Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2012

Λόγια Ανθρώπων...


... Ο γέρος κόρη μου, ήξερε πολλές μαντινάδες, μα δεν τον άκουσα ποτέ να τις τραγουδά. Τις απάγγελνε σαν ψάλτης κι ύστερα αναστέναζε βαθειά, λέγοντας πως όλα έχουν χαλάσει στις μέρες μας.

«Οι μαντινάδες οι παλιές, δεν είναι για χορούς και για πανηγύρια», μας έλεγε. »Έχουνε πόνο και καημό, γιατί μιλούνε για το σεβντά τση ψυχής και τη λεβεντιά του θανάτου, που ‘’ετοσονά’’ μοιάζουνε τα δυο ντος. Πώς να τσι τραγουδήξεις κι ετσά στα καλά καθούμενα ν’ αρχίξεις να τσι χορεύγεις κιόλας, μπορείς; Ε, δε μπορείς. Να υπάρχει αιτία πρέπει και μάλιστα σοβαρή… χαρά, καημός ή θάνατος…

… Εμείς παλιά ‘’εκαθούμαστε’’ ώρες πολλές, γύρω απ’ το σοφρά με τη ρακή στη μέση, την αγκινάρα κομμένη στα δυο, τα λουμπούνια, τις ελιές και το παξιμάδι το κρίθινο και πρώτα εψέλναμε τα στιχάκια όλοι μαζί και σαν εθυμούμαστε τα βάσανα κι εμπαϊλντίζαμε στο καημό, ‘’ετοτεσάς’’ μόνο εξεκίναγε να παίζει η βροντόλυρα το σκοπό που συνόδευε το πόνο μας κι ‘’απόης’’ εσηκωνούντανε οι ‘’ντεληκανήδες’’ να ξεθυμάνουνε με το χορό. Μα το Γιαραμπή, εκτυπούσανε τα στιβάνια κι ‘’εθάρρειες’’ πως θ’ άνοιγε η γη στα δυο. ‘’Τοσανά’’ όμορφα κορμιά, λεβέντες μοναχοί, μπαϊλντισμένοι όλοι απ’ το σεβντά και τη ρακή. Ο λυράρης δεν ετραγούδανε ποτέ, δεν ήτανε ‘’ετουτηνιά’’ η δουλειά ντου. Αυτός μόνο ήπαιζε κι ετσά κρατιούντανε η τάξη. Εδά είναι όλα μαζωμένα, χορός, γλέντι, μαντινάδες και ανεκατωμένος ο ερχόμενος… Πάει εχάλασε ο κόσμος».


ΑΝΝΑ ΓΑΛΑΝΟΥ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου