Τετάρτη, 29 Φεβρουαρίου 2012

Μοναξιά...

Σημείο των καιρών, θα μου πεις! Μπορεί και να είναι, μα ποιών καιρών; Πόσους καιρούς και πόσες αιώνες κουβαλά πάνω στη πλάτη της αυτή η λέξη; Μοναξιά… παρέα μαζί με αναμνήσεις, δάκρυα, θυμούς, εσωτερική αναζήτηση … και πόσα ακόμα συναισθήματα που δεν κρύβουν μόνο λύπη, μα και αυτογνωσία.

Η μοναξιά είναι ή όλα… ή τίποτα. Εξαρτάται πως θέλεις να βλέπεις την άλλη μέρα στον καθρέπτη το πρόσωπό σου. Το πιο δύσκολο πράγμα είναι να την απαξιώνεις και να την αποστρέφεσαι. Σε εκδικείται με τον τρόπο της, που πολλές φορές σε οδηγεί στον απόλυτο χαμό.

Ανέκαθεν πίστευα πως η μοναξιά είναι σαν τον απρόσκλητο επισκέπτη, που ένα βράδυ στα καλά καθούμενα σου κτυπά τη πόρτα. Αν την ανοίξεις αμέσως και τον καλοδεχτείς, αν του χαμογελάσεις και τον ‘’τρατάρεις’’ απ’ το γλυκό της καρδιάς σου, θα κάτσει για λίγο μαζί σου, θα σου κάνει παρέα κι ύστερα θα σηκωθεί και θα φύγει ήρεμα και όμορφα. Αν όμως τον αγνοήσεις και τον περιφρονήσεις, θ’ ανοίξει βίαια τη πόρτα σου κλωτσώντας την και θα σου γίνει μόνιμος συγκάτοικος, παραγκωνίζοντας ταυτόχρονα κάθε άλλη σου επιθυμία για ζωή.

Είναι σπουδαίο να νοιώθεις όμορφα στη μοναξιά σου. Όχι στην ‘’ερημία’’ είναι δυο τελείως διαφορετικά πράγματα. Η ενδοσκόπηση του εαυτού σου, είναι το μεγάλο προσόν που σου προσφέρει και οφείλεις να το κατακτήσεις και να κερδίσεις το εντός σου. Ακόμα και το δάκρυ που πολλές φορές την συντροφεύει είναι λυτρωμός αισθημάτων, ακόμα και η αδικία που σε κάνει να αναγνωρίζεις, είναι πολύ θετικό σημάδι για τις επόμενες μέρες της ζωής σου.

Η μοναξιά, σαν επιλογή είναι θετική, όταν όμως σου επιβάλλεται είναι φυλακή και να ξεφύγεις εύκολα δεν μπορείς.

ΑΝΝΑ ΓΑΛΑΝΟΥ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου