός, το απόλυτο τίποτα. Δεν θέλω να πολιτικολογήσω, όμως δεν μπορώ να μην πω ότι κανένας άνθρωπος δεν γεννιέται «τέρας». Μπορεί όμως να γίνει για διάφορους λόγους κι αυτό μας το αποδεικνύει η σημερινή κατάσταση που βιώνουμε όλοι.

Βρισκόμαστε σε περίοδο εκλογών. Πόσο σημαντικές τις θεωρείτε;
Τις εκλογές αυτές τις θεωρώ ιδιαίτερα σημαντικές. Είμαστε πλέον όλοι ενώπιος ενωπίω. Βλέπουμε και βιώνουμε τη τρέχουσα κατάσταση, πόσο πιο χαμηλά πια; Θεωρώ άδικο να παραβλέπουμε, να αγνοούμε και να εφησυχάζουμε μπροστά σε δήθεν διλήμματα και αναστολές. Τα πολλά «Θα» του παρελθόντος ας μας αφυπνίσουν και πριν ψηφίσουμε, να σκεφτούμε ότι δεν έχουμε πολλά περιθώρια να αγνοήσουμε το ζοφερό μέλλον που κάποιοι έχουν ήδη αποφασίσει για τη χώρα μας. Ψηφίζουμε συνειδητά. Ναι, μπορούμε να βγούμε από την κρίση αντί να βυθιζόμαστε κάθε μέρα ακόμα πιο βαθιά.

Τι περιμένετε από τα πρόσωπα που θα εκλεγούν για να νιώσετε ότι κάτι πάει καλύτερα;
Θέλω να λέω ότι είμαι μια περήφανη Ελληνίδα, που κουβαλά τα αρχέτυπα των προγόνων της με περηφάνια κι όχι να ντρέπομαι να μιλώ για τη χώρα μου και να αντιμετωπίζω τον γέλωτα ανθρώπων που έγραψαν την ιστορία με αίμα και με ολοκαυτώματα και τώρα μου κουνούν απειλητικά το δάκτυλο. Αυτό είναι το μήνυμα που στέλνω προσωπικά σε όλους τους υποψήφιους.

ΑΝΝΑ ΓΑΛΑΝΟΥ - ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΣΑΝ ΟΙ ΘΕΟΙ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΙΟΠΤΡΑ, 2014, ΣΕΛ. 448, ΤΙΜΗ 15 ΕΥΡΩ
http://apopseiskaieikones.blogspot.gr/

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου