Σάββατο, 7 Απριλίου 2012

ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΜΟΥ ΜΙΑ ΚΡΑΥΓΗ



ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΑ PUBLIC



Ομίχλη πάλι. Πόλη της ομίχλης και της θλίψης ήταν η Πόλη του τούτα τ’ άσπρα βράδια. Του άρεσε όμως, όπως και να ήταν την αγαπούσε. Όταν ξεχείλιζε ο Βόσπορος και γέμιζε το δρόμο μπροστά στο Ορτάκιοϊ, όταν το χιόνι έφθανε το μισό μέτρο στα στενά της και μόνο οι τρελοί κι οι ονειροπόλοι έβγαιναν να περπατήσουν στα καλντερίμια, όταν ο αέρας που κατέβαινε απ’ τα στενά περάσματα μ’ ορμή, σήκωνε ολόκληρα σπίτια στο διάβα του, αλλά κι όταν ο ήλιος έκαιγε τη πέτρα… τότε τη λάτρευε ακόμα πιο πολύ. Τότε ήταν που του έδινε πολλά περιθώρια μοναξιάς κι ελευθερίας, φαντασίας και ηδονικής δημιουργίας.
Η ίδια η Πόλη αποτελούσε μια μεγάλη υπερβολή, σ’ όλες τις εποχές. Δεν είχε τίποτα συμβατικό, δεν έμπαινε σε κανένα καλούπι, δεν άκουγε σε καμιά γλώσσα, ενώ τις ήξερε όλες, δεν χόρευε μόνο σε χαρέμια και σε οντάδες, χόρευε και πάνω στις ταράτσες, στις γειτονιές με τους τσίγκους και τις λαμαρίνες, πάνω στα ρεύματα της θάλασσας που δεν είχε ποτέ το ίδιο χρώμα, πίσω απ’ τις μαρμάρινες κολώνες κι έξω από τις εκκλησιές όλου του κόσμου. Αυτή ήταν η Πόλη του. Ό,τι δεν μπορούσε να έχει αυτός, του το πρόσφερε απλόχερα και μάλιστα με αντάλλαγμα μονάχα … ένα κλικ. Το κλικ του μυαλού του, την αποθήκη της αρμονίας και της μνήμης, που δεν ξεθωριάζει στο χρόνο, που κρατά μυρωδιές, που διαλύει βρόχινα σύννεφα, φανερώνοντας ένα λαμπερό ήλιο, για να φωτίζει τους δρόμους της καρδιάς.

                       ~~~~~~~~~~~~~~~~~

Yine sis. Böyle beyaz gecelerde sisin ve kederin şehriydi. Ama nasıl olursa olsun İstanbul'u seviyordu. Ortaköy'de taşan Boğaz'ın suları yolları kapattığında, yüksek yerlerinde kar yarım metreye vardığında, sadece deliler ve hayalperestler yürümek için kaldırımlara çıktığında, rüzgar dar geçitlerinden şiddetle estiğinde koca koca evleri kaldırıyordu. Ama yakıcı sıcaklarını da seviyordu. O zaman daha çok seviyordu. Çünkü yalnızlığına, özgürlüğüne, düşgücüne ve şehvetli yaratıcılığa daha fazla vakit ayırabiliyordu.
Aynı İstanbul, büyük bir abartı teşkil ediyordu her çağda. Hiçbir ölçüye gelmez, hiçbir kalıba girmezdi. Hiçbir dili duymaz, her dili bilirdi. Sadece haremlerde, odalarda değil, çatılarda, çinko saclarla dolu mahallelerde, hiçbir zaman aynı renge sahip olmayan denizin akıntılarında, mermer sütunların gerisinde ve bütün dünyanın kiliselerinin dışında dansediyordu. Buydu İstanbul'u. Sadece parmağını şıklatması karşılığında sahip olamayacağı herşeyi önüne sunuyordu. Beyninde, kokuları unutmayan, kalbinin yollarını aydınlatmak için parlak bir güneş göstererek yağmur bulutlarını dağıtan, zamanın solduramadığı uyum ve hafızanın deposunda bir kıvılcım çakardı o anda. 


 Çeviri Caner Yılmaz

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου