Τρίτη, 15 Μαΐου 2012

Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΜΙΑΣ ΕΠΑΝΑΛΗΨΗΣ




Κρίση… περνάμε κρίση. Η λέξη που έγινε ‘’μόδα πικρή’ στις μέρες μας. Την ζούμε καθημερινά και την βλέπουμε όλοι, στα πρόσωπα όλων αυτών που μιλάμε, που χαιρετάμε, που συναντάμε. Εποχή δύσκολη, εποχή με συνέπειες, εποχή χωρίς ιδεολογία, χωρίς στόχους, με ένα παρελθόν βουτηγμένο σε ελπίδες που διαψεύστηκαν και ατενίζοντας σε ένα αβέβαιο μέλλον.
Μια λευκή ξερή εποχή, στερεμένη από οράματα και λειψή σε προσδοκίες. Γεμάτη με κρυμμένα συναισθήματα που ψάχνουν να βρουν τρόπους και διέξοδο. Δύσκολο πολύ το τελευταίο. Σε ποιόν να μιλήσεις και να πεις το πρόβλημά σου και δεν έχει να σου πει ακόμα πιο πολλά; Σε ποιόν να χαμογελάσεις, όταν το γέλιο γίνεται πικρό μιας και το δάκρυ περίσσεψε;
Αναμενόμενη η κρίση, λένε κάποιοι… Στημένη η κρίση λένε κάποιοι άλλοι. Όπως και να το ερμηνεύσεις δεν αλλάζει η ουσία. Φοβερό πράγμα να βλέπω από το μπαλκόνι μου, χαράματα κυρίως, ανθρώπους ηλικιωμένους να κοιτάζουν επιφυλακτικά δεξιά κι αριστερά και μετά με δισταγμό να πλησιάζουν τους κάδους απορριμμάτων. Δίπλα τους το καρότσι της λαϊκής, που γεμίζει από ξεραμένο ψωμί και ληγμένα γιαούρτια. Τόσα χρόνια στην Αθήνα, ποτέ δεν έχω δει κάτι παρόμοιο. Άνθρωποι της γειτονιάς, που γνωρίζω, που συναντώ χρόνια, που τους χαιρετώ και που την άλλη μέρα που τους συναντώ στο δρόμο, κάνω πως δεν ξέρω τίποτα. Νοιώθω πως θα τους προσβάλλω αν τους δώσω κάτι, δεν μου έδωσαν ποτέ αυτό το δικαίωμα… Όμως τα χαράματα, εγώ, τους βλέπω από το μπαλκόνι μου να ψάχνουν τα σκουπίδια.
Θλίψη και απαξίωση είναι αυτή η εποχή. Οι περισσότεροι αγώνες μετατράπηκαν σε πολιτικά αξιώματα και ξεχάστηκαν, οι ιδεολογίες έγιναν σε πολλούς βίλες με πισίνες και πάρτι εκατομμυρίων, άλλοι επένδυσαν κάποιες μέρες φυλάκισης σε of shore εταιρείες και παιχνίδια εξουσίας και χρήματος. Στις λαϊκές δεν μοιράζουν πια φυλλάδια και μπροσούρες ‘’ ψηφίστε μας’’, ούτε καταδέχονται οι αρχηγοί να δούνε πρόσωπο με πρόσωπο τον κόσμο. Όλα πια, είναι ένα παιχνίδι επικοινωνίας κάτω από τους προβολείς των στούντιο με το ανάλογο χαμόγελο ‘’ψεύτικης αλήθειας’’ και με το βαρύ μακιγιάζ, που κρύβει όλα τα ψεύτικα χαμόγελα. Μια γκριμάτσα μόνο είναι αρκετή, πανεύκολα μετατρέπεται σε αυτοπεποίθηση.
Μπουχτίσαμε είναι αλήθεια… Πολλά λόγια, πολλά ψέματα και για πολλά χρόνια.
Μια ζωή δεν είναι αρκετή για τα 500 ευρώ σύνταξη, για το γιατρό που δεν υπάρχει, για τους ανάπηρους που αφορούν μόνο τις οικογένειες τους και κανένα άλλο.
Κάποιοι βολεμένοι στα ενυπάρχοντα ακόμα λεφτά και καταθέσεις τους, ονειρεύονται μακρινά ταξίδια σε εξωτικούς προορισμούς, μένουν μακριά από τη μίζερη καθημερινότητα. Άλλοι που κάπως τα βολεύουν θέλουν να συνεχίσει κι άλλο η χρεωκοπία και η υποδούλωση στους ‘’σωτήρες’’ που έναντι αδράς τοκογλυφίας θα εξακολουθήσουν να μας δανείζουν. Άλλοι δεν θέλουν να ξέρουν και εξακολουθούν να ζουν σαν ρομπότ, δουλειά-σπίτι-τηλεόραση και έχει ο Θεός. Άλλοι πελαγοδρομούν ανάμεσα σε ακραίες ιδεολογίες, θεωρώντας πως οι Σωτήρες θα έρθουν από το παρελθόν. Άλλοι περιμένουν να τους χαμογελάσει η τύχη και παίζουν λαχεία και στοιχήματα… δεν μπορεί, θα το σπάσει η ρημάδα το πόδι της…
Οι περισσότεροι πάντως τα έχουν χαμένα και στη μέση του μήνα κάνουν τους υπολογισμούς τους αν θα τα καταφέρουν να ζήσουν αξιοπρεπώς, χωρίς να τους κόψουν το ρεύμα ή το τηλέφωνο.
Αυταπάτες ζωής.
Με ποιες άλλες λέξεις άραγε, θα μπορούσα να χαρακτηρίσω αυτή την εποχή που ζούμε; Μακάρι να μπορούσα να δώσω απαντήσεις, μακάρι να υπήρχε κάτι χειροπιαστό να πιαστούμε και να προχωρήσουμε. Αυτή η αβεβαιότητα σκοτώνει κυριολεκτικά.
Αρκεί μια κυβέρνηση, αρκεί μια Βουλή ή πρέπει όλοι να σηκωθούμε επιτέλους και να απαιτήσουμε την αξιοπρέπειά μας;
ΑΝΝΑ ΓΑΛΑΝΟΥ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου