Κυριακή, 22 Δεκεμβρίου 2013

Μια άλλη άποψη

Πολύς λόγος έχει γίνει τελευταία για τη παρακάτω φωτογραφία και για τα μηνύματα μιας ‘’δεμένης οικογένειας’’ και τις αξίες που υποτίθεται ότι περνά.

Όπως βλέπετε όλοι κάθονται στο τραπέζι καλοντυμένοι, ατσαλάκωτοι, τα παιδιά αν και μεγάλα, φοράνε σαλιάρες για να μη λερώσουν τα ρούχα τους, ο μπαμπάς κάθεται στη κεφαλή του τραπεζιού φορώντας γραβάτα, η γιαγιά δίπλα στη κόρη ή στη νύφη και η τελευταία τους σερβίρει όλους. Τελευταία παρατήρηση που πιθανόν διέφυγε της προσοχής σας είναι ότι κάθονται ξεχωριστά οι γυναίκες από τους άντρες!
Φωτογραφία μεταπολεμική, που περιλαμβανόταν στα αναγνωστικά της δεκαετίας του 1950.

Με αφορμή λοιπόν αυτή τη φωτογραφία έκανα κάποιες σκέψεις. Μπορείτε να κάνετε ελεύθερα τα σχόλια σας. Εγώ απλά καταθέτω τη δική μου άποψη.

Όλα λοιπόν ήταν τόσο καλά και οι οικογένειες τόσο πρότυπο ώστε 60 και πλέον χρόνια μετά να κάνουμε μια τέτοια αντιπαραβολή με το σήμερα; Τότε η Ελλάδα ήταν μετεμφυλιακή και τώρα είναι μνημονιακή. Αυτό είναι το μόνο κοινό σημείο που βρίσκω.

Τι σχέση μπορεί να έχει το σήμερα της εικόνας, της ταχύτητας, των απαιτήσεων ενός διαφορετικού κόσμου, ώστε να υπάρχει οποιαδήποτε σύγκριση;

Μήπως άραγε αυτά τα παιδιά που βέβαια μεγάλωσαν από τότε, δεν είναι οι σημερινοί μας τραπεζίτες, οι κυβερνήτες μας, οι εξουσιαστές της ζωής μας; Από αυτή την οικογένεια δεν πήραν λοιπόν τις αρχές τους; Ή όχι;
Άρα, τι έγιναν οι κανόνες της καλής και δεμένης οικογένειας; Μήπως ήταν άνθρακες ο θησαυρός;

Η καλή νοικοκυρά είναι δούλα και κυρά; Ωραίος ρόλος αλήθεια, που όμως οι γυναίκες τον έφτυσαν κατάμουτρα και πήραν τη ζωή στα χέρια τους.

Ο μπαμπάς δίνει το πρότυπο φορώντας γραβάτα με μπριγιαντίνη στο μαλλί! Η εμφάνιση αυτή είναι άραγε τόσο ουσιώδης ώστε να αποτελεί το κρίκο για μια ενωμένη οικογένεια;

Οι γιαγιάδες πλέον δεν φοράνε κεφαλομάντηλο, είναι λιγάκι..λιγάκι λέω ..ποιο σύγχρονες!  

Επίσης υπήρχαν και οι άλλες οικογένειες που η φωτογραφία δεν ήθελε να τις υπενθυμίζει στο κόσμο. Με το μπαμπά εξορία ή μετανάστη, με τη μαμά να ξενοπλένει και να ξενοδουλεύει και τη γιαγιά στο χωράφι από το πρωί μέχρι το βράδυ. Με παιδιά, όχι τόσο καθαρά, πολλά λουστράκια, ή με το νταμπλά να πουλάνε από τσατσάρες μέχρι κουλούρια και τα κοριτσάκια στο βελόνι για να μάθουν μια τέχνη και να παντρευτούν στα 15 τους… και πολλά λέω.

Σκεφτείτε λοιπόν κι αυτές τις διαφορές, συγκρίνετε τις με την εικόνα κι ό,τι δεν σας ταιριάζει, πετάξτε το.. .

Γιατί είπαμε το κάθε νόμισμα έχει και την άλλη όψη…
Το πατρίς, θρησκεία, οικογένεια ουδόλως μας ωφέλησε, με τη δογματική ερμηνεία που το χρησιμοποίησαν κάποιοι, παρότι η έννοια της κάθε λέξης έχει ιδιαίτερη αξία. Παραμένουμε στην ουσία κι όχι στο παρασύνθημα.
Κείμενο: Άννα Γαλανού

1 σχόλιο:

  1. Οι προβληματισμοί σου Αννα με βρίσκουν σύμφωνη γι αυτό και δεν θα σταθώ στα όσα συμφωνούμε.Θα συμπληρώσω μόνο ότι το κάθε πισογύρισμα στο παρελθοόν αποτελεί για μένα αναγνώριση αποτυχίας του παρόντος που μεσα από αυτή την οπτική γωνία το παρόν αδικείται! Δεν τα σταθώ στα χίλια μύρια προβλήματα που έχει, που κάθε εποχή έχει τα ανάλογά της, θα σταθώ στα πόσα αγαθά προσφέρει το σήμερα και από τεχνολογικής άποψης και από την άποψη της εξέλιξης της επιστήμης. Ποια νοικοκυρά , οικογένεια γενικότερα , μπορεί για παράδειγμα να νοσταλγίσει ή να παραβλέψη το πλύσιμο με σκάφη, το ζέσταμα νερού στα καζάνια με ξύλα, το λουλάκι για λεύκανση, την γκαζιέρα, το μαγκάλι, το κερί και λάμπα πετρελαίου για φωτισμό, την έλλειψη τηλεφώνου, τηλεόρασης και όλων αυτώ που έχουν κάνει δυνατή και φτηνη την διασκέδαση και πρόσβαση στη κάθε είδους γνώση! Πως μπορείς να παραβλέψης την εξέλιξη της ιατρικής και φαρμακολογίας , μπροστά στο γεγονός που κάποτε πεθαιναν οι άνθρωποι...απ το κακό σπυρί, σαν γενική διάγνωση! Ερμηνεύω λοιπόν ότι αυτές οι φωτογραφίες και η νοσταλγία τους δεν απυθύνονται στους καιρούς εκείνους στο κοινωνικο-οικονομικό τους πλαίσιο και ότι αυτό σημαίνει, αλλά στην εποχή που είμαστε παιδιά!!! Εκείνα τα χρόνια ίσως νοσταλγούνε κάποιοι από εμάς, τα χρόνια που είμαστε παιδιά και δεν μπορούσαμε ίσως να κάνουμε τους κριτικούς συλλογισμούς που κάνουμε σήμερα και μπορούμε να τα απομυθοποιούμε! Δεν ξέραμε τότε περί ανοίγματος της ψαλίδας μεταξύ φτωχών και πλουσίων και τόσα άλλα και μπορούσαμε να χαρούμε σαν κολατσιό τη φέτα το ψωμί με λάδι και από πάνω λίγο ζαχαρίστα ή αλατάκι!! Κάτι που δεν λέει σήμερα, δεν αρκεί! Επίσης αυτό που δείχνει η εικόνα και έχει μια ξεστασιά είναι το ανακάτεμα το γενεών. Παιδιά γονείς γιαγιά, οι γνώσεις , οι ζωές, οι εμπειρίες ,σε πλήρη εικόνα ζωής,και ότι αυτό σημαίνει για την επικοινωνία και την συνέχεια της ζωής μέσα από την ανταλλαγή γνώσεων και εμπειριών, όταν σήμερα είναι πολύ συχνή η εικόνα οι γέροντες να μένουν στα αζήτητα των καπύ και οικων "ευγηρίας!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή