Δευτέρα, 24 Μαρτίου 2014

"Τότε που τραγουδούσαν οι θεοί" - Πρωϊνός χρόνος, Κομοτηνή συνέντευξη στη κ. Μαρία Τσαγγάρη

http://www.proinosxronos.gr/arthra/tis-marias/item/627-anna-galanou-tote-pou-tragoudousan-oi-theoi.htmlhttp://www.proinosxronos.gr/arthra/tis-marias/item/627-anna-galanou-tote-pou-tragoudousan-oi-theoi.html

Η Άννα Γαλανού μιλάει στον «Πρωινό Χρόνο» για το νέο της βιβλίο  που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις  «Διόπτρα» με τίτλο «Τότε που τραγουδούσαν οι θεοί». Μια ιστορία μιας αντισυμβατικής αγάπης  γίνεται αφορμή να μας ταξιδέψει σε μια άλλη εποχή, τότε που η καρδιά ενός νεαρού τσιγγάνου χτυπάει για πρώτη φορά στην απέναντι όχθη.Ένα εκπληκτικό βιβλίο που ξεχωρίζει για την πρωτοτυπία και τη λογοτεχνική του ποιότητα. Μιλάει για τον ρατσισμό και αφήνει να αιωρούνται πολλά κοινωνικά μηνύματα εξαίροντας τις  αξίες που οδηγούν στην απόλυτη ανθρώπινη ευτυχία. Απίστευτα ρομαντικό με ήρωες που αγγίζουν το ιδανικό, γλαφυρές και έντονες εικόνες που φτάνουν στην ψυχή κάθε αναγνώστη. Το βιβλίο θα παρουσιάσει η συγγραφέας, Άννα Γαλανού, στην Κομοτηνή, την 1 Απριλίου, ώρα 7.00μ.μ στο χώρο του βιβλιοχαρτοπωλείου «Δημοκρίτειο»

Συνέντευξη : Μαρία Τσαγγάρη

-  «Τότε που τραγουδούσαν οι θεοί», ένας τίτλος παραπλανητικός και συνάμα βαθυστόχαστος.Για ποιους θεούς μιλάτε στο βιβλίο σας;

 Αναφέρομαι στους μικρούς Θεούς που κάθε άνθρωπος κουβαλά μέσα του. Κι ο ‘’μαέστρος’’ όλων είναι η ψυχή μας. Αυτή δημιουργεί τα μικρά και τα μεγάλα θαύματα που καθορίζουν τη ζωή μας και μας κάνουν να πετάμε ψηλά ή να προσγειωνόμαστε ανήμποροι μέσα στη μεγαλοσύνη του σύμπαντος, να βάζουμε στόχους ζωής, να παλεύουμε, να καρτερούμε, να προσμένουμε να ελπίζουμε… να ζούμε. Όλα αυτά είναι οι Θεοί μας, και το τραγούδι τους είμαστε αποκλειστικά εμείς.

-  Η κεντρική ιστορία του βιβλίου επισκιάζεται από μια ιστορία που καταγράφεται και αναφέρεται στο παρελθόν με ένα περίτεχνο τρόπο. Το παρελθόν μας πιστεύετε καθορίζει και το μέλλον μας;

Η απάντηση μου βρίσκεται στη πρώτη σελίδα του βιβλίου, το ξεκινώ μ’ αυτήν. ‘’… τις σωστές αποφάσεις τις παίρνουν οι άνθρωποι που ξέρουν το παρελθόν τους. Το παρόν θα είναι κι αυτό αύριο παρελθόν και το μέλλον παραμένει μια σκοτεινή τρύπα που κανείς μας δεν ξέρει τι κρύβει μέσα της’’
Πιστεύω απόλυτα ότι υπάρχει μια αλυσίδα που συνδέει κάθε στιγμή της ζωής μας. Αν παραβλέψεις ένα κρίκο, τότε βρίσκεσαι αποκομμένος να αιωρείσαι στο κενό. Το παρελθόν είναι αυτό που γνωρίζουμε καλύτερα και από το παρόν και από το μέλλον. Οφείλουμε να το σεβόμαστε, να το θυμόμαστε και να ακολουθούμε τις διδαχές του. Το παρελθόν κάθε ανθρώπου αποτελεί ηθικό δίδαγμα για τη πορεία της ζωής του.

-  Τι σας εξιτάρει στη λογοτεχνία;

Το καλό βιβλίο. Λέγοντας καλό βιβλίο εννοώ: 1ον Η γλώσσα: Τα καλά Ελληνικά, πάντα δίνω ιδιαίτερη σημασία στη γλώσσα γραφής. 2ον Οι περιγραφές… Τις θέλω να με ταξιδεύουν, να εξάπτουν τη φαντασία μου, να μου δημιουργούν συναισθήματα φευγιού. 3ον Οι ήρωες: Να είναι προσιτοί κι απρόσιτοι μαζί. Να μου δημιουργούν το αίσθημα, και της οικειότητας και της απόστασης. Δεν τους θέλω απτούς και καθημερινούς. Να είναι λίγο παραπάνω από το προσδοκώμενο που φαντάζομαι ξεκινώντας να διαβάζω.

 -  Ένας συγγραφέας επιλέγει τη μοναξιά ή τον επιλέγει;

Εγώ και η μοναξιά έχουμε μια αμφίρροπη σχέση. Κάθε φορά που πάω να της ξεφύγω τρέχει ξωπίσω μου κι όταν με βλέπει να γεύομαι τη ζεστασιά της παρέας ρίχνει αμέσως τα δίχτυα της πάνω μου. Με δελεάζει με καινούρια ερεθίσματα, με εικόνες και συναισθήματα, με ιστορίες που καλπάζουν τη φαντασία, για να μείνω μόνη μαζί της. Περικυκλώνει το μυαλό μου και το γεμίζει με πρόσωπα. Η συνέχεια είναι η απομόνωση της δημιουργίας. Αυτό θεωρώ εν τέλει πώς είναι η μοναξιά για μένα. Την ευχαριστώ που με επιλέγει και νιώθω ευλογημένη όταν πάει να μου ξεφύγει και τη γραπώνω από το σβέρκο.

-  Ποιο βιβλίο διαβάζετε ξανά και ξανά και γιατί;

Το βιβλίο που έχω διαβάσει πιο πολύ απ’ όλα είναι το Αναφορά στο Γκρέκο, του Νίκου Καζαντζάκη. Είναι ένα βιβλίο που με έχει συνεπάρει από τη πρώτη φορά που το διάβασα στις πρώτες τάξεις του Γυμνασίου. Αποτελεί σταθμό για μένα. Φτάνει στα πιο βαθειά πηγάδια αυτογνωσίας που μπορεί να σου προσφέρουν όλα τα βιβλία φιλοσοφίας που έχουν γραφτεί κατά καιρούς. Γραμμένο με το γνωστό τρόπο ενός από τους μεγαλύτερους συγγραφείς του κόσμου, μιλά για τον έρωτα, για την ελευθερία, για τη σκλαβιά της ψυχής, για το μάτωμα να αποκτήσεις αυτά που πρέπει κι αυτά που μπορείς, για το πόνο, τη καρτερία, το θάνατο, την αναγέννηση, την ελπίδα. Βάζει σαν στόχο στο μυαλό σου την έννοια της ευθύνης τόσο απέναντι στον εαυτό μας, που θεοποιεί, όσο και για το διανοητικό Γολγοθά που πρέπει να ανέβει κάποιος για να αποδείξει εντέλει ότι άνθρωπος και Θεός μπορούν να ταυτιστούν σε μια στιγμή αναδημιουργίας. Είναι το πιο συγκλονιστικό βιβλίο που έχω διαβάσει.

-  Πόσο κοντά χρειάστηκε να ΄ρθείτε με τους Ρομά για να αφηγηθείτε την ιστορία του Πέρσαλφ;

Τους Ρομά τους θυμάμαι, όταν ήμουν στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού που έρχονταν με τα καραβάνια τους για να περάσουν το χειμώνα λίγο παρακάτω από το σπίτι μας, ‘’στο πατητήρι’’. Παίζαμε με τα τσιγγανάκια μ’ ένα τενεκέδι, μέχρι που ερχόταν η μάνα μου και με τραβούσε από την κοτσίδα. Όμως όσες φοβέρες κι αν άκουγα, δεν καταλάβαινα τίποτα. Το άλλο απόγευμα ήμουν πάλι εκεί. Ύστερα σταμάτησαν να έρχονται. Τους έχασα, αλλά δεν τους ξέχασα ποτέ. Αρκετά χρόνια αργότερα, γνώρισα τυχαία μια Ρομά, την Ελένη. Της είπα ότι ήθελα να γνωρίσω από κοντά τη φυλή της κι εκείνη δε μου χάλασε χατίρι. Έμεινα τρεις μήνες κοντά της και με γύρισε παντού. Θεωρώ ότι τους έμαθα όσο ήθελαν οι ίδιοι να τους μάθω.

-  Σε τι βαθμό εμείς οι Έλληνες είμαστε ρατσιστές;

Ρατσισμός σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, που έστειλε τόσους μετανάστες σε όλο τον κόσμο, δεν θα έπρεπε να υπάρχει ούτε σαν ιδέα. Θεωρώ ότι αυτοί που κρίνουν τους ανθρώπους από το χρώμα, τη θρησκεία και τα πιστεύω τους δεν μπορούν να θεωρούνται οι ίδιοι προστάτες ιδανικών. Η κρίση που βιώνουμε, επιτείνει αυτές τις αντιθέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους, όταν ορισμένοι προσπαθούν με λάθος τρόπο να χρεώσουν ανθρώπους που ψάχνουν μια θέση στον ήλιο και να τους ρίξουν το ανάθεμα. Θέλω να τονίσω επίσης ότι υπάρχουν πολλοί Έλληνες μετανάστες, ναυτικοί όπως και σπουδαστές στο εξωτερικό, που δέχονται ρατσιστικές επιθέσεις από ανθρώπους με παρόμοιες Εθνικιστικές ιδέες.
Ξεκάθαρα είμαι εναντίον του ρατσισμού. Δεν τον δέχομαι, με προσβάλει σαν άνθρωπο.

-  Μιλήστε μας λίγο για τα παιδικά βιβλία που έχετε γράψει.

Είναι τρία παραμύθια. ‘’Το παραμύθι του καθρέπτη’’, ‘’Ένας φτωχός πλούσιος’’ και ‘’Ο Νικήτας’’. Καθένα είναι μια μοναδική ιστορία ξεχωριστή και αυτόνομη. Και τα τρία είναι γραμμένα με αφηγηματικό τρόπο, γεμάτα με φαντασία και πλούτο περιγραφών. Όλα έχουν διδακτικό περιεχόμενο, δεν είναι διασκεδαστικά. Θυμάστε τα παραμύθια της γιαγιάς; Κάπως έτσι. Ελπίζω και εύχομαι κάποια στιγμή να επανεκδοθούν.

-   Τα παιδιά ή τους ενήλικες πιστεύετε είναι πιο εύκολο να αγγίξετε μέσα από μια διήγηση;

Θεωρώ σπουδαίο και πολύ σημαντικό το παιδικό βιβλίο, ίσως το πιο δύσκολο απ’ όλα τα είδη. Ο συγγραφέας πρέπει να έχει πάντα κατά νου ότι απευθύνεται σε μικρά παιδιά και ότι με τη πένα του μπορεί να προσθέσει ή να αφαιρέσει κάτι σημαντικό από το μυαλό τους. Αυτή τη στιγμή εγώ με τα βιβλία μου απευθύνομαι στους ενήλικες. Μπορώ να ξεδιπλώσω πιο εύκολα τα συναισθήματα μου, να περιγράψω πολλά πράγματα χωρίς ιδιαίτερους περιορισμούς. Οι αναγνώστες μου όμως γνωρίζουν ότι προσέχω ιδιαίτερα πως θα πω το κάθε τι, αφού πάντα έχω στο μυαλό μου ότι το βιβλίο μου μπορεί να διαβαστεί και από ένα άτομο μικρότερης ηλικίας. Γιαυτό αποφεύγω τις ακραίες καταστάσεις, τα αδιέξοδα και τη γλώσσα ‘’καφετέριας’’.
Εν τέλει, θεωρώ ότι και τα δυο έχουν συγκεκριμένες απαιτήσεις και ανάγκες.

 -  Πώς γεμίζετε το 24ώρο σας;

Κάνω πολλά πράγματα όταν δεν γράφω. Ασχολούμαι με το σπίτι και τη μαγειρική που μου αρέσει πολύ, διαβάζω πολύ και βλέπω φίλους. Περπατώ πολλές ώρες και φεύγω στην επαρχία αρκετά συχνά. Μου αρέσουν πολύ τα βουνά και τα ποτάμια, πηγαίνω συχνά εκδρομές. Επίσης ταξιδεύω συχνά στο εξωτερικό. Όταν γράφω όμως δεν κάνω τίποτα άλλο. Μόνο γράφω. Εκεί δεν υπάρχει ωράριο, πρόγραμμα, μέρα νύχτα, φαγητό ό,τι βρω… Τότε λειτουργώ τελείως διαφορετικά.

 -  Η γνώση είναι εισιτήριο στη ζωή μας;

Είναι το μεγαλύτερο ατού της ύπαρξης μας, ένα εισιτήριο που σου ανοίγει όλες τις πόρτες. Να σας εξομολογηθώ κάτι. Φοβάμαι περισσότερο τους ημιμαθείς από τους αμαθείς. Το μεγαλύτερο κακό στο κόσμο το έχουν κάνει οι πρώτοι. Πιστεύω ότι τη γνώση δεν την αποκτάς κλεισμένος σ’ ένα δωμάτιο διαβάζοντας από το πρωί ως το βράδυ. Η γνώση είναι ένα αγαθό που ρέει, δεν είναι στατικό και μπορείς να την αποκτήσεις βγαίνοντας στη κοινωνία, συμμετέχοντας ενεργά στα κοινά, ταξιδεύοντας και ανταλλάσσοντας απόψεις με ανθρώπους διαφορετικής κουλτούρας.

-  Η κρίση θεωρείτε είναι μια πρόκληση για τους τολμηρούς;

Ο τολμών νικά; Ναι είναι μια άποψη. Όμως δεν συμφωνώ απόλυτα. Ο αγώνας του καθένα μας πρέπει να είναι συνεχής για να αποφεύγονται κάθε είδους κρίσεις στο μέλλον. Το ‘’πέσε πίτα να σε φάω’’, που ακολουθήθηκε από πολλούς πολίτες εφησυχασμένους και αραγμένους όλα τα προηγούμενα χρόνια, οι λάθος πολιτικές επιλογές και η αναλγησία κάποιων μεγαλόσχημων, έχουν σαν αποτέλεσμα τη σημερινή δύσκολη κατάσταση που περνά ο τόπος μας.
Τολμώ σημαίνει γνωρίζω. Δεν κτυπάμε ποτέ τη γροθιά στο μαχαίρι αν δεν έχουμε τη γνώση ότι το μαχαίρι δεν πρόκειται να πάθει ποτέ τίποτα. Το δικό μας χέρι είναι που θα κόψουμε.

-  Όταν κλείνετε τα μάτια τι ονειρεύεστε;

Πολύχρωμα, ευτυχισμένα παιδιά. Λατρεύω αυτές τις πολύχρωμες φωτογραφίες παιδιών απ’ όλο τον κόσμο που κλείνουν τη ζωή μέσα σε ένα κύκλο χαράς. Αυτό ονειρεύομαι. Ευτυχισμένα παιδιά, πολύχρωμα παιδιά όλα μαζί .

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου