Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2012

Το παράπονό μου μια κραυγή - Sitemim bir çığlık



Η αγαπημένη μου ντρέπεται να περπατήσει μαζί μου! Φοβάται μήπως συναντήσουμε κάποιον γνωστό της και χρειαστεί να υπομείνει το βλέμμα του! Ένα βλέμμα, στο οποίο αργότερα, θα πρέπει να απολογηθεί! 

Ντρέπεται, γιατί ξέρει πως μετά θα πρέπει να κοροϊδέψει την αγάπη μου μαζί με τους φίλους της. Φοβάται πως αν παραδεχτεί τα αισθήματά της θα μείνει ολομόναχη. Είναι ένα παιχνίδι δειλίας με τον εαυτό της, επειδή δεν μπορεί κουβαλήσει πάνω στους λεπτούς ώμους της το βάρος αυτής της αγάπης. 
Πρέπει να γελάσει εις βάρος μου, ίσως πολύ περισσότερο απ’ όλους τους υπόλοιπους, ώστε να πιστέψουν πως είμαι ένα τίποτα… Πρέπει να γελοιοποιήσει εντελώς όσα μοιραζόμαστε, διαφορετικά θα μείνει μόνη… και φοβάται! Ίσως γιαυτό η αγαπημένη μου δεν θέλει να περπατήσει μαζί μου, ίσως για να μην μπει σ’ αυτή τη διαδικασία…  
Την καταλαβαίνω… Αλήθεια τη καταλαβαίνω; Πώς είναι δυνατόν; Πώς μπορώ να δέχομαι πως ταυτίζει την αγάπη μου με το βλέμμα του αδιάφορου φίλου της, του περαστικού εραστή της, του νεαρού που την κερνά ποτά στο μπαρ; 
 Θα φύγω, θα φύγω σύντομα. Θα εξαφανιστώ, όσο γίνεται πιο μακριά της, να μη μας ενώνει πια κανένας δρόμος. Ίσως να μην μπορέσω να την ξεχάσω, ίσως πάντα να την αγαπώ, όμως αν μείνω εδώ, δεν θα έχω άλλη επιλογή, εκτός από αυτή της φθοράς… και δεν το θέλω. Δεν έχω άλλη επιλογή, παρά μόνο αυτή, της φυγής. 
Αν δεν καταφέρει να ξεδιψάσει μέσα στις αδιάφορες αγκαλιές, αν δεν χάσει τον εαυτό της στους απατηλούς δρόμους της λησμονιάς, αν δεν μπορέσει να ζήσει χωρίς εμένα τελικά… τότε ίσως κάποια μέρα περπατώντας σε καινούριους δρόμους, αγκαλιασμένοι κάτω από τη βροχή, μουσκεμένοι ως το κόκκαλο, γελάσουμε με την καρδιά μας, ποδοπατώντας τα κουρελόχαρτα που τότε νομίζαμε πως ήταν τείχη που μας χώριζαν… 
Η αγαπημένη μου ντρέπεται να περπατήσει μαζί μου! Φοβάται μήπως συναντήσουμε κάποιον γνωστό της… κι εγώ πρέπει να φύγω αμέσως… Μα δε μπορώ να ζήσω χωρίς αυτήν, δεν γίνεται χωρίς το γέλιο της… Κι όμως πρέπει να φύγω!! 
Ξυπνώ τρομαγμένος! Αχ, όνειρο ήταν, ένα τρομακτικό όνειρο, ένας εφιάλτης… Ένα κακό όνειρο μόνο. Ψάχνω με το χέρι μου το κορμί της δίπλα μου… Όνειρο ήταν;




Sevgilim benimle yürümekten utanıyor. Tanıdık biriyle karşılaşmamızdan, onun bakışlarına tahammül etmekten korkuyor. Belki de daha sonraları itirafta bulunması gerekecek o bakışa. Utanıyor; çünkü daha sonra arkadaşlarıyla aşkımı alaya alması gerekeceğini biliyor. Eğer bunu yapmazsa, gündelik korkaklığının oyunu dışında kalacağından korkuyor. Zayıf omuzlarının üzerinde taşımaya dayanamadığı bir oyun. Kocaman bir hiç olduğuma inanmaları için belki de diğerlerinden daha fazla aleyhimde gülmesi gerekecek. Paylaştığımız herşeyi gülünçleştirmesi gerekecek. Aksi takdirde yalnız kalacak... ve korkuyor. Belki de bu yüzden sevgilim benimle yürümek istemiyor, belki de bu mevzuya hiç bulaşmamak için. Onu anlıyorum. Gerçekten anlıyor muyum? Ne mümkün? Kayıtsız arkadaşının, geçici sevgilisinin, ona barda içki ısmarlayan delikanlının bakışıyla aşkımı eşitlemesini nasıl kabul edebilirim! Gideceğim, yakında gideceğim. Hiçbir yolun bizi birleştirmeyeceği kadar uzak bir yerde ortadan kaybolacağım. Belki onu unutamayacak, daima seveceğim ama burada kalırsam, beni yıpranmak dışında hiçbirşey beklemiyor. Ve bunu istemiyorum. Yapabileceğim başka birşey yok; tek yol gitmek. Geçici sarılışlar içinde doymayı başaramazsa, unutuşun aldatıcı yollarında kendini kaybetmezse, uzun lafın kısası, bensiz yaşayamazsa... belki o zaman, yeni yollardan yürüyerek, yağmurun altında sımsıkı sarılmış halde, iliklerine dek sırılsıklam, o zamanlar bizi ayıran duvarlar olduğunu sandığımız değersiz kağıt parçalarını çiğneyerek, kalbimizle güleceğiz. Sevgilim benimle yürümeye utanıyor. Bir tanıdığıyla karşılaşmamızdan korkuyor... ve benim hemen gitmem gerekiyor... Ama onsuz yaşayamam, onun gülüşü olmaksızın, katlanamıyorum... Fakat gitmem gerekiyor. Korkuyla uyanıyorum. Ah, bir rüyaydı, korkunç bir rüya, bir kabus. Kötü bir rüya sadece. Elimi yana atıp gövdesini arıyorum... Rüya mıydı?

Çeviri Caner Yılmaz

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου