Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2012

Το παράπονό μου μια κραυγή - Sitemim bir çığlık



Η αγαπημένη μου ντρέπεται να περπατήσει μαζί μου! Φοβάται μήπως συναντήσουμε κάποιον γνωστό της και χρειαστεί να υπομείνει το βλέμμα του! Ένα βλέμμα, στο οποίο αργότερα, θα πρέπει να απολογηθεί! 

Ντρέπεται, γιατί ξέρει πως μετά θα πρέπει να κοροϊδέψει την αγάπη μου μαζί με τους φίλους της. Φοβάται πως αν παραδεχτεί τα αισθήματά της θα μείνει ολομόναχη. Είναι ένα παιχνίδι δειλίας με τον εαυτό της, επειδή δεν μπορεί κουβαλήσει πάνω στους λεπτούς ώμους της το βάρος αυτής της αγάπης. 
Πρέπει να γελάσει εις βάρος μου, ίσως πολύ περισσότερο απ’ όλους τους υπόλοιπους, ώστε να πιστέψουν πως είμαι ένα τίποτα… Πρέπει να γελοιοποιήσει εντελώς όσα μοιραζόμαστε, διαφορετικά θα μείνει μόνη… και φοβάται! Ίσως γιαυτό η αγαπημένη μου δεν θέλει να περπατήσει μαζί μου, ίσως για να μην μπει σ’ αυτή τη διαδικασία…  
Την καταλαβαίνω… Αλήθεια τη καταλαβαίνω; Πώς είναι δυνατόν; Πώς μπορώ να δέχομαι πως ταυτίζει την αγάπη μου με το βλέμμα του αδιάφορου φίλου της, του περαστικού εραστή της, του νεαρού που την κερνά ποτά στο μπαρ; 
 Θα φύγω, θα φύγω σύντομα. Θα εξαφανιστώ, όσο γίνεται πιο μακριά της, να μη μας ενώνει πια κανένας δρόμος. Ίσως να μην μπορέσω να την ξεχάσω, ίσως πάντα να την αγαπώ, όμως αν μείνω εδώ, δεν θα έχω άλλη επιλογή, εκτός από αυτή της φθοράς… και δεν το θέλω. Δεν έχω άλλη επιλογή, παρά μόνο αυτή, της φυγής. 
Αν δεν καταφέρει να ξεδιψάσει μέσα στις αδιάφορες αγκαλιές, αν δεν χάσει τον εαυτό της στους απατηλούς δρόμους της λησμονιάς, αν δεν μπορέσει να ζήσει χωρίς εμένα τελικά… τότε ίσως κάποια μέρα περπατώντας σε καινούριους δρόμους, αγκαλιασμένοι κάτω από τη βροχή, μουσκεμένοι ως το κόκκαλο, γελάσουμε με την καρδιά μας, ποδοπατώντας τα κουρελόχαρτα που τότε νομίζαμε πως ήταν τείχη που μας χώριζαν… 
Η αγαπημένη μου ντρέπεται να περπατήσει μαζί μου! Φοβάται μήπως συναντήσουμε κάποιον γνωστό της… κι εγώ πρέπει να φύγω αμέσως… Μα δε μπορώ να ζήσω χωρίς αυτήν, δεν γίνεται χωρίς το γέλιο της… Κι όμως πρέπει να φύγω!! 
Ξυπνώ τρομαγμένος! Αχ, όνειρο ήταν, ένα τρομακτικό όνειρο, ένας εφιάλτης… Ένα κακό όνειρο μόνο. Ψάχνω με το χέρι μου το κορμί της δίπλα μου… Όνειρο ήταν;




Sevgilim benimle yürümekten utanıyor. Tanıdık biriyle karşılaşmamızdan, onun bakışlarına tahammül etmekten korkuyor. Belki de daha sonraları itirafta bulunması gerekecek o bakışa. Utanıyor; çünkü daha sonra arkadaşlarıyla aşkımı alaya alması gerekeceğini biliyor. Eğer bunu yapmazsa, gündelik korkaklığının oyunu dışında kalacağından korkuyor. Zayıf omuzlarının üzerinde taşımaya dayanamadığı bir oyun. Kocaman bir hiç olduğuma inanmaları için belki de diğerlerinden daha fazla aleyhimde gülmesi gerekecek. Paylaştığımız herşeyi gülünçleştirmesi gerekecek. Aksi takdirde yalnız kalacak... ve korkuyor. Belki de bu yüzden sevgilim benimle yürümek istemiyor, belki de bu mevzuya hiç bulaşmamak için. Onu anlıyorum. Gerçekten anlıyor muyum? Ne mümkün? Kayıtsız arkadaşının, geçici sevgilisinin, ona barda içki ısmarlayan delikanlının bakışıyla aşkımı eşitlemesini nasıl kabul edebilirim! Gideceğim, yakında gideceğim. Hiçbir yolun bizi birleştirmeyeceği kadar uzak bir yerde ortadan kaybolacağım. Belki onu unutamayacak, daima seveceğim ama burada kalırsam, beni yıpranmak dışında hiçbirşey beklemiyor. Ve bunu istemiyorum. Yapabileceğim başka birşey yok; tek yol gitmek. Geçici sarılışlar içinde doymayı başaramazsa, unutuşun aldatıcı yollarında kendini kaybetmezse, uzun lafın kısası, bensiz yaşayamazsa... belki o zaman, yeni yollardan yürüyerek, yağmurun altında sımsıkı sarılmış halde, iliklerine dek sırılsıklam, o zamanlar bizi ayıran duvarlar olduğunu sandığımız değersiz kağıt parçalarını çiğneyerek, kalbimizle güleceğiz. Sevgilim benimle yürümeye utanıyor. Bir tanıdığıyla karşılaşmamızdan korkuyor... ve benim hemen gitmem gerekiyor... Ama onsuz yaşayamam, onun gülüşü olmaksızın, katlanamıyorum... Fakat gitmem gerekiyor. Korkuyla uyanıyorum. Ah, bir rüyaydı, korkunç bir rüya, bir kabus. Kötü bir rüya sadece. Elimi yana atıp gövdesini arıyorum... Rüya mıydı?

Çeviri Caner Yılmaz

Πέμπτη, 15 Μαρτίου 2012

Αυταπάτες Μοναξιάς


Τα μάτια έκαιγαν από το ψέμα της επιθυμίας να τα πιστέψεις,

Ψεύτικο χαμόγελο, βάθαινε τη ρυτίδα μιας ανείπωτης αλήθειας

Ποιος θέλει με ψέματα να ζει;

Είναι παρηγοριά το ψέμα, κι απατηλή η αλήθεια του.

Το είχε ανάγκη… είχε τον τρόπο να το κάνει να φαίνεται αληθινό

~~~~~~~~

Πολλές φορές θέλουμε να ζούμε την αυταπάτη. Μια αυταπάτη που μας είναι αναγκαία για να υπάρχουμε. Φτιάχνουμε στο μυαλό μας μια εικονική πραγματικότητα και την προβάλουμε στη ζωή μας σαν αληθινό γεγονός. Είναι ένας τρόπος, δε λέω… κι όσοι από μας αρνιούνται πως έχουν ζήσει κάτι τέτοιο, δεν είναι ειλικρινείς.

Αυτή η αυταπάτη έχει να κάνει περισσότερο με τη ψυχική μας ισορροπία και πως την αντιλαμβάνεται ο καθένας. Οι ανειλικρινείς σχέσεις και η αλήθεια τους, που φοβίζει, είναι το ζητούμενο πολλές φορές. Η άρνηση να αποδεχτείς την πραγματικότητα, ο φόβος μην και γίνεις ευάλωτος σε καταστάσεις που δεν μπορείς να έχεις τον απόλυτο έλεγχο και οι σκληροί συμβιβασμοί μιας αλήθειας που δεν είναι εύκολο να δεχτείς, σε οδηγούν σε αδιέξοδα.

Πολλές φορές ντρέπεσαι για τα αισθήματά σου, φοβάσαι να τα παραδεχτείς και αναζητάς το ψέμα σε αδιάφορες αγκαλιές που με το μυαλό σου, τις ονομάζεις ‘’ανώδυνες’’. Αυτό είναι μια απατηλή σιγουριά, ότι έτσι δεν πρόκειται ποτέ να πληγωθείς, ποτέ να νοιώσεις αδύναμος, αλλά γνωρίζεις επίσης πολύ καλά, ότι ούτε ικανοποιημένος και ισορροπημένος θα νοιώσεις ποτέ. Πολλοί προτιμούν και θεωρούν καλύτερη την ανισορροπία της αναζήτησης, παρά τη σιγουριά μιας ολοκληρωτικής αγάπης, ενός απόλυτου δοσίματος…

Πόσοι από μας ψάχνουμε το τίποτα, ενώ φοβόμαστε να κρατήσουμε σφικτά την αγάπη… Πόσοι φοβόμαστε μη και η αγάπη μας κάνει ευάλωτους και προτιμούμε τη μελαγχολία της μοναξιάς ή τις επιφανειακές σχέσεις,… όλες, μα όλες όμως, με ημερομηνία λήξεως…

Δύσκολο πράγμα να αποδέχεσαι την αλήθεια σου κι ακόμα πιο δύσκολο να την κουβαλάς μια ολόκληρη ζωή, φοβισμένος μη και σκοντάψεις κάπου και σου πέσει από τους ώμους. Φοβάσαι το χάος της συνέχειας…

Η μοναξιά είναι φόβος, η αγάπη ελευθερία και η αληθινή αγάπη Παράδεισος…

Ο κόσμος μόνο με την αληθινή αγάπη μπορεί να γίνει καλύτερος… Ξαναγράφω γιατί το πιστεύω απόλυτα… ‘’ Πως μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο, όταν δεν τον αγαπάς;’’

ΑΝΝΑ ΓΑΛΑΝΟΥ

Κυριακή, 11 Μαρτίου 2012

ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΜΟΥ ΜΙΑ ΚΡΑΥΓΗ


''Ας φύγουμε,μέσα σ'ένα φιλί, για ένα άγνωστο κόσμο...''


Στα χρώματα του δειλινού

Στα χρώματα του δειλινού ψάχνω το πρόσωπό σου

οι μνήμες μου σκορπίστηκαν μες τα μαβιά νερά

μιας θάλασσας που δεν μπορεί

να σβήσει πια φωτιές

~~~~

Στα χρώματα του δειλινού ψάχνω το πρόσωπό σου

οι ανατολές χαθήκανε στης δύσης τα σκοτάδια

οι νύχτες μου αξημέρωτες

γεμίσανε σκιές

~~~~

Τα χέρια μου κάνω σκοινιά τα σύννεφα να πιάσω

να κρεμαστώ απ’ τις βροχές, μήπως και σε προφθάσω

Πέμπτη, 1 Μαρτίου 2012

ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΜΟΥ ΜΙΑ ΚΡΑΥΓΗ

«… ας φύγουμε, μέσα σ’ ένα φιλί, για έναν άγνωστο κόσμο…»


Ο Δημήτρης είναι Έλληνας της Πόλης, προικισμένος πιανίστας, στην αρχή μιας λαμπρής σταδιοδρομίας. Η Γκιουλ εγκαταλείπει τις σπουδές της στο Παρίσι και γυρίζει στη Κωνσταντινούπολη για να συμπαρασταθεί στην άρρωστη μητέρα της. Ανάμεσα στους δυο νέους γεννιέται ένας παράφορος έρωτας.

Ο αδίστακτος και πανίσχυρος πατέρας της Γκιουλ και η πληγωμένη Αγγελική, πρώην ερωμένη του Δημήτρη, προσπαθούν με αβυσσαλέο πάθος να τους χωρίσουν. Η ζωή της Γκιουλ στο σπίτι του πατέρα της γίνεται κόλαση.

Στους δυο νέους ανοίγει την αγκαλιά της μόνο η θεία της Γκιουλ, η οποία κι η ίδια έχει ζήσει στο παρελθόν έναν τραγικό έρωτα. Κρυμμένοι στο πανέμορφο σπίτι της στο Βόσπορο, η Γκιουλ κι ο Δημήτρης ζουν την απόλυτη ευτυχία.

Το κουβάρι της ιστορίας αρχίζει να ξετυλίγεται έπειτα από πολλά χρόνια, και το παλιό σπίτι αποκαλύπτει τα μυστικά του.