Τετάρτη, 22 Αυγούστου 2012

Η μέρα χανόταν μέσα σε μια φέτα φεγγάρι. 
''Πώς είναι δυνατόν να χωράει μια ολόκληρη μέρα μέσα κει;''
Παγίδα σου...

Σαν ναυαγός σε έρημο 
σαν καμηλιέρης στον ωκεανό
με σχεδία στους ώμους
περπατάς στο κενό...

Γελάς και κλαις...
κι ύστερα πάλι γελάς...

Ταξίδι μακρύ κι ατέλειωτο
της ζωής σου το ταξίδι 
νόμιζες πως θα το τέλειωνες νωρίς
μα άντεξες

Κλαις και γελάς...
κι ύστερα πάλι κλαις...

Μια ανάμνηση η ζωή
που κι αυτή όνειρο έγινε
τη βλέπεις προβολή
σ΄ ένα χαμένο μέλλον

Κλαις, δεν γελάς

Αναζητάς τη λήθη
νοιώθεις καλύτερα τώρα
η μνήμη είναι σκληρό πράμα
δεν δικαιολογεί...

Γελάς, πληγώνεις, προχωράς...

Αδιέξοδο... μα δεν βαριέσαι
αντέχει ακόμα η πλάτη
κτυπάς, 
μα η πλάτη δεν είναι η δική σου

Σκοτώνεις, κερδίζεις, γελάς...

Είσαι νεκρός, δεν το ξέρεις
δεν κέρδισες τη νύχτα
μόνο μια πλάτη μάτωσες
κι ύστερα έχασες το δρόμο

Κλαις, κλαις, κλαις...
Χάθηκες, το ξέρεις...

Άννα Γαλανού - http://apopseiskaieikones.blogspot.gr/

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου