Δευτέρα, 24 Μαρτίου 2014

"Τότε που τραγουδούσαν οι θεοί" - Πρωϊνός χρόνος, Κομοτηνή συνέντευξη στη κ. Μαρία Τσαγγάρη

http://www.proinosxronos.gr/arthra/tis-marias/item/627-anna-galanou-tote-pou-tragoudousan-oi-theoi.htmlhttp://www.proinosxronos.gr/arthra/tis-marias/item/627-anna-galanou-tote-pou-tragoudousan-oi-theoi.html

Η Άννα Γαλανού μιλάει στον «Πρωινό Χρόνο» για το νέο της βιβλίο  που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις  «Διόπτρα» με τίτλο «Τότε που τραγουδούσαν οι θεοί». Μια ιστορία μιας αντισυμβατικής αγάπης  γίνεται αφορμή να μας ταξιδέψει σε μια άλλη εποχή, τότε που η καρδιά ενός νεαρού τσιγγάνου χτυπάει για πρώτη φορά στην απέναντι όχθη.Ένα εκπληκτικό βιβλίο που ξεχωρίζει για την πρωτοτυπία και τη λογοτεχνική του ποιότητα. Μιλάει για τον ρατσισμό και αφήνει να αιωρούνται πολλά κοινωνικά μηνύματα εξαίροντας τις  αξίες που οδηγούν στην απόλυτη ανθρώπινη ευτυχία. Απίστευτα ρομαντικό με ήρωες που αγγίζουν το ιδανικό, γλαφυρές και έντονες εικόνες που φτάνουν στην ψυχή κάθε αναγνώστη. Το βιβλίο θα παρουσιάσει η συγγραφέας, Άννα Γαλανού, στην Κομοτηνή, την 1 Απριλίου, ώρα 7.00μ.μ στο χώρο του βιβλιοχαρτοπωλείου «Δημοκρίτειο»

Συνέντευξη : Μαρία Τσαγγάρη

-  «Τότε που τραγουδούσαν οι θεοί», ένας τίτλος παραπλανητικός και συνάμα βαθυστόχαστος.Για ποιους θεούς μιλάτε στο βιβλίο σας;

 Αναφέρομαι στους μικρούς Θεούς που κάθε άνθρωπος κουβαλά μέσα του. Κι ο ‘’μαέστρος’’ όλων είναι η ψυχή μας. Αυτή δημιουργεί τα μικρά και τα μεγάλα θαύματα που καθορίζουν τη ζωή μας και μας κάνουν να πετάμε ψηλά ή να προσγειωνόμαστε ανήμποροι μέσα στη μεγαλοσύνη του σύμπαντος, να βάζουμε στόχους ζωής, να παλεύουμε, να καρτερούμε, να προσμένουμε να ελπίζουμε… να ζούμε. Όλα αυτά είναι οι Θεοί μας, και το τραγούδι τους είμαστε αποκλειστικά εμείς.

-  Η κεντρική ιστορία του βιβλίου επισκιάζεται από μια ιστορία που καταγράφεται και αναφέρεται στο παρελθόν με ένα περίτεχνο τρόπο. Το παρελθόν μας πιστεύετε καθορίζει και το μέλλον μας;

Η απάντηση μου βρίσκεται στη πρώτη σελίδα του βιβλίου, το ξεκινώ μ’ αυτήν. ‘’… τις σωστές αποφάσεις τις παίρνουν οι άνθρωποι που ξέρουν το παρελθόν τους. Το παρόν θα είναι κι αυτό αύριο παρελθόν και το μέλλον παραμένει μια σκοτεινή τρύπα που κανείς μας δεν ξέρει τι κρύβει μέσα της’’
Πιστεύω απόλυτα ότι υπάρχει μια αλυσίδα που συνδέει κάθε στιγμή της ζωής μας. Αν παραβλέψεις ένα κρίκο, τότε βρίσκεσαι αποκομμένος να αιωρείσαι στο κενό. Το παρελθόν είναι αυτό που γνωρίζουμε καλύτερα και από το παρόν και από το μέλλον. Οφείλουμε να το σεβόμαστε, να το θυμόμαστε και να ακολουθούμε τις διδαχές του. Το παρελθόν κάθε ανθρώπου αποτελεί ηθικό δίδαγμα για τη πορεία της ζωής του.

-  Τι σας εξιτάρει στη λογοτεχνία;

Το καλό βιβλίο. Λέγοντας καλό βιβλίο εννοώ: 1ον Η γλώσσα: Τα καλά Ελληνικά, πάντα δίνω ιδιαίτερη σημασία στη γλώσσα γραφής. 2ον Οι περιγραφές… Τις θέλω να με ταξιδεύουν, να εξάπτουν τη φαντασία μου, να μου δημιουργούν συναισθήματα φευγιού. 3ον Οι ήρωες: Να είναι προσιτοί κι απρόσιτοι μαζί. Να μου δημιουργούν το αίσθημα, και της οικειότητας και της απόστασης. Δεν τους θέλω απτούς και καθημερινούς. Να είναι λίγο παραπάνω από το προσδοκώμενο που φαντάζομαι ξεκινώντας να διαβάζω.

 -  Ένας συγγραφέας επιλέγει τη μοναξιά ή τον επιλέγει;

Εγώ και η μοναξιά έχουμε μια αμφίρροπη σχέση. Κάθε φορά που πάω να της ξεφύγω τρέχει ξωπίσω μου κι όταν με βλέπει να γεύομαι τη ζεστασιά της παρέας ρίχνει αμέσως τα δίχτυα της πάνω μου. Με δελεάζει με καινούρια ερεθίσματα, με εικόνες και συναισθήματα, με ιστορίες που καλπάζουν τη φαντασία, για να μείνω μόνη μαζί της. Περικυκλώνει το μυαλό μου και το γεμίζει με πρόσωπα. Η συνέχεια είναι η απομόνωση της δημιουργίας. Αυτό θεωρώ εν τέλει πώς είναι η μοναξιά για μένα. Την ευχαριστώ που με επιλέγει και νιώθω ευλογημένη όταν πάει να μου ξεφύγει και τη γραπώνω από το σβέρκο.

-  Ποιο βιβλίο διαβάζετε ξανά και ξανά και γιατί;

Το βιβλίο που έχω διαβάσει πιο πολύ απ’ όλα είναι το Αναφορά στο Γκρέκο, του Νίκου Καζαντζάκη. Είναι ένα βιβλίο που με έχει συνεπάρει από τη πρώτη φορά που το διάβασα στις πρώτες τάξεις του Γυμνασίου. Αποτελεί σταθμό για μένα. Φτάνει στα πιο βαθειά πηγάδια αυτογνωσίας που μπορεί να σου προσφέρουν όλα τα βιβλία φιλοσοφίας που έχουν γραφτεί κατά καιρούς. Γραμμένο με το γνωστό τρόπο ενός από τους μεγαλύτερους συγγραφείς του κόσμου, μιλά για τον έρωτα, για την ελευθερία, για τη σκλαβιά της ψυχής, για το μάτωμα να αποκτήσεις αυτά που πρέπει κι αυτά που μπορείς, για το πόνο, τη καρτερία, το θάνατο, την αναγέννηση, την ελπίδα. Βάζει σαν στόχο στο μυαλό σου την έννοια της ευθύνης τόσο απέναντι στον εαυτό μας, που θεοποιεί, όσο και για το διανοητικό Γολγοθά που πρέπει να ανέβει κάποιος για να αποδείξει εντέλει ότι άνθρωπος και Θεός μπορούν να ταυτιστούν σε μια στιγμή αναδημιουργίας. Είναι το πιο συγκλονιστικό βιβλίο που έχω διαβάσει.

-  Πόσο κοντά χρειάστηκε να ΄ρθείτε με τους Ρομά για να αφηγηθείτε την ιστορία του Πέρσαλφ;

Τους Ρομά τους θυμάμαι, όταν ήμουν στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού που έρχονταν με τα καραβάνια τους για να περάσουν το χειμώνα λίγο παρακάτω από το σπίτι μας, ‘’στο πατητήρι’’. Παίζαμε με τα τσιγγανάκια μ’ ένα τενεκέδι, μέχρι που ερχόταν η μάνα μου και με τραβούσε από την κοτσίδα. Όμως όσες φοβέρες κι αν άκουγα, δεν καταλάβαινα τίποτα. Το άλλο απόγευμα ήμουν πάλι εκεί. Ύστερα σταμάτησαν να έρχονται. Τους έχασα, αλλά δεν τους ξέχασα ποτέ. Αρκετά χρόνια αργότερα, γνώρισα τυχαία μια Ρομά, την Ελένη. Της είπα ότι ήθελα να γνωρίσω από κοντά τη φυλή της κι εκείνη δε μου χάλασε χατίρι. Έμεινα τρεις μήνες κοντά της και με γύρισε παντού. Θεωρώ ότι τους έμαθα όσο ήθελαν οι ίδιοι να τους μάθω.

-  Σε τι βαθμό εμείς οι Έλληνες είμαστε ρατσιστές;

Ρατσισμός σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, που έστειλε τόσους μετανάστες σε όλο τον κόσμο, δεν θα έπρεπε να υπάρχει ούτε σαν ιδέα. Θεωρώ ότι αυτοί που κρίνουν τους ανθρώπους από το χρώμα, τη θρησκεία και τα πιστεύω τους δεν μπορούν να θεωρούνται οι ίδιοι προστάτες ιδανικών. Η κρίση που βιώνουμε, επιτείνει αυτές τις αντιθέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους, όταν ορισμένοι προσπαθούν με λάθος τρόπο να χρεώσουν ανθρώπους που ψάχνουν μια θέση στον ήλιο και να τους ρίξουν το ανάθεμα. Θέλω να τονίσω επίσης ότι υπάρχουν πολλοί Έλληνες μετανάστες, ναυτικοί όπως και σπουδαστές στο εξωτερικό, που δέχονται ρατσιστικές επιθέσεις από ανθρώπους με παρόμοιες Εθνικιστικές ιδέες.
Ξεκάθαρα είμαι εναντίον του ρατσισμού. Δεν τον δέχομαι, με προσβάλει σαν άνθρωπο.

-  Μιλήστε μας λίγο για τα παιδικά βιβλία που έχετε γράψει.

Είναι τρία παραμύθια. ‘’Το παραμύθι του καθρέπτη’’, ‘’Ένας φτωχός πλούσιος’’ και ‘’Ο Νικήτας’’. Καθένα είναι μια μοναδική ιστορία ξεχωριστή και αυτόνομη. Και τα τρία είναι γραμμένα με αφηγηματικό τρόπο, γεμάτα με φαντασία και πλούτο περιγραφών. Όλα έχουν διδακτικό περιεχόμενο, δεν είναι διασκεδαστικά. Θυμάστε τα παραμύθια της γιαγιάς; Κάπως έτσι. Ελπίζω και εύχομαι κάποια στιγμή να επανεκδοθούν.

-   Τα παιδιά ή τους ενήλικες πιστεύετε είναι πιο εύκολο να αγγίξετε μέσα από μια διήγηση;

Θεωρώ σπουδαίο και πολύ σημαντικό το παιδικό βιβλίο, ίσως το πιο δύσκολο απ’ όλα τα είδη. Ο συγγραφέας πρέπει να έχει πάντα κατά νου ότι απευθύνεται σε μικρά παιδιά και ότι με τη πένα του μπορεί να προσθέσει ή να αφαιρέσει κάτι σημαντικό από το μυαλό τους. Αυτή τη στιγμή εγώ με τα βιβλία μου απευθύνομαι στους ενήλικες. Μπορώ να ξεδιπλώσω πιο εύκολα τα συναισθήματα μου, να περιγράψω πολλά πράγματα χωρίς ιδιαίτερους περιορισμούς. Οι αναγνώστες μου όμως γνωρίζουν ότι προσέχω ιδιαίτερα πως θα πω το κάθε τι, αφού πάντα έχω στο μυαλό μου ότι το βιβλίο μου μπορεί να διαβαστεί και από ένα άτομο μικρότερης ηλικίας. Γιαυτό αποφεύγω τις ακραίες καταστάσεις, τα αδιέξοδα και τη γλώσσα ‘’καφετέριας’’.
Εν τέλει, θεωρώ ότι και τα δυο έχουν συγκεκριμένες απαιτήσεις και ανάγκες.

 -  Πώς γεμίζετε το 24ώρο σας;

Κάνω πολλά πράγματα όταν δεν γράφω. Ασχολούμαι με το σπίτι και τη μαγειρική που μου αρέσει πολύ, διαβάζω πολύ και βλέπω φίλους. Περπατώ πολλές ώρες και φεύγω στην επαρχία αρκετά συχνά. Μου αρέσουν πολύ τα βουνά και τα ποτάμια, πηγαίνω συχνά εκδρομές. Επίσης ταξιδεύω συχνά στο εξωτερικό. Όταν γράφω όμως δεν κάνω τίποτα άλλο. Μόνο γράφω. Εκεί δεν υπάρχει ωράριο, πρόγραμμα, μέρα νύχτα, φαγητό ό,τι βρω… Τότε λειτουργώ τελείως διαφορετικά.

 -  Η γνώση είναι εισιτήριο στη ζωή μας;

Είναι το μεγαλύτερο ατού της ύπαρξης μας, ένα εισιτήριο που σου ανοίγει όλες τις πόρτες. Να σας εξομολογηθώ κάτι. Φοβάμαι περισσότερο τους ημιμαθείς από τους αμαθείς. Το μεγαλύτερο κακό στο κόσμο το έχουν κάνει οι πρώτοι. Πιστεύω ότι τη γνώση δεν την αποκτάς κλεισμένος σ’ ένα δωμάτιο διαβάζοντας από το πρωί ως το βράδυ. Η γνώση είναι ένα αγαθό που ρέει, δεν είναι στατικό και μπορείς να την αποκτήσεις βγαίνοντας στη κοινωνία, συμμετέχοντας ενεργά στα κοινά, ταξιδεύοντας και ανταλλάσσοντας απόψεις με ανθρώπους διαφορετικής κουλτούρας.

-  Η κρίση θεωρείτε είναι μια πρόκληση για τους τολμηρούς;

Ο τολμών νικά; Ναι είναι μια άποψη. Όμως δεν συμφωνώ απόλυτα. Ο αγώνας του καθένα μας πρέπει να είναι συνεχής για να αποφεύγονται κάθε είδους κρίσεις στο μέλλον. Το ‘’πέσε πίτα να σε φάω’’, που ακολουθήθηκε από πολλούς πολίτες εφησυχασμένους και αραγμένους όλα τα προηγούμενα χρόνια, οι λάθος πολιτικές επιλογές και η αναλγησία κάποιων μεγαλόσχημων, έχουν σαν αποτέλεσμα τη σημερινή δύσκολη κατάσταση που περνά ο τόπος μας.
Τολμώ σημαίνει γνωρίζω. Δεν κτυπάμε ποτέ τη γροθιά στο μαχαίρι αν δεν έχουμε τη γνώση ότι το μαχαίρι δεν πρόκειται να πάθει ποτέ τίποτα. Το δικό μας χέρι είναι που θα κόψουμε.

-  Όταν κλείνετε τα μάτια τι ονειρεύεστε;

Πολύχρωμα, ευτυχισμένα παιδιά. Λατρεύω αυτές τις πολύχρωμες φωτογραφίες παιδιών απ’ όλο τον κόσμο που κλείνουν τη ζωή μέσα σε ένα κύκλο χαράς. Αυτό ονειρεύομαι. Ευτυχισμένα παιδιά, πολύχρωμα παιδιά όλα μαζί .

Τετάρτη, 12 Μαρτίου 2014

Η Άννα Γαλανού για το ''Τότε που τραγουδούσαν οι Θεοί''

http://koukidaki.blogspot.gr/2014/03/tote-pou-tragoudousan-oi-theoi.html


Το ερωτηματολόγιο Ριντ Φερστ για τα νέα βιβλία

1. Πως σας ήρθε η ιδέα;

Οι ταξικές και οι κοινωνικές διαφορές πάντα αποτελούσαν και αποτελούν μέχρι και σήμερα ταμπού, για πολλούς ανθρώπους. Ανέκαθεν είχα υπόψη μου να γράψω κάτι πάνω σ’ αυτό το θέμα και να δώσω το στίγμα ότι οι αληθινές σχέσεις δεν κρίνονται ούτε από το λογαριασμό καταθέσεων, ούτε από το επώνυμο ντύσιμο και τις πανεπιστημιακές διακρίσεις.

2. Που γράψατε το βιβλίο σας;
Στη Λέρο

3. Πόσο χρόνο σας πήρε η συγγραφή;
Το δέσιμο της συγκεκριμένης ιστορίας είχε μια μεγάλη διαδρομή. Σκεφτόμουν και ξανασκεφτόμουν την ιστορία, έγραφα και απέρριπτα. Το ολοκλήρωσα στη Λέρο φέτος το καλοκαίρι.

4. Πως θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας με δυο λόγια;
Κοινωνικό, αισθηματικό με αρκετά ηθογραφικά στοιχεία.

5. Θέλετε να μας δώσετε μια περιγραφή;
Πρέπει να το διαβάσετε, είναι μια ιδιαίτερη ιστορία. Εκείνο που αξίζει το κόπο να τονίσω είναι ότι τα αληθινά αισθήματα αντέχουν στο χρόνο, στις δυσκολίες και ξεπερνούν ανόητους συμβιβασμούς.

6. Τι αγαπήσατε περισσότερο σε αυτό το βιβλίο;
Τον παππού.

7. Ποιος είναι ο πιο αγαπημένος σας ήρωας και γιατί;
Αγαπώ όλους μου τους ήρωες. Ο καθένας κουβαλά με τον τρόπο του το δικό του σταυρό. Ξεχωριστή μορφή ο Φίλιππος. Ιδιαίτερος χαρακτήρας η Λένια, που σηκώνει και το μεγαλύτερο βάρος και πρέπει να ξεπεράσει τους συμβιβασμούς που έχει μάθει να κάνει.

8. Τι προσφέρει αυτό το βιβλίο στον αναγνώστη, βιβλιόφιλο ή βιβλιοφάγο;
Γνώση αληθινών συναισθημάτων και αληθινής ζωής. Απόρριψη του δήθεν καθωσπρεπισμού που ταλανίζει χρόνια τους ανθρώπους.

9. Ποια είναι η μεγαλύτερη αγωνία σας;
Δεν έχω αγωνία.

10. Φοβάστε...
Τι να φοβηθώ; Όχι δε φοβάμαι.

11. Αγαπάτε...
Τους ανθρώπους

12. Ελπίζετε...
Να ξεπεραστεί η κρίση και να γίνουν πιο ήρεμα τα πρόσωπα των ανθρώπων

13. Θέλετε...
ένα σπίτι με κήπο και δένδρα. Επαφή με τη γη

14. Ποιοι αναγνώστες θα λατρέψουν αυτό το βιβλίο;
Το αναγνωστικό μου κοινό είναι όλων των ηλικιών, άνδρες και γυναίκες. Ο τρόπος που γράφω και περιγράφω δεν ορίζει ομάδες ανθρώπων. Απευθύνεται σε όλους.

15. Γιατί πρέπει να το διαβάσουμε;
Είναι ένα πολύ καλό λογοτεχνικό βιβλίο, με καλά Ελληνικά και με μια ιδιαίτερη ιστορία.

16. Γιατί δεν πρέπει;
Απευθύνομαι σε αναγνώστες, οπότε άκυρη η ερώτηση.

17. Που/πως μπορούμε να βρούμε το βιβλίο σας;
Παντού όπου πωλούν βιβλία. Πρωτίστως στα βιβλιοπωλεία.

18. Που μπορούμε να βρούμε εσάς;

19. Ποιο χρώμα του ταιριάζει;
Τα χρώματα της ίριδας! Όλα…

20. Ποια μουσική;
Ένα τανγκό…

21. Ποιο άρωμα;
Της βρεγμένης γης

22. Ποιο συναίσθημα;
Όλα…

23. Αν δεν ήταν βιβλίο, τι θα μπορούσε να είναι;
Αν δεν ήταν μυθιστόρημα θα μπορούσε να ήταν μια πραγματική ιστορία ζωής.

24. Αν δεν ήσασταν συγγραφέας τι θα μπορούσατε να είστε;
Αγρότισσα

25. Ποιον συγγραφέα διαβάζετε ανελλιπώς;
Δεν υπάρχει ανελλιπώς. Διαβάζω πολλούς, αυτή την εποχή διαβάζω τον Ρεβέρτε. Πάντα έχω μαζί μου τα άπαντα του Ελύτη.

26. Σας έχει επηρεάσει άλλος συγγραφέας στον τρόπο που γράφετε ή σκέφτεστε ή ζείτε; Ποιος/ποιο βιβλίο;
Πολλοί συγγραφείς με έχουν κάνει να δω διαφορετικά πολλά πράγματα. Βέβαια η ζωή είναι εκείνη που σε διδάσκει τα περισσότερα και οι δρόμοι που οφείλεις να διαβείς, όσο κι αν σου φαίνονται πολλές φορές ανηφορικοί.

27. Οι ήρωές σας μπορούν να σας κατευθύνουν ή εσείς και μόνο ορίζετε την συνέχεια και τις τύχες τους;
Έχω μια αμφίρροπη σχέση με τους ήρωες μου. Μια έτσι μια αλλιώς. Κάνουμε ένα παιχνίδι επικράτησης και δύναμης. Μια νικά ο ένας και μια ο άλλος. Γενικά με κάνουν ό,τι θέλουν στο τέλος. Με καθοδηγούν, αυτή είναι η πραγματικότητα.

28. Τι χρειάζεται κάποιος για να γράψει; Φαντασία ή εμπειρία;
Το γράψιμο είναι ένα ξεχωριστό ταλέντο. Δεν είναι τόσο απλό να στήνεις ένα βιβλίο  με ιστορίες άλλων ανθρώπων, όσο μορφωμένος κι αν είσαι, όσο έμπειρος ή ταξιδεμένος. Οι συγγραφείς είναι μια ειδική κατηγορία ανθρώπων που μπορούν  να φτιάξουν μια ιστορία παρατηρώντας τον τρόπο π.χ. που περπατά ένα ζευγάρι. Ο συγγραφέας χρειάζεται γνώση της γλώσσας και φαντασία.

29. Τι καθορίζει την επιτυχία σε ένα βιβλίο;
Αν αναφέρεστε στην εμπορική επιτυχία, πρέπει να ρωτήσετε τους εκδότες. Για μένα επιτυχία είναι να παίρνεις μηνύματα αγάπης από τον κόσμο που διαβάζει τα βιβλία σου.

30. Τι την αποτυχία;
Το αντίθετο από αυτό που ανέφερα πιο πάνω.

31. Η βιβλιοφαγία είναι/μπορεί να γίνει κατάχρηση;
Το ‘’φαγία’’ γενικά με βρίσκει αντίθετη. Η βιβλιολατρεία είναι μια από τις καλύτερες καταχρήσεις.

32. Ποιον τίτλο βάζετε στο βιβλίο της ζωής σας

Άννα Γαλανού



Τρίτη, 4 Μαρτίου 2014

Συγγραφέας του μήνα: Άννα Γαλανού



1) Ποια ήταν η πηγή έμπνευσης για το βιβλίο σας;
Υπάρχει ένα παραμύθι μέσα στο βιβλίο, το παραμύθι του ξυλοκόπου. Όλα λοιπόν ξεκίνησαν από αυτό. Η κεντρική ιδέα του παραμυθιού είναι ότι πίσω από κάτι απλό μπορεί να κρύβεται κάτι άλλο πιο σοβαρό, πιο τραγικό, πιο απίθανο. Ο ξυλοκόπος λοιπόν και το άλογο του αποτέλεσαν τη πηγή έμπνευσης για το βιβλίο μου.
2) Τρεις λέξεις που σας χαρακτηρίζουν ως συγγραφέα;
Αντισυμβατική – δίκαιη – ανθρώπινη
3) Ποια είναι η εναρκτήρια πρόταση του βιβλίου;
…τις σωστές αποφάσεις τις παίρνουν οι άνθρωποι που ξέρουν το παρελθόν τους. Το παρόν θα είναι κι αυτό αύριο παρελθόν και το μέλλον παραμένει μια σκοτεινή τρύπα που κανείς μας δεν ξέρει τι κρύβει μέσα της. 
4) Θα μας δώσετε μια σύντομη περιγραφή της υπόθεσης;
Η Λένια προσπαθώντας να πάρει σημαντικές αποφάσεις για τη ζωή της, πηγαίνει στους γονείς της στο νησί. Η αγάπη της για το Φίλιππο είναι πολύ μεγάλη και ξέρει ότι και τα δικά του αισθήματα είναι το ίδιο δυνατά. Ανάμεσά τους όμως υπάρχουν μεγάλες κοινωνικές διαφορές που έχουν αρχίσει να τους γίνονται θηλιά στο λαιμό.
Μια μεγάλη έκπληξη περιμένει τη Λένια αμέσως μόλις φθάνει εκεί. Ανακαλύπτει μια συγκλονιστική ιστορία που βρίσκεται κρυμμένη για πολλά χρόνια, μέσα σ’ ένα κιτρινισμένο τετράδιο. Και τότε ανατρέπονται τα πάντα και πάνω απ’ όλα η ίδια της η ζωή…
Η αντιστοιχία ανάμεσα στο χθες και στο σήμερα, οι αλήθειες που δεν αλλάζουν όνομα και η αγάπη που όταν πρέπει, ξέρει να κρύβει μυστικά, είναι τα στοιχεία που οδηγούν τους ήρωες μέσα από τα σκοτεινά μονοπάτια του παρελθόντος, σ’ ένα φωτεινό μέλλον.
5) Με ποιον μοιραστήκατε για πρώτη φορά το χειρόγραφο; Πώς αντέδρασε;
Όταν τέλειωσα, για μια ολόκληρη εβδομάδα το βιβλίο ήταν συνεχώς στο μυαλό μου. Η πλοκή του, οι ήρωες του, οι μυρωδιές του… Ήμουν στη Λέρο, μόνη. Όλες αυτές τις μέρες λειτουργούσα τελείως μηχανικά, μέχρι που κάποια στιγμή άνοιξα το ντοσιέ όπου το είχα, και ξεκίνησα να το διαβάζω. Μου πήρε ως την άλλη μέρα το απόγευμα κι όταν το τέλειωσα τα μάτια μου δεν έβλεπαν πια. Ήταν θολά από τα δάκρυα, τη συγκίνηση, την ανακούφιση. Την άλλη μέρα έφυγα από το νησί. Ένοιωθα ανάλαφρη σαν πούπουλο.
6) Αν μπορούσατε να στείλετε στον εαυτό σας μια επιστολή την πρώτη ημέρα που ξεκινήσατε να γράφετε το βιβλίο, τι θα έλεγε;
Αγαπητή Άννα,
Αποφάσισε να γράψεις επιτέλους εκείνη την ιστορία που σε τρώει εδώ και τόσο καιρό. Αποφάσισε να την πεις, μη φοβάσαι. Ό,τι αδιέξοδο νομίζεις ότι συναντάς άσε τους ήρωες σου να το λύσουν μόνοι τους. Θα τους δικαιώσει η ιστορία.
Εμπρός κάντο, μη διστάζεις.
7) Ποιο είναι το μεγαλύτερο όνειρο για το βιβλίο σας;
Να αγαπηθεί πολύ και να ξεχωρίσει. Είναι ένα πολύ καλό λογοτεχνικό βιβλίο. 
8) Η θέση της λογοτεχνικής κριτικής σήμερα;
Θα ήθελα να ασκείται αμερόληπτα, πέρα από συμφέροντα και οικονομικές συμφωνίες. Πολλές φορές αναζητώ μια κριτική που να συμβαδίζει με την αγάπη του αναγνωστικού κοινού. Συνήθως γίνεται ακριβώς το αντίθετο. Όμως εγώ θεωρώ πετυχημένη κάθε μορφή τέχνης μόνο όταν ο κόσμος την αγκαλιάζει και την αγαπά.
9) Τρία βιβλία που διαβάσατε τον τελευταίο χρόνο και σας άρεσαν;
Το τανγκό της παλιάς φρουράς ( Αρτούρο Πέρεθ Ρεβέρτε) εκδόσεις Πατάκη
Κωνσταντινούπολη των ασεβών μου φόβων (Γιάννης Ξανθούλης) εκδόσεις Διόπτρα
Η ναζιστική Γερμανία και οι Εβραίοι ( Saul Friedlander ) εκδόσεις Πόλις
10) Κρίνετε τα βιβλία από το εξώφυλλό τους; Υπάρχει κάποιο ξεχωριστό εξώφυλλο που είδατε πρόσφατα;
Ασφαλώς και με ελκύει οπτικά ένα βιβλίο, όμως το μεγαλύτερο ρόλο για μένα παίζει το να το ξεφυλλίσω και να διαβάσω κομμάτια του. Θέλω να δω αν μου ταιριάζει η γραφή ή αν η μετάφραση είναι σωστή. Ένα υπέροχο εξώφυλλο έχει το βιβλίο, ‘’Ο λόφος με τα αγριολούλουδα’’ ( Kimberley Freeman ) εκδόσεις Διόπτρα
11) Διαβάζετε ebooks; Πώς αντιμετωπίζετε τη διαφορετική αυτή μορφή βιβλίων;
Δεν διαβάζω και δεν νομίζω ότι πρόκειται να διαβάσω σύντομα. Δεν με ελκύει η ανάγνωση από τον υπολογιστή. Θέλω να κρατήσω το βιβλίο στα χέρια μου, να νοιώσω το βάρος του, να το μυρίσω. Θέλω να το τσαλακώσω, να στάξει ο καφές μου στις σελίδες του, να πάρει τη μυρωδιά μου στο τέλος.
Αυτή η μορφή βιβλίων εξυπηρετεί ίσως σύγχρονες ανάγκες και φαντάζομαι ότι για τους νέους σίγουρα θα είναι πιο εύκολο, αφού ο υπολογιστής αποτελεί πλέον μέρος της καθημερινότητας τους. Θεωρώ ότι στο μέλλον η χρήση των ebooks θα είναι αναπόφευκτη.
12) Έχετε αγαπημένο βιβλιοπωλείο;
Βεβαίως, στη γειτονιά μου, ‘’Η Αντιγνώση’’
13) Πού σας αρέσει να διαβάζετε;
Στον καναπέ και στο κρεβάτι
14) Ποια είναι για εσάς η ιδανική διαδικασία συγγραφής;
Δεν υπάρχουν ιδανικές συνθήκες, ούτε ωράρια έχω, ούτε ελεύθερες ώρες όταν γράφω. Εκείνο το διάστημα γίνομαι κυριολεκτικά αγρίμι. Δεν θέλω κινητά, φίλους, δεν πεινώ, καπνίζω πολύ και είμαι συναισθηματικά πολύ ευμετάβλητη. Όμως αυτές θεωρώ εγώ ιδανικές συνθήκες.
15) Ερωτεύεται ο συγγραφέας τους χαρακτήρες του;
Προσωπικά όχι. Δεν έχω ερωτευτεί κανένα ως τώρα. Αγαπώ όμως κάποιους περισσότερο από τους άλλους. κάποιοι κατέχουν ξεχωριστή θέση στη καρδιά μου. Τους σκέφτομαι και σαν αληθινούς πολλές φορές, ότι ζουν. Ίσως κι έτσι να είναι, αφού τους έχω δώσει την ευκαιρία να υπάρξουν. Ίσως κι όλοι εμείς να είμαστε οι ήρωες κάποιων άλλων συγγραφέων….
16) Πώς μπορεί να βελτιωθεί ένας συγγραφέας;
Μόνο με το διάβασμα. Πρέπει να διαβάζει και να ψάχνει συνεχώς.
17) Πιστεύετε ότι ένα βιβλίο πρέπει να έχει happy ending;
Είμαι αισιόδοξο άτομο, οπότε ναι. Τουλάχιστον εγώ δεν βλέπω το λόγο γιατί να γράψω ένα βιβλίο και να ‘’μαυρίσω’’ την ψυχή του αναγνώστη μου. Η ζωή μας δίνει πολλές πίκρες, το ευτυχισμένο τέλος όλο και πιο σπάνια το συναντάμε. Οπότε ναι, εγώ λειτουργώ έχοντας στο μυαλό μου ένα καλό τέλος, ένα ωχ, επιτέλους. Ανακουφιστικό ωχ!
18) Με τι θα ασχοληθείτε στο επόμενο βιβλίο σας;
Δεν μπορώ να σας πω. 
19) Μια ερώτηση που θα θέλατε να σας κάνουν; (μαζί με την απάντησή της)
Ποιο πιστεύετε ότι είναι το αναγνωστικό σας κοινό και τι αποφεύγετε όταν γράφετε ένα μυθιστόρημα.
Το αναγνωστικό μου κοινό δεν ορίζεται από συγκεκριμένες ομάδες ανθρώπων. Αποτελείτε από γυναίκες και άνδρες όλων των ηλικιών.
Πάντα όταν γράφω σκέφτομαι ότι το βιβλίο μου μπορεί να το διαβάσει ένα άτομο νεαρής ηλικίας. Αποφεύγω τη γλώσσα ‘’καφετέριας’’ και προσπαθώ οι ήρωες μου να μην οδηγούνται σε αδιέξοδα που τους καταστρέφουν τη ψυχή.
Άννα Γαλανού

Κυριακή, 2 Μαρτίου 2014

Τότε που τραγουδούσαν οι Θεοί

Η Λένια και ο Φίλιππος είναι δυο μικροί θεοί, όπως όλοι μας άλλωστε. Καθένας τους μέσα του κουβαλά διαφορετικά θραύσματα της ανθρωπότητας. Μιας ανθρωπότητας πιστής στο κοινωνικό κατεστημένο και στις ταξικές διαφορές. Όταν, όμως, έρχεται η αγάπη, χρειάζεται μια στιγμή για να κυριαρχήσει ολοκληρωτικά στην ύπαρξή τους.
Μέσα σε μια κοινωνία που η Λένια ορίζεται από τις προκαταλήψεις και ζει μια καλοκουρδισμένη ζωή, θα γνωρίσει τον Φίλιππο, που έχει βιώσει το χειρότερο πρόσωπο των ανθρώπων.
Λόγια πνιγμένα σε φιλιά, σώματα που προδίδουν, ασφυκτικά άδεια δωμάτια, ένταση που φέρνει δάκρυα και πολλές άγρυπνες νύχτες αφηγούνται την ιστορία τους.
Εκείνη, σε μια προσπάθεια να πνίξει τον έρωτά τους κι ενώ κρατιέται απ’ την ανάμνηση των τελευταίων ευτυχισμένων στιγμών τους, θα καταλήξει στο νησί της, στη ΛΕΡΟ και θα ανακαλύψει στις σελίδες ενός ξεθωριασμένου τετραδίου μια συγκλονιστική αλήθεια.
Η αποκάλυψη αυτή θα την απελευθερώσει και ακολουθώντας το τραγούδι της ψυχής της θα θέσει νέες βάσεις στη σχέση της με τον Φίλιππο, ο οποίος με τα χρώματα του έρωτά τους θα ζωγραφίσει το ωραιότερο ηλιοβασίλεμα στον καμβά της ζωής.


http://www.dioptra.gr/Vivlio/345/712/Tote-pou-tragoudousan-oi-theoi/