Τετάρτη, 8 Μαΐου 2013

Οι ήρωες...

Οι ήρωες...
Είσαι πρώτος, σηκώνεις μια ολόκληρη ιστορία στους ώμους σου. Είτε είναι ταινία, είτε βιβλίο, είτε στίχος, είτε πίνακας... όλα έχουν τον ήρωα τους. Κι αυτός, δεν θέλει να πλήξει στη μοναξιά των σελίδων και των εικόνων που δεν τον αφήνουν ν' απολαύσει λίγο από το μπλε της θάλασσας και το χλωρό πράσινο του κάμπου ή να παίξει στο ποτάμι μόνος του, χωρίς να σκέφτεται τίποτα. Θέλει να τρέξει να πλέξει το κουβάρι κι ύστερα να το ξετυλίξει, να στηθεί ακίνητος για να μπει στο καμβά, να κάνει υπερβάσεις ώστε να γίνει στίχος.
Οι ήρωες...
Με μελαγχολούν οι ήρωες, με τρομάζουν και δεν με αφήνουν σε ησυχία. Με προκαλούν να ζωγραφίσω τη ψυχή τους, να βάλω μελάνι στα χέρια τους για να χαράξουν πορείες, αφήνοντας με απέξω τις περισσότερες φορές... Κάνω αγώνα δρόμου να τους φθάσω, να τους πιάσω από το χέρι, από τα μαλλιά, να τους κλείσω το στόμα, να τους φασκιώσω τα όνειρα και να τους οδηγήσω! Με ξεγελούν εύκολα ότι τα κατάφερα, όμως... είναι ψέμα. Πάντα με κάνουν ότι θέλουν.
Οι ήρωες...
Γελούν και κλαίνε στην ίδια σελίδα, αγαπούν, ερωτεύονται, πεθαίνουν, ζωντανεύουν, παντρεύονται, χωρίζουν, φεύγουν...φεύγουν... μου ξεφεύγουν κι όλο τρέχω ξωπίσω τους. Μπορεί όλα αυτά να γίνονται σε ένα μόνο κεφάλαιο, αναρωτιέμαι πολλές φορές; Μήπως τους κουβαλώ μέσα μου; Μήπως είναι δικά μου πετάγματα σε άλλες ζωές; Μήπως;; Πόσα μήπως; Λίγα σε σχέση με το πόσα περνάω.
Οι ήρωες...
Ξέρουν να σκάβουν τη γη, ξέρουν να διαβάζουν τ' άστρα, να λένε παραμύθια, να μαζεύουν όνειρα ξεχασμένα σε παλιούς χρόνους, ξέρουν να λένε τη δική τους αλήθεια, να ταξιδεύουν σε μακρινές χώρες, να έχουν πολλές πατρίδες, να παίζουν μουσικές όλων των λαών του κόσμου, και μετά να μου κλείνουν πονηρά το μάτι και να ξεκουράζουν τα όμορφα όνειρα τους στο δικό μου ξάγρυπνο μυαλό.
Οι ήρωες...
Αγαπώ τους ήρωες των βιβλίων μου. Δεν θέλω να ζουν μια συνηθισμένη ζωή, δεν θέλω να ακουμπούν στο καθημερινό παιχνίδι μιας ίδιας μονοτονίας, δεν θέλω ν' αρκούνται στα λίγα, μετά από πολλά βασανιστήρια ψυχής και σώματος. Αν το αξίζουν διεκδικούν τη λύτρωση, τη δικαιοσύνη και στο τέλος σιγά σιγά τα παίρνουν όλα... Ό,τι τους αξίζει το παίρνουν.
Οι ήρωες μου, 
Αγαπούν τη ζωή κι εγώ Αγαπώ αυτούς 

Κείμενο: Άννα Γαλανού

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου