Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2012

Το Μονόγραμμα – Οδυσσέας Ελύτης (απόσπασμα)


Ο ύμνος της αγάπης, το απόλυτο δόσιμο, ο κραδασμός της καρδιάς σε λόγια χιλιοειπωμένα αλλά μοναδικά…
Ο κορεσμός του έρωτα που ηχεί κοινότυπος στις μέρες μας, απομακρύνεται όταν διαβάζεις τους στίχους του ποιητή. Κι ίσως να μην υπάρχει καθόλου πια χάσμα ανάμεσα στον έρωτα και στην αγάπη. Ίσως ο ένας να μετουσιώνεται και να ενσαρκώνει τον άλλο.
Μια θύελλα συναισθημάτων, ένας βαθύς πόνος, ένα μεγάλο αχ και μια ανασεμιά…
Υπάρχεις, είσαι εδώ… Ελπίζω!
Δεν μπορείς να περιγράψεις με πολλά λόγια το απόλυτο του ποιήματος. Δεν σου επιτρέπει να πεις γνώμη, το δέχεσαι και δακρύζεις από την ένταση και τον έρωτα.
Να μιλώ για σένα και για μένα…
Ακόμα και η ελάχιστη ανάσα σου είναι πέρασμα στον ουρανό, όλο το σύμπαν είναι φτιαγμένο για σένα και για μένα. Η νύχτα ντύνεται μέρα και φορά τον ήλιο στο  κεφάλι κι η μέρα φτερουγίζει σαν άνεμος και μπαίνει από παντού στο σώμα σου…
Να μιλώ για σένα και για μένα…
Το Μονόγραμμα (απόσπασμα) - Οδυσσέας Ελύτης
Έτσι μιλώ για σένα και για μένα

Επειδή σ’ αγαπώ και στην αγάπη ξέρω 
Να μπαίνω σαν Πανσέληνος 
Από παντού, για το μικρό το πόδι σού μες στ’ αχανή σεντόνια 
Να μαδάω γιασεμιά ... κι έχω τη δύναμη 
Αποκοιμισμένη, να φυσώ να σε πηγαίνω 
Μες από φεγγαρά περάσματα και κρυφές της θάλασσας στοές 
Υπνωτισμένα δέντρα με αράχνες πού ασημίζουμε 

Ακουστά σ’ έχουν τα κύματα 
Πώς χαιδεύεις, πώς φιλάς 
Πώς λες ψιθυριστά το "τί" και το "έ" 
Τριγύρω στο λαιμό στον όρμο 
Πάντα εμείς το φώς κι η σκιά 

Πάντα εσύ τ’ αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτεινό πλεούμενο 
Πάντα εσύ το λιμάνι κι εγώ το φανάρι το δεξιά 
Το βρεγμένο μουράγιο και η λάμψη επάνω στα κουπιά 
Ψηλά στο σπίτι με τις κληματίδες 
Τα δετά τριαντάφυλλα, και το νερό πού κρυώνει 
Πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά πού μεγαλώνει 
Το γερτό παντζούρι εσύ, ο αέρας πού το ανοίγει εγώ 
Επειδή σ’ αγαπώ και σ’ αγαπώ 
Πάντα εσύ το νόμισμα και εγώ η λατρεία πού το εξαργυρώνει: 

Τόσο η νύχτα, τόσο η βοή στον άνεμο 
Τόσο η στάλα στον αέρα, τόσο η σιγαλιά 
Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική 
Καμάρα τ’ ουρανού με τ’ άστρα 
Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή 

Πού πια δεν έχω τίποτε άλλο 
Μες στους τέσσερις τοίχους, το ταβάνι, το πάτωμα 
Να φωνάζω από σένα και να με χτυπά η φωνή μου 
Να μυρίζω από σένα και ν’ αγριεύουν οι άνθρωποι 
Επειδή το αδοκίμαστο και το απ’ αλλού φερμένο 
Δεν τ’ αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ’ ακούς 
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν αγάπη μου 

Να μιλώ για σένα και για μένα.

http://apopseiskaieikones.blogspot.gr/

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου