Κυριακή, 23 Φεβρουαρίου 2014

Το κουκούλωμα ή στη σπηλιά με τα θεριά

Εποχή ζόρικη, αξίες υπό το μηδέν, φιλίες που εξαντλούνται σε μισά χαμόγελα, σχέσεις που διαμορφώνονται ανάλογα με τη μοναξιά της ψυχής του καθένα μας, αδιάκοπο σερφάρισμα στο διαδίκτυο προς αναζήτηση θέματος, ατάκας, φίλων και συντρόφων, σκουπιδοτενεκέδες μισοάδειοι από το πέρασμα ανθρώπων, άνθρωποι με απλανές βλέμμα στους δρόμους, υποκριτικές χαρές και μικρομέγαλα παιδιά που αναμασούν μεγαλίστικες φιλοσοφίες, διασκέδαση προσχεδιασμένη, γέλιο μισό και μοναξιά… Πολύ μοναξιά.
Αυτή είναι η αληθινή ζωή; Αυτό είναι το σήμερα που έφεραν τόσα χρόνια φιλοσοφίας, κουλτούρας, ανάπτυξης και πολιτισμού;

Μου είχε πει παλιά μια μεγάλη πεζογράφος… ‘’Για να γράψεις πρέπει να ματώσεις, για να βγεις στους δρόμους πρέπει να έχεις πονέσει. Μην αναμασάς συνθήματα, φτιάξε δικά σου. Η ορμή της νεότητας δεν αφήνει περιθώρια στη σκέψη, κουτουλάς τους τοίχους και απλά ματώνεις.’’ Τότε ήμουν μόνο 25 χρονών και τα λόγια της μου φάνηκαν υπερβολές. Σε όλα όμως είχε δίκιο.
Αφεθήκαμε, μόλις νοιώσαμε τη προδοσία να μας περικυκλώνει από παντού, μόλις βιώσαμε τη προδοσία, την εξαπάτηση, τη ψευτιά. Τα αποτελέσματα είναι ορατά πλέον. Ευτυχώς που υπάρχουν ακόμα τα καρναβάλια για να βγάζουμε τις δικές μας μάσκες και να βάζουμε των άλλων.
Αν βλέπω αδιέξοδα; Ναι, βλέπω. Δυστυχώς.

Δεν μπορώ να εμπιστευτώ κανένα απ’ όλους αυτούς που τάζουν… Μια ζωή τάζουν. Αποδείχτηκε στη πράξη πως κανένας δε νοιάζεται για κανένα.  

Κείμενο: Άννα Γαλανού

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου