Πέμπτη, 26 Σεπτεμβρίου 2013

Απορίες...

Εάν αποσυνθέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει: Με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις.
Οδυσσέας Ελύτης

Την ξαναφτιάχνεις; Άραγε αρκεί πια μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι; Αυτή η εικόνα μου μοιάζει με ειδυλλιακό τοπίο, σουρεάλ πίνακας που μυρίζει Πασχαλιά και Ανάσταση.
Άραγε τι απόμεινε για να αποσυνθέσεις; Έχουμε καταθέσει όλοι ως τώρα τις προσφορές μας στο βωμό της λήθης. Δειλοί ν’ αντιδράσουμε σε γεγονότα, δειλοί να παραδεχτούμε αλήθειες, με πρώτη δικαιολογία πώς ‘’ πάντα κάποιοι άλλοι μας φταίνε’’.  
Όλα ξεκινούν από τη παιδεία. Εκεί ‘’χτυπηθήκαμε’’ εξ’ αρχής, με αποτέλεσμα η γνώση να περνά πάντα σε δεύτερη μοίρα. Αυτό φοβόντουσαν εξάλλου… ‘’ Το μυαλό είναι ο στόχος’’, έγραφε η Κατερίνα Γώγου. Σκεφτείτε όμως πόσο σοβαρό θέμα είναι αυτό… Η γνώση, το βασικότερο όπλο για τη χειραγώγηση μας.




Δεν επιθυμούσαν κατ’ ουδένα τρόπο να βρουν μπροστά τους ένα καινούριο Καζαντζάκη, ένα Ελύτη, ένα Λουντέμη, ένα Βάρναλη, ένα Σεφέρη, ένα Ρίτσο, ένα Παλαμά… Δεν ήθελαν ένα Θεοδωράκη, ένα Χατζιδάκη, ένα Νίκο Γκάτσο, ένα Δημήτρη Χριστοδούλου.
Όλα τα έφεραν στα μέτρα τους, είχαν τον τρόπο… κι εμείς σιωπήσαμε.
Γίναμε χειροκροτητές του ωχ αδελφέ… κι αύριο μέρα είναι… και πάλι σιωπήσαμε.

Εδώ ‘ναι η στάχτη ενός λαού, που ήταν αιώνια φλόγα, έγραφε ο Βάρναλης

Την σύγχρονη ιστορία μας δεν μπορέσαμε να τη διδαχτούμε… Ποτέ δεν προφταίναμε, πάντα μας προλάβαινε το καλοκαίρι και οι εξεταστικές κι έτσι περνάγαμε περιληπτικά το Μακρυγιάννη, το Βενιζέλο, το Μεταξά, τα Μακρόνησα και τις εξορίες, τον εμφύλιο, τη χούντα…. Και πόσα άλλα, αλλά πάντα με ‘’συνοπτικές διαδικασίες’’

Κι έτσι φτάσαμε εδώ…! Ο ποιητής μας, ο Κώστας Βάρναλης επαληθεύτηκε…
Να ιδώ τον κόσμο ανάποδα, τον αδελφό μου ξένο
και τον οχτρό αδέλφι μου αδικοσκοτωμένο.


Κείμενο: ΑΝΝΑ ΓΑΛΑΝΟΥ