Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2012

Σκέψεις....


Ο ανήφορος και ο κατήφορος είναι ο ίδιος δρόμος
(Ηράκλειτος)

... Κι εκεί που κάποιος νομίζει πως βαδίζει προς τα πάνω, πως κρατά όλα τα ατού στα χέρια του, πως η κορφή είναι πια θέμα τακτικής και χρόνου, αυτόματα συνειδητοποιεί πως, χωρίς να το καταλάβει, έχει αλλάξει κατεύθυνση και αντί να ανεβαίνει ... κατεβαίνει. Κι αν το καταλάβει μεσοστρατίς, ίσως να έχει ακόμα κάποια περιθώρια επιστροφής, αλλά όταν φθάσει στο τέρμα της κατηφοριάς, τότε η ανάβαση πλέον, μαθηματικά, είναι αδύνατη.

Πολλοί έχουν χαθεί στην ανάβαση αυτού του δρόμου, επειδή θεωρούν τόσο έξυπνους τους εαυτούς τους, και τις ευκαιρίες που τους δόθηκαν ατέλειωτες. Ο εγωισμός τους είναι τέτοιος που ενώ χάνουν τον προορισμό τους δεν το καταλαβαίνουν.
Δυστυχώς!... Αν κάποιοι τους πίστεψαν και τους κράτησαν το χέρι, είναι βέβαιο πως στη συνέχεια δεν θα δείξουν άλλη ανοχή, επειδή κανείς δεν θέλει να τον θεωρούν ένα καλόπιστο βλάκα, επειδή βλέπουν πόσο ξεγελάστηκαν, τους εκμεταλλεύτηκαν, τους κορόιδεψαν, τους πρόδωσαν... κοινώς τους πούλησαν...

Παραμένουν χαμένες ψυχές κι επιστρέφουν ξανά στην αφετηρία τους, στην ανυπαρξία. Εκεί εξάλλου, είναι πάντα πρώτοι... Κανείς δεν ασχολείται αληθινά μαζί τους, ουσιαστικά κανένα δεν ενδιαφέρουν. Κορμιά νεκρά που νομίζουν πως ζουν, στερημένα από αληθινά αισθήματα, από αληθινούς φίλους, από αληθινή ζωή. Kάνουν τον κύκλο του πηγαδιού και δεν καταλαβαίνουν πως ήδη είναι μέσα εκεί πεταμένοι και πως είναι αδύνατον πλέον να βγουν, γιατί κανένα δεν ενδιαφέρουν πραγματικά. Αληθινοί νεκροζώντανοι, που ζουν μικροχαρές χαμένες στο ψέμα της δικής τους αλήθειας.
Προτιμούν τις ψευτοσχέσεις, τα ψευτοχαμόγελα, τις ψευτοαγάπες...ακριβώς επειδή δεν έχουν κανένα κόστος γιαυτούς.
Άνθρωποι στεγνοί, που δεν έμαθαν να πιάνουν ποτέ τρυφερά το χέρι, που αρνούνται την αληθινή αγάπη, γιατί δεν την ξέρουν και την φοβούνται, που αντιδρούν στα αληθινά   αισθήματα, που ξεφτιλίζουν τη ζωή τους επαιτώντας ψίχουλα, αντί για ολόκληρη τη φέτα... να περάσει κι αυτή η μέρα... και θα δούμε 

Πως να νοιώσεις οτιδήποτε για τέτοιους ανθρώπους; Ακόμα κι αν προσπαθήσεις το μόνο που θα καταφέρεις είναι να σε ποδοπατήσουν με τον εγωισμό τους. Ρουφάνε τα αισθήματα όσων τους αγαπούν μέχρι το κόκκαλο και μετά δικαιολογούν τους εαυτούς τους με λέξεις που προσβάλλουν την δικαιοσύνη, την αγάπη, τη φιλία... μιλάνε για ''αξιοπρέπεια'', ''καλοσύνη'', ''ειλικρίνεια''... Ψέμματα όλα, γιατί αυτή είναι η δική τους αλήθεια. Το κάνουν συνειδητά, και δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία.

Άνθρωποι που ''αμπελοφιλοσοφούν'', ενώ στην ουσία είναι εκτελεστές, και μάλιστα σκληροί. Που απαιτούν ευκαιρίες και οι ίδιοι δεν παραχωρούν καμιά απολύτως.
Άνθρωποι που όταν αποκτήσουν χρήμα ή εξουσία, γίνονται οι μεγαλύτεροι φασίστες... και πάντα στο όνομα της ελευθερίας, όπως φυσικά οι ίδιοι την εννοούν.
Κείμενο: ΑΝΝΑ ΓΑΛΑΝΟΥ