Σάββατο, 19 Ιανουαρίου 2013

Εδώ Αθήνα, εδώ Ελλάδα


Και τώρα ξανά στην αρχή. Χωρίς προορισμούς σημαίες και παντιέρες, χωρίς ευφυολογήματα, συνθήματα και τσιτάτα… Μας τέλειωσαν… και πάνω που τα χρειαζόμαστε όσο τίποτα, δεν έμεινε ούτε ένα. Όλα τα χρησιμοποιήσαμε. Κάναμε πορείες και κλείναμε το κέντρο της πόλης, ακόμα και για να έχουμε πιο φαρδιά πεζοδρόμια… λέω τώρα. Θυμάστε;
 Δεν πέρασε δα και πολύς καιρός. Τέσσερα χρόνια, πέντε …. Τότε που το Δημοτικό Συμβούλιο της Πρωτεύουσας είχε θέσει το ζήτημα αν οι καθημερινές πορείες έπρεπε να γίνουν μόνο σε μια λωρίδα στο κέντρο, για να μην παραλύει καθημερινά η Αθήνα…
Και να τα σωματεία, ξεχωριστά το καθένα πάντα… Διότι άλλες βλέπετε οι διεκδικήσεις των μπλε, των πράσινων, των κόκκινων και των υπόλοιπων ακόμα και για το ίδιο θέμα. Δεν συμφώνησαν ποτέ σε τίποτα, ούτε και σ’ αυτά που υποστήριζαν τα πανό που κρατούσαν, κι ας έγραφαν λίγο πολύ τα ίδια. ‘’Διότι ναι, μπορεί στα γραπτά να συμφωνούμε αλλά ανήκουμε σ’ άλλη παράταξη, εμείς θα το παλέψουμε καλύτερα’’. Αυτός ήταν πάντα ο αντίλογος.
Μακάρι να υπήρχε και τώρα αντίλογος και μακάρι να είχαν αφήσει κι ένα αχρησιμοποίητο σύνθημα που να μπορείς τέλος πάντων από κάπου να πιαστείς. Να βγεις στους δρόμους ρε παιδάκι μου και να μη σπας τα μούτρα σου σε κοινοτυπίες… Κάτι φρέσκο;; Μπα!!!
Αλλά εδώ που τα λέμε και ποια η ανάγκη να βγεις στους δρόμους; Θα ‘’παρενοχληθείς’’ αμέσως, στη πρώτη κιόλας γωνία και πάντα από τους ίδιους! Αυτούς τους ‘’γνωστούς αγνώστους’’, γιατί μόνο αυτό έμεινε άλυτο και σταθερό πρόβλημα χρόνια τώρα, μετά θα πέσουν τα μολότοφ και μπορεί και να σε μπερδέψουν με κάποιον αντιεξουσιαστή και να τραβολογιέσαι καμιά βδομάδα στη καλύτερη περίπτωση… Είμαστε για τέτοια τώρα; Γενάρη μήνα;
Δεν είναι όμως μόνο αυτό; Τι να ζητήσεις κι από ποιους; Ποιοι μπορούν να σου λύσουν προβλήματα, ποιοι; Υπάρχουν; Αλήθεια, υπάρχουν; Μα δεν ζουν εδώ κι όσο  καλά κι αν τους μεταφέρουν τα φερέφωνά τους τα γενόμενα, πάλι δεν πρόκειται να καταλάβουν, αλλά ούτε και τους ενδιαφέρουν οι ελάχιστοι πλέον των εναπαπομεινάντων ‘’απάχηδων’’ ή κατά το σημερινόν ‘’κακομοίρηδων’’ και επίμονων ιδεολόγων των Αθηνών! Διότι άλλο η Ευρώπη, ρε παιδάκι μου! Οι Βρυξέλλες, η Γενεύη, το Βερολίνο… κι άλλο η Αθήνα.
Πώς να το κάνουμε, δεν είναι το ίδιο πράγμα!
Εδώ Αθήνα, εδώ Ελλάδα, σας ομιλεί η ελεύθερη φωνή των σκλάβων πολιορκημένων… Ποιών; Υπάρχουν σκλάβοι; Μπα, που τους είδες. Κυκλοφορεί κάποιος; Μήπως είναι πολιορκημένοι; Μα ναι, εδώ και πολλά χρόνια, τόσα πολλά που η πολιορκία έγινε σιδερένιος κλοιός γύρω από τις συνειδήσεις όλων μας.
Κι έτσι λοιπόν μιας και εξαντλήσαμε συνθήματα, αιτήματα, ιδεολογίες και επίδοξους πρωθυπουργούς, μαζωχτήκαμε τελείως μέσα. Που καιρός για αγώνες τώρα; Που να βρεις το κουράγιο να ξεκρεμάσεις το κασκόλ και τα γάντια και ν’ αρπάξεις το κοντάρι να βγεις στους δρόμους. Αφού όλα είναι κανονισμένα.
Το ακούσαμε 9% η πρώτη δόση της αύξησης στο ηλεκτρικό και η επανάσταση όλων μας αντί να τους κυνηγήσουμε με το σκουπόξυλο ήταν να  κλείσουμε τελείως εκτός από τα καλοριφέρ και το air condition! Αυτό κι αν είναι αντίδραση της κοινωνίας! Δεν είναι; Είναι και  μάλιστα μαζική. Όλοι αυτό δεν έκαναν και μάλιστα χωρίς καμιά απολύτως κινητοποίηση; Τώρα τρεμομπουμπουλιάζουν μέσα στα σπίτια, όμως ο αγώνας … αγώνας.
«Φοράω γούνινο σκούφο και δεν ακούω τι μου λες στο τηλέφωνο», μου είπε μια γνωστή τις προάλλες.
«Η εκδίκηση της αρκούδας» είπα εγώ σαν απάντηση.
«Ήρθαν επιτέλους οι αρκούδες, να μας σώσουν;»
«Ναι μέσα σε λίμο κυκλοφορούν κι αυτές…»

Βρε πως αλλάζουν οι καιροί… Βρε πως αλλάζουν οι άνθρωποι…!!!
Σταθερή αξία μόνο μία.  Το τίποτα που αφήνει σαν παρακαταθήκη η επίδοξη γενιά του Πολυτεχνείου στην Ελλάδα.
Κείμενο: Άννα Γαλανού

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου