Σάββατο, 28 Απριλίου 2012

Φτου και βγαίνω....



Την αλήθεια την ''φτιάχνει'' κανείς ακριβώς όπως φτιάχνει και το ψέμα
                                                                                            (Οδυσσέας Ελύτης)



Όλα τα παιχνίδια έχουν το μέτρημα τους. Από την αρχή ως το τέλος κάθε παιχνίδι είναι μια αναμέτρηση με στόχο πάντα ποιος θα το κερδίσει. Κάποιοι εξ’ αρχής όλα τα παιχνίδια τα παίρνουν πάντα πολύ σοβαρά και κάποιοι άλλοι κάνουν ακριβώς το αντίθετο. Ακόμα και τα παιχνίδια ανάμεσα στα παιδιά, έχουν αγριάδα, ανταγωνισμό, θυμό και πονηριά, κρύβουν πολλές αντιζηλίες, κακίες και εκδίκηση. Κανείς δεν είναι αθώος ξεκινώντας να παίξει, και το ξέρει πολύ καλά.
Μεγαλώνοντας κι έχοντας μάθει να κρατάς πάντα ένα άσσο κρυμμένο στο μανίκι σου, μπαίνεις σε μεγαλύτερα παιχνίδια, που εδώ όμως δεν υπάρχουν εμφανείς νικητές. Όλοι νικητές θεωρούν εξ’ αρχής τον εαυτό τους και το ‘’ρεγάλο’’ είναι σημαντικό. Αλλιώς, γιατί να μπει κανείς στο κόπο;
Παιχνίδια καριέρας, αναγνώρισης και προβολής, δύναμης και εξουσίας, παιχνίδια καρδιάς και συναισθημάτων… Παιχνίδια ζωής!
Αυτά τα παιχνίδια της ζωής, που νομίζουμε πολλές φορές πως τα έχουμε δει όλα, τα έχουμε παίξει όλα κι έχουμε νικήσει σε όλα… Η ουτοπία του νικητή και ποτέ του χαμένου. Είναι αδίκημα σήμερα να είσαι χαμένος, μπαίνεις αυτόματα στο περιθώριο, χάνεις την αυτοεκτίμηση σου και ζεις ένα δράμα μέσα σ’ ένα κουκούλι απομόνωσης. Γιατί είναι σκληρή η ζωή και η κοινωνία τους χαμένους τους θεωρεί ‘’περιθώριο’’.
Πολλές φορές με τερτίπια και ‘’εξυπνάδες’’ κάποιοι νομίζουν πως πάντα θα κερδίζουν. Άλλοι πουλώντας στυλ, άλλοι πλούτη, άλλοι δύναμη, άλλοι θλίψη και άλλοι ψεύτικες αγάπες. Αυτό το πουλάω κάτι για να κερδίσω κάτι άλλο, ανέκαθεν με ενοχλούσε και μου δημιουργούσε μεγάλο αίσθημα αποστροφής. Πολλές φορές δεν μπορείς να το αποφύγεις, ενώ καταλαβαίνεις πολύ καλά τι συμβαίνει, είτε από αδυναμία, είτε από αδιαφορία, αλλά τις περισσότερες φορές από μια ανόητη αυτοπεποίθηση πως μπορείς να καταφέρεις το ακατόρθωτο.
Όμως τελικά οι άνθρωποι δεν αλλάζουν, ακόμα και τότε που τους αποκαλύπτεις, το μόνο που μπορούν να παραδεχτούν είναι πως τελικά…‘’ είσαι πολύ έξυπνος’’, να σου χαμογελάσουν συγκαταβατικά και να συνεχίσουν ή να αρχίσουν ένα ακόμα παιχνίδι μαζί σου. Με το μυαλό σου, αυτή τη φορά. Είναι αυτοί που ψάχνουν ένα καλό ακροατήριο, για να πουν τον καημό τους, όταν κάποιοι τους έχουν γυρίσει τη πλάτη, τους έχουν πληγώσει, τους έχουν απογοητεύσει. Ξέρουν πολύ καλά, πως η στεναχώρια αποτελεί πάντα ένα καλό εφαλτήριο, στο παιχνίδι που μόλις ξεκίνησαν. Κι όταν σε βάλουν σ’ αυτόν το κύκλο είσαι ήδη χαμένος, χωρίς να το  έχεις καταλάβει.
Αυτό είναι και το πιο σκληρό παιχνίδι, γιατί αφορά σε ανθρώπινες καρδιές και συναισθήματα, και σε αφήνουν ανελέητα στο τέλος ‘’μισό’’. Απομυζούν ενέργεια, αγάπη, καλοσύνη, δόσιμο και στο τέλος με το άκαρδο χαμόγελο τους, ‘’σε κέρδισα’’, μόνο ανθρώπινα ερείπια αφήνουν πίσω τους.
Είναι πολύ διαδεδομένο τούτο το παιχνίδι στις μέρες μας, όπου όλοι μας ψάχνουμε περισσότερο τα αισθήματα, αγάπη, κατανόηση, τρυφερότητα, παρά οτιδήποτε άλλο. Καλό είναι να μην τα ξεπουλάμε εύκολα, γιατί το άδειασμα της ψυχής είναι οδυνηρό και δεν αναπληρώνεται. 
Ας επιλέξουμε καλύτερα το μοναχικό δρόμο, από το ξόδεμα με καιροσκόπους και αδιάφορους, σκληρούς ανθρώπους. Την ψυχή μας το μεγαλύτερο αγαθό, ας την κρατήσουμε για όσους πραγματικά αξίζουν. Όταν έρθει η ώρα να την ανοίξουμε σαν τριαντάφυλλο, πρέπει να μοσχοβολά, να μην έχει στεγνώσει. Θα το καταλάβουμε σαν έρθει εκείνη η ώρα, από το ζεστό χέρι που θα κρατήσουμε, από το χαμόγελο που θα μας χαρίσουν και από την γλυκιά γεύση που θα έχει το φιλί.
Σε όλα τα άλλα παιχνίδια, πρέπει από την αρχή να μάθουμε να λέμε…''Φτου και βγαίνω’’.
ΑΝΝΑ ΓΑΛΑΝΟΥ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου