Δευτέρα, 18 Ιουνίου 2012

Στην Ελλάδα του 2012




Αναπολώ τις εποχές που έβλεπα γύρω μου ανθρώπους ζωντανούς. Χαμογελαστούς ή νευριασμένους, ζευγάρια ερωτευμένα, παιδικά ξεφωνητά και ποδόσφαιρο στις πυλωτές, ηλικιωμένους που γκρίνιαζαν στις ουρές των σούπερ μάρκετ, μαγαζιά γεμάτα κόσμο, μουσική δυνατή στα καφέ, νεολαία με πειράγματα στους δρόμους …και η ζωή ξεχείλιζε από παντού.
Μας έκλεψαν το χαμόγελο ή το παραχωρήσαμε έναντι της λέξης ‘’ Είμαι Ευρωπαίος πολίτης’’. Μας ψεκάζουν όντως ή δεν μπορούμε να σηκώσουμε κεφάλι από τις υποχρεώσεις που συνεπάγεται ο κάθε μήνας. Περιμένουμε να γίνει το θαύμα κι όταν έρχεται η ώρα, γυρνάμε πάλι πίσω το κεφάλι γιατί δεν έχουμε συνηθίσει σε θαύματα; 
Αναρωτιέμαι τι φταίει;  
-Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!
-Φταίει ο θεός που μας μισεί!
-Φταίει το κεφάλι το κακό μας!
-Φταίει πρώτα απ’ όλα το κρασί!
«Ποιος φταίει; Ποιος φταίει;... κανένα στόμα
δεν το ‘βρε και δεν το ‘πε ακόμα... Αυτά λέει στο ποίημα του ‘’οι μοιραίοι’’ ο ποιητής μας Κώστας Βάρναλης.

Μας γέμισαν με ψευδοδιλλήματα για να αγοράζουμε κι εμείς το καρπούζι με τη φέτα; Θυμάστε που το κοροϊδεύαμε όταν το βλέπαμε στην Ευρώπη ή βλέπαμε τους τουρίστες εδώ να παραγγέλνουν μια σαλάτα, την ώρα που το δικό μας τραπέζι ξεχείλιζε..
Ας μιλήσουμε για τα ψευδοδιλλήματα… 
Αυτή η καταστροφολογία, το τέλος του κόσμου που πάντα, μα πάντα θα ξεκινήσει από την Ελλάδα, οι μετανάστες που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα και τους χρησιμοποιούμε όμως για όλες τις δουλειές που εμείς δεν καταδεχόμαστε να κάνουμε, το χάος που θα επικρατήσει αν η Ελλάδα βγει από το Ευρώ, μωρέ τι μας λες;  Σάμπως και μας ρώτησαν όταν μας έβαλαν αν θέλαμε.. ή μήπως το ξεχάσατε. Στις 31 Δεκεμβρίου αγοράζαμε το μαϊντανό 10 δραχμές και στις 2 Ιανουαρίου, έκανε 50 λεπτά του ευρώ… δηλαδή 170 δραχμές… Δεν ξέραμε πως αυτό, με απλή αναγωγή στη μονάδα που θα οδηγούσε; Αλλά βλέπεις είχαμε Ολυμπιακούς μπροστά μας, εθνικά μεγαλεία και παράτες, πανάκριβα πούρα και υγραντήρες των 1000+ ευρώ, πόρσε καγιέν αυτοκίνητα και διακοπές στο Ντουμπάι και σε άλλους ‘’in’’ προορισμούς. 
Οι Αλβανοί καλλιεργούσαν τα χωράφια …πφ… τι λες τώρα, στο χωριό, οι Φιλιππινέζες μεγάλωναν τα παιδιά μας, εμείς ψωνίζαμε μόνο επώνυμα ρούχα και παπούτσια και βλέπαμε ατέλειωτα show στην τηλεόραση, ανάλογου περιεχομένου με τη ζωή που είχαμε.
Ο πνευματικός κόσμος της Ελλάδας δεν είχε να πει μισή κουβέντα. Οι καλλιτέχνες σε καλοκαιρινές συναυλίες με πανάκριβο εισιτήριο, προσπαθούσαν να μας αφυπνίσουν και να μας επιδείξουν την διαφορετική ποιοτική τους πορεία.. Εμείς χτυπούσαμε με τον ίδιο ρυθμό παλαμάκια και στα νυχτερινά κέντρα και στις συναυλίες, αρκεί να είμαστε μέσα στο γίγνεσθαι.
Οι ξύλινες γλώσσες των αριστερών κομμάτων είχαν πεθάνει πρώτα μέσα μας, γιατί ψάχναμε Έλληνες οικοδόμους να μας φτιάξουν το φράχτη στο χωριό, και δεν υπήρχε κανείς… Μόνο Αλβανοί ή άλλοι μετανάστες. Τα κόμματα εξουσίας μας έσπαγαν τα νεύρα στα παράθυρα, ο ένας εναντίον του άλλου για το ίδιο αστείο, για το ίδιο κομμάτι της πίτας και … η ζωή συνεχιζόταν…
Τώρα είναι η σειρά του ΔΝΤ… και το κουβάρι μόλις άρχισε να ξετυλίγεται… 
ΑΝΝΑ ΓΑΛΑΝΟΥ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου