Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2012

Το παράπονό μου μια κραυγή


.... Το κεφάλι της Γκιουλ ακουμπούσε πάνω στο γυμνό στήθος του. Παραμέρισε τα μαλλιά της και της φίλησε το λαιμό. Άκουσε την ανάσα της να βγαίνει ρυθμική και ήρεμη και κατάλαβε ότι είχε αποκοιμηθεί στην αγκαλιά του. Δάκρυσαν τα μάτια του χωρίς να ξέρει γιατί. Ήταν τόσο μικρή, τόσο ευαίσθητη, σαν ένα πουλάκι. Είχε απλώσει τα χέρια της κι αγκάλιαζε απαλά το κορμί του. Της χάιδεψε τα μαλλιά και την άκουσε που αναστέναξε βαθειά. Αμέσως μετά ανασήκωσε το κεφάλι της και τον κοίταξε. Του χαμογέλασε και το αγκάλιασμά της έγινε πιο δυνατό. Έριξε πάλι το κεφάλι της πάνω του και μουρμούρισε κάτι… Δεν μπόρεσε να καταλάβει τι είπε…
«Γιατί δε με ρωτάς;»
«Τι να σε ρωτήσω;»
«Τι είπα;»
«Τι είπες;»
«Ότι σ’ αγαπώ πολύ»
«Σε ποια γλώσσα το είπες;»
«Στη δική μου… ξέρεις έφτιαξα μια δικιά μου γλώσσα»
Την έσφιξε ακόμα πιο δυνατά και τα χείλη του έψαξαν τη λακουβίτσα στο λαιμό της. Τον έσφιξε απότομα πάνω της.

Ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο μου ''Το παράπονό μου μια κραυγή''

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου